Boyhood / Μεγαλώνοντας (2014) ****

165min

Σκηνοθεσία: Richard Linklater

Σενάριο: Richard Linklater

Πρωταγωνιστούν: Ellar Coltrane, Patricia Arquette, Ethan Hawke, Lorelei Linklater

Ο Mason (Ellar Coltrane) είναι 6 χρονών και μέσα σε 165 λεπτά γίνεται 18.

Στο μεταξύ, εμείς έχουμε πιαστεί κάπως, αλλάζουμε σταυροπόδι, κροταλίζουμε τα δάχτυλα, ισιώνουμε την πλάτη για να καμπουριάσουμε πάλι εντός ολίγου (στράφι τα κολυμβητήρια), πίνουμε νεράκια (;) και τσιμπολογάμε. Όταν τελικά μείνουμε κάπως ακίνητοι, βρίσκουμε το μυαλό να ρολάρει έστω και στιγμιαία σε χαρτάκια με αριθμούς, dead lines, αναπάντητες κλήσεις, παράνομα παρκαρίσματα. Έρχονται ωστόσο οι στιγμές εκείνες που το χέρι κινείται αποκλειστικά προς το μέρος της καρδιάς για να προλάβει το γλυκόπικρο σφίξιμο ή προς το πρόσωπο για να παραλάβει το απροσποίητο δάκρυ. Και το μυαλό κατοικεί αυτόματα σε τόπο άτοπο. Αυτόν των παιδικών αναμνήσεων.

Το ‘ξερες. Και το ευχόσουν. Κι ο Linklater το ίδιο. Γι’ αυτό το έκανε ξανά. Με την ίδια φυσικότητα, ειλικρίνεια και διακριτικότητα. Μετά τον Jesse και την Celine, σου έφτιαξε ακόμη έναν συνοδοιπόρο, καμωμένο και πάλι από τα πιο ταπεινά και πιο μεγαλειώδη υλικά σου, μονάχα σε πήγε μια περίοδο της ζωής σου πιο πίσω. Όταν ξεκινούσες να σχηματίζεις στα σύννεφα του ουρανού δράκους, τρυφερά προοικονομώντας τους δράκους που θα διακρίνεις στα αμέσως επόμενα χρόνια σου εδώ στη γη, δίπλα σου και μέσα σου. Την ιδέα του να ακολουθήσει τους ίδιους συντελεστές για δώδεκα χρόνια κάνοντας δύο εβδομάδες γύρισμα κάθε καλοκαίρι, έχοντας μια προσχηματική ιστορία κατά νου την λες και εξωφρενική, για όλους τους λόγους που φαντάζεσαι. Την εφαρμογή της όμως την λες μόνο επίτευγμα, ειδικά έχοντας αυτό το αποτέλεσμα, το οποίο ναι, σε φάσεις του περιφέρεται σαν σκονισμένα all star χωρίς κορδόνια, εμμένει περιέργως σε άντρες καθίκια, ωστόσο λες «ας περπατήσω και ξιπόλητος, εδώ βλέπω τις στιγμές μου».

Γιατί έτσι πάει. Μια ιστορία στην μεγάλη οθόνη, με τον Mason, την αδελφή του και την μητέρα τους (ένα φιλμ μόνη της η Arquette), να αλλάζουν πόλεις, σπίτια, σχολεία, φίλους, παιχνίδια, κούρεμα, αγάπες, χρονιές, και μια άλλη πιότερο περιπετειώδης να παίζεται εντός σου, έχοντας στο καστ όλες τις εικόνες, τις οσμές, τις γεύσεις, τις αφές, τους ήχους του προσωπικού σου μεγαλώματος. Με τους δικούς σου ανθρώπους να γεμίζουν ρυτίδες, ματαιώσεις, βολέματα, επιτυχίες, ερωτήματα, επαναπροσδιορίζοντας συνεχώς τις συντεταγμένες και τα σύνορα του χάρτη σου στο εδώ και τώρα ταξίδι σου, ακόμη κι αν αυτό πολλές φορές δείχνει να περνάει απλά μέσα από απανωτούς σταθμούς «ενήλικων» υποχρεώσεων.

Ξέρεις πια. Ο χρόνος είναι ο μόνος που αξίζει να τον νικήσεις και να σε νικήσει. Βρες όλους τους τρόπους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s