The Lobster /Ο Αστακός (2015) ****

Loner Leader: We dance alone. That's why we only play electronic music.

118min

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος

Σενάριο: Γιώργος Λάνθιμος, Ευθύμης Φιλίππου

Πρωταγωνιστούν: Colin Farrell, Rachel Weisz, Léa Seydoux, John C. Reilly, Ben Wishaw, Ariane Labed, Αγγελική Παπούλια, Jessica Barden, Olivia Colman

Χώρισε. Και είναι μόνος. Οι αρχές της Πόλης τον εντοπίζουν άμεσα, τον συλλαμβάνουν και τον μεταφέρουν στο Ξενοδοχείο. Η καθημερινότητα εκεί ακολουθεί ρητούς και απαράβατους κανόνες: ή θα βρει ταίρι εντός 45 ημερών ή θα σταλεί για πάντα στο δάσος, εκεί όπου κατοικούν οι Μοναχικοί, αφού πρώτα μεταμορφωθεί στο ζώο που προτιμά. Εκείνος δηλώνει έτοιμος να συνεχίσει τη ζωή του ως αστακός και χαϊδεύει στο κεφάλι τον αδελφό του, έναν ασπρόμαυρο σκύλο.

Σε καταναλωτικές προσφορές, σε παραθεριστικά δωμάτια, στην μπανιέρα (δυο-δυο), η κοινωνία αποδοχής δεν κάνει χάρες. Μέγας τραμπούκος, ξεκινάει μεθοδευμένα στα χαστούκια την αυτοεκτίμησή σου και σε εγκαταλείπει σε μια γωνιά σε σφιχτή αγκαλιά με την ψυχορραγούσα αυτοτέλειά σου. Τα ξέρεις. Ως μονός εαυτός, η ανάγκη του να ανήκειν μοιάζει και γίνεται τόσο τερατώδης, όσο και η κανονικότητά σου. Πώς αλλιώς; Αφού αυτές οι δυο, σαν άσπονδες φιλενάδες, παλιές όσο ο επίσης επινοημένος ανθρώπινος χρόνος, επιμένουν να κρατιούνται χέρι-χέρι, ακόμη και αν το άγαρμπο ή άνιωθο πιάσιμο προκαλεί διάστρεμμα. Και εδώ έρχεται το δεύτερο σκέλος της ταινίας: πού τοποθετείς την κόκκινη γραμμή αυτοθυσίας σου για να καταφέρεις να είσαι ζευγάρι με κάποιον (οποιονδήποτε); Ή έστω, η αυτοθυσία σου, έχει όριο;

Αυτό που πας να συναντήσεις στην αίθουσα, αν έχεις φανεί γενναίος ή απλώς έχεις ακολουθήσει την τάση της κάθε βραχύχρονης κινηματογραφικής εποχής που ψάχνει και πάντα βρίσκει ένα είδος για κουβεντολόι πίνοντας μοριακά (ή αντίστοιχα) κοκτέιλς, και έχεις παρακολουθήσει τα προηγούμενα (Κινέττα (2005), Κυνόδοντας (2009), Άλπεις (2011)) είναι εκείνο, το ίδιο το παράδοξο. Σαν να έχεις φαντασιωτικά συνδεθεί με το μυαλό ενός αυτιστικού τύπου που σκανάρει επισταμένα το περιβάλλον και καταγράφει αποκλειστικά ανθρώπινες συμπεριφορές, αφαιρώντας χειρουργικά κάθε τι περιττό: ηθική, κοινωνική σύμβαση, ενσυναίσθηση. Για να μείνει τελικά με τα πρωτόγονα ουσιώδη υλικά του κακού (χωρίς εισαγωγικά) στα χέρια και να φτιάξει ευφυώς πρωτότυπα, ανησυχητικά σαρκαστικά, οργανωμένα ελλειπτικά, στα πρότυπα της ψυχολογικής προβολής, παιχνίδια για μεγάλους – που εννοείται βρίσκονται κοντά στη βεβαιότητα, πως θα προτιμούσαν μια βραδιά στο αγιάζι, από μια ευκαιρία δεύτερης προβολής ταινίας του Λάνθιμου.

Ο οποίος Λάνθιμος ζει το όνειρο, έχοντας πετύχει στο να πατεντάρει το δικό του, και γράφει ιστορία τώρα και σε άλλη γλώσσα λαμβάνοντας το παγκόσμιο ηχηρό χειροκρότημα μαζί με το καμαρωτό δικό μας. Που σε μια αίθουσα, Πέμπτη βράδυ, έχει μπλεχτεί με την αγριεμένη σιωπή μιας κοπέλας μόνης, που επαναλαμβανόμενα τσεκάρει με νεύρο το smartphone και πιάνει τα μαλλιά της αλογοουρά, ενώ η ταξιθέτρια την αλλάζει δυο φορές θέση σκουντώντας την βιαστικά στην πλάτη, για να βολευτούν αυτοί που πηγαίνουν σε ζυγό αριθμό.

Εμένα πάλι η ταξιθέτρια μου χαμογέλασε δυο φορές. Ήμουν, βλέπεις, ζευγαρωμένη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s