The Revenant/ Η επιστροφή (2015) ****1/2

156min

Σκηνοθεσία: Alejandro González Iñárritu

Σενάριο: Alejandro González Iñárritu, Mark L. Smith, Michael Punke (The Revenant: A Novel of Revenge)

Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Tom Hardy, Domhnall Gleeson, Will Poulter, Forrest Goodluck

Hugh Glass: As long as you can still grab a breath, you fight. You breathe... keep breathing.

Η ομάδα των κυνηγών γούνας, την οποία είχε προσληφθεί να οδηγεί με ασφάλεια μέσα από τα αχαρτογράφητα ινδιάνικα εδάφη, έχει εδώ και ώρες προχωρήσει για να σωθεί από τους ερυθρόδερμους, παρατώντας τον πίσω της. Ο Hugh Glass (Leonardo DiCaprio) κινεί μόνο τα μάτια του. Τα υπόλοιπα μέλη του έχουν κατακρεουργηθεί από την αιφνίδια επίθεση αρκούδας. Όχι, όμως και η δίψα του να εκδικηθεί την προδοσία των συντρόφων του.

Στα 1820 και στη βαρυχειμωνιά της Βόρειας Αμερικής, δεν υπάρχει ίχνος από το western genre μέλλον κοντά στα τέλη του 19ου αιώνα και μετά, με το κορδωμένο περπάτημα σερίφηδων με χρυσάστερα στο πέτο ή τα σουσούμια καουμπόιδων που γυαλίζουν τα όπλα και ζυγιάζουν το λάσο για να προστατεύσουν τις ιδιοκτησίες τους(;) ή τα γάργαρα, σε ρυθμό can can, τσιριχτά γελάκια της κάθε χρωματιστής κοκότας. Το αλκοόλ, ο καπνός, ο τζόγος, πίνονται και μασιούνται και παίζονται, εννοείται, με το κιλό, καθόλου όμως υπό τους ήχους του κουδουνιού του σχολειού, της καμπάνας της εκκλησιάς και του ρουθουνίσματος του νεκροθάφτη. Εδώ, τα πράγματα είναι στην πολύ αρχική, άρα και ανόθευτη, μορφή τους. Απροκάλυπτα άγριοι εναντίον άγριων, γι’ αυτό και ό,τι μάθεις και σε ό,τι πιστέψεις πρέπει να το βρεις μόνος και, όταν γρήγορα ή πολύ γρήγορα, σε βρει η στιγμή σου, μόνος και να φροντίσεις να θαφτείς.

Στο ελάχιστο πριν τη σωματική ανυπαρξία, ο Hugh Glass, με την αληθινή του ιστορία αφημένη σε καρδιές και χέρια ικανά για επικό αριστούργημα – με τον Iñárritu πιότερο ωμό και ποιητικό από ποτέ, με τον μαγικό, ως πάντα, Lubezki να κινηματογραφεί αποκλειστικά με φυσικό φωτισμό και να φτιάχνει το ιδεώδες, τον DiCaprio στην εσχατιά της αφοσίωσης, με τον Hardy ωστόσο να θριαμβεύει – κλείνει τα πρησμένα βλέφαρα και παραδίνεται στο χάος που οργανώνεται εντός του, από και με την αγάπη για το πρόσωπο της γυναίκας και του γιου του. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Απλώνει τα χέρια, τους αγγίζει, τον αγγίζουν και ο κορμός του στυλώνεται. Γίνεται, είναι, το δέντρο με τα λυγισμένα από τη μανιασμένη καταιγίδα κλαριά, που ορκίζεσαι πως θα το πάρει και θα το σηκώσει, μα οι ρίζες του παραμένουν ακλόνητες βαθιά στη γη. Ξυπνά. Η αναπνοή του είναι εκεί. Μαζί της συγχρονίζονται άφευκτα όλοι οι πόνοι της επίγειας ζωής. Το βλέμμα του αγριεύει. Η επιβίωσή του γίνεται η εκδίκησή του και το αντίστροφο. Είναι περιτριγυρισμένος από δέντρα υπεραιωνόβια, φυσική απεραντοσύνη και ένα μάτι άναρχο που όλα τα βλέπει, όλα τα δέχεται, μέχρι τα πιο βίαια και ταπεινά της ανθρώπινης ράτσας, γιατί πολύ απλά έτσι ακριβώς τα δημιούργησε.

Και τότε επιστρέφει. Η απονομή δικαιοσύνης ωστόσο είναι πια μια υπόθεση μακρινή. Εκείνος έκανε την υπέρβαση και επέστρεψε εκεί που ανήκει και ανήκουμε όλοι. Στο όλον.

Δεν είναι μόνο εκείνο το πρώτο 20λεπτο. Τόση ομορφιά που σου εξαγριώνει τις αισθήσεις, θα θέλεις να τη ξαναζήσεις.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s