La La Land (2016) *****

la-la-land-2016

2h8min

Σκηνοθεσία: Damien Chazelle

Σενάριο: Damien Chazelle

Πρωταγωνιστούν: Emma Stone, Ryan Gosling, J. K. Simmons

Σου τα ‘χουν πρήξει.

Οι 14 υποψηφιότητες για Όσκαρ που ισοφαρίζουν αυτές του Τιτανικού. Η εκπληκτική Emma που μοιάζει (και) με γκόλουμ. Το προσωπείο των οκτώ μετρημένων εκφράσεων του Ryan να υμνεί στον χρυσόσφαιρο ευχαριστήριο λόγο του τη γυναίκα(ρα) του – και τώρα ποιος σώζει όλους τους άντρες της γης. Η άλλη στο απέναντι μπαλκόνι με τα γούνινα παντοφλαμποτάκια που γλιστρούν, αλλά δεν τα παρατούν, με το «Another day of sun» μέσα στο πρωινό μπιλοζίρι της ατέλειωτης, θαρρείς, φετινής σκοτεινιάς. Ο άλλος που σου στέλνει «Mia and Sebastian’s theme» και κίτρινα προσωπάκια για καλημέρα – ακολουθεί και ένα από jazz legends για το ξεκάρφωμα – στο messenger. Οι άλλοι στο ντουμανιασμένο διπλανό τραπέζι στο καφέ: «Μιούζικαλ ήταν αυτά με τον Φρεντ Αστέρ και τον Τζιν Κέλι, αυτά εδώ είναι πιθηκισμοί για χιπστερομουσάκια και χιπστεροκοτσιδούλες», «δεν ξέρω τι λέτε, 6 φορές το έχουμε δει και κάθε φορά κλαίμε περισσότερο. Θα το ξαναδούμε.», «βρε, ξεφτιλίζει τις γυναίκες!», «γιατί τους άντρες, τι νομίζετε ότι τους κάνει;».

Και επειδή το πλήρωμα του χρόνου, δεν μπορεί, σου ‘ρχεται, να σου η, εκνευριστική και ζηλευτή, καλοκαιρία του LA να επιδεινώνεται με τα πιο γοητευτικά χρώματα, στους πιο ερωτεύσιμους ρυθμούς, από τα πιο φωταγωγημένα πρόσωπα της χρονιάς. Είναι ενορχηστρωμένη στην εντέλεια η ταινία του Chazelle, θυμίζει σε σύλληψη και υφή την αριστουργηματικότητα του «The Artist», με αλλιώτικες προθέσεις και στόχους. Μα, φυσικά, αφού με τον προσομοιωτή λαμπρής νοσταλγικής μαγείας που θέτει από το πρώτο δευτερόλεπτο σε λειτουργία αυτό το κάθαρμα με το υψηλότατο IQ, φτιάχνει το πλέον ανάλαφρα γιγαντιαίο και ηδονιστικά λαχταριστό (και στις 26 Φλεβάρη, ατόφιο χρυσαφί) ζαχαρωτό για μικρούς και μεγάλους. Και αν έχεις βρει τη θέση σου ανάμεσα στην πλειοψηφία αυτών που ρομαντικά ανοίγουν το στόμα να πάρουν μια μπουκιά, τότε και μόνο τότε, θα αισθανθείς τα γυαλιά να σπαράζουν τα μέσα σου.

«Λόγω της ιστορίας αγάπης;». Περίμενε. Αυτό προορίζεται για τα πρώτα νιάτα. Το μέγα κλισέ του αγοριού με τα μεγάλα μουσικά όνειρα και του κοριτσιού με τα αντίστοιχα κινηματογραφικά, είναι παρόν. Όπως και το ότι οι δυο τους φλερτάρουν απανωτά, τα φτιάχνουν χαρωπά και δίνουν την ώθηση τελικά, ο ένας για την επιτυχία του άλλου. Βαρέθηκες; Καλά έκανες. Πιθανότατα ανήκεις στην επόμενη ηλικιακή ομάδα που αφορά στην ιστορία ενός αγοριού και ενός κοριτσιού που αγαπούν βαθιά, τέλεια και παντοτινά αυτό που έχουν εφεύρει ως εικόνα του εαυτού τους. Τι κι αν σταλάζουν μετριότητα (διόλου τυχαίο το, με το ζόρι, average score που πετυχαίνουν χορευτικά και τραγουδιστικά Stone και Gosling); Έχουμε από τη μια έναν τύπο με vintage εμμονές (και) γύρω από τον βαρυσήμαντο στύλο της jazz που «αργοπεθαίνει» και εκείνος πρέπει/οφείλει/είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, να τη σώσει – και αναλαμβάνει να σε μυήσει σε αυτήν, δίχως βέβαια, να σε αφήνει να τη νιώσεις από το πάθος και τις γνώσεις της πολυλογίας του. Και από την άλλη, μια barista τύπισσα που μοιράζει τις μέρες της με το να χαζεύει τις ντίβες με τα ψηλοτάκουνα και τους personal assistants από τα studio, να περνά από casting, σε ό,τι μπορεί να περνάει από casting, αλλά κυρίως να ξέρει ότι τα PR παρτάρουν και αυτό να κάνει – την ώρα που θα μπορούσε να γεμίζει μερικά κενά, π.χ. να δει το «Επαναστάτης χωρίς αιτία» για αρχή ή να βάλει στο πρόγραμμά της καμιά θεατρική παράσταση. Αυτοί οι δυο, με ένα απερίφραστα δηλωμένο «They worship everything and they value nothing», κοντοστέκονται στην αριβιστική πορεία τους και διαλέγουν να περάσουν την πόρτα με την ταμπέλα «EΧΙΤ» (γραμμένο έκδηλα με κόκκινα γράμματα, ακριβώς δίπλα στο ηχείο από το οποίο ακούγεται η μελωδία του Seb στο εστιατόριο που γευματίζει η Mia με το καθόλα φέρελπι αγόρι της) για να βρεθούν αμέσως μετά σε μια φρενίτιδα μαγικής αγκαλιάς ανάμεσα στα αστέρια.

Έρωτας. Έρωτας;

Ναι, μόνο για λίγο όμως, έτσι;

Ίσα-ίσα να έχουμε να θυμόμαστε κάποτε πως είναι να φλέγεσαι και να λιώνεις. Και μόλις αρχίζεις να επικοινωνείς την αλήθεια σου και τα πράγματα να αγριεύουν, να μην κάτσεις να αναμετρηθείς και να ματώσεις κιόλας. Άλλωστε, υπάρχει ο φιλοτομαρισμός που σώζει και στο όνομά του καλεί να γίνει ο καθένας ξεχωριστά ένα μεγάλο αστέρι. Και ας μη ξαναδούμε τα αστέρια μαζί. Να, κοίτα, θα έχουμε να βλέπουμε αυτό. Τι ωραία ταινία θα ήμασταν εμείς χέρι-χέρι, ε; Κλαις; Με λυγμούς; Υπόψιν, είχες από την αρχή προειδοποιηθεί εκεί στο μποτιλιάρισμα:

«We were seventeen,

but he was sweet and it was true.

Still I did what I had to do».

Ωστόσο το θέμα είναι ότι αυτός ακριβώς είναι ο υλιστικός κόσμος που ζεις και αναπνέεις και, πώς να το κάνουμε, έχεις βάλει το ματαιόδοξο λιθαράκι σου σε αυτό. Φάε τη φόλα τώρα και μάθε επιπλέον πως και το ίδιο το σινεμά που λατρεύεις και σου κάνει πραγματικότητα κάθε φαντασίωσή σου, την ίδια στιγμή που αποτελεί γεννήτρια σχεδόν αποκλειστικά και όλων των μελλοντικών σου, από τέτοιους La La Land ανθρώπους βασικά είναι φτιαγμένο.

Τόσο σφοδρά μωβ-κίτρινος ρεαλισμός δεν έχει ξαναδιαβρώσει με τόσο πόνο σκίρτημα ντελιριακού ονείρου. Και τώρα που ο διαβολοDamien συνέθλιψε το τελευταίο καταφύγιο, τι θα κάνω/κάνεις/κάνουμε; Μια λύση πρώτης ανάγκης είναι γραμμή στο γκισέ για εισιτήριο. Στις ίδιες θέσεις. Και όταν συνέλθουμε, τα ξαναλέμε.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s