Lucy (2014) ***

89min

Σκηνοθεσία: Luc Besson

Σενάριο: Luc Besson

Πρωταγωνιστούν: Scarlett Johansson, Morgan Freeman, Min-sic Choi, Amr Waked

Lucy 2014

Το ευτυχές hangover της Lucy (Scarlett Johansson) διακόπτεται κάπως απότομα, τη στιγμή που μπροστά της δολοφονείται ο γκόμενος αυτής της εβδομάδας κι εκείνη βρίσκεται με έναν μυστήριο χαρτοφύλακα, που συγκεντρώνει το αμέριστο ενδιαφέρον της κινεζικής μαφίας, δεμένο στο χέρι. Γρήγορα και καθόλου ανεμπόδιστα, μαθαίνει πως η κρυσταλλώδης μπλε ουσία που ερήμην της μετέφερε, αποτελεί ένα υπερναρκωτικό ικανό να αυξάνει την εγκεφαλική λειτουργία. Όταν λοιπόν τα πρώτα δεματάκια φυτεύονται στην κοιλίτσα της Lucy και φάει την πρώτη της κλωτσιά λίγο πριν γίνει και επισήμως βαποράκι με το ζόρι, αυτά διαλύονται μέσα της και ξεκινούν τη δράση τους.

Γυναικάρα που παίζει περίφημα με τα πιστόλια και πατάει αισθησιακό πόδι στον ανδροκρατούμενο κόσμο μας. Δεν χρειάζεται καν να κοιτάξεις στα credits για να επιβεβαιώσεις την αυτόματη σκέψη: ασφαλώς και είναι ο Luc Besson με τη ονειρικά παιδική καρδιά πίσω από πόστο, ο οποίος όλα αυτά τα χρόνια επιβάλλει απενεχοποιημένα τη φαντασίωσή του, αν και μόνο μερικές φορές, κουβέντα να γίνεται, το έχει κάνει ουσιαστικά δημιουργικά, περίπου όπως εδώ. Εννοείται, και πάλι καταρχήν διασκεδάζει τον εαυτό του με την κόμικς αντίληψή του, ωστόσο πετυχαίνει την hands-down εμπλοκή μας στον χαβαλέ και μάλιστα από πολύ νωρίς.

Το intro το λες και αριστοτεχνικό, με βασικά στοιχεία την αφαίρεση, το tempo και το μαύρο χιούμορ, τα οποία ποτέ δεν εγκαταλείπουν στη συνέχεια. Κι όταν για λίγο μετά τα μισά, η δράση μπαίνει σε μια λούπα, υπάρχει πάντα η ζόρικη Scarlett που καθαρίζει οριζοντίως και καθέτως αξιοποιώντας με φυσική άνεση το 100% του δυναμικού της, ισόποσα με την διεγερτικότατη θεωρία της πανσυνειδησίας. Αφού, ακόμη και αν οι νευροεπιστήμονες κάνουν σαΐτες τα πτυχία τους για να πείσουν πως ήδη χρησιμοποιούμε σοφά ό,τι μας εξόπλισε η φύση, η κατάκτηση της γνώσης με την έννοια της συμπαντικά αντικειμενικής αλήθειας σχετικά με το ποιοι είμαστε και που πραγματικά βρισκόμαστε, και ο ελάχιστος χρόνος ύπαρξης που μας δίνεται, πετυχαίνουν συνδυασμό αλέγρας, αισιόδοξης αφύπνισης, έστω και σε ποπ συσκευασία, έστω και με το pop corn κολλημένο στο δόντι.

Κι ως γνωστόν, μετά το pop, δεν έχει stop.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s