Interstellar (2014) ***1/2

169min

Σκηνοθεσία: Christopher Nolan

Σενάριο: Jonathan Nolan, Christopher Nolan

Πρωταγωνιστούν: Matthew McConaughey, Anne Hathaway, Michael Caine, Jon Lithgow, Jessica Chastain, Matt Damon, Casey Affleck, Mackenzie Foy

Σε ένα προσεχές μέλλον, η βροχή έχει εγκαταλείψει τη Γη. Σκόνη και πείνα εξαλείφουν ό,τι ζωντανό υπάρχει πάνω στον πλανήτη. Επιλογές υπάρχουν, αλλά περιορίζονται στις αυστηρά δύο: ή κάπου εδώ τελειώνει η ανθρωπότητα ή στρέφουμε το βλέμμα στους ουρανούς. Όχι για να κατεβάσουν νερό, αλλά για να μας δείξουν τον δρόμο προς έναν νέο πλανήτη ικανό να μας αντέξει. Αυτό διαλέγει ο Cooper (Matthew McConaughey) και ξανασφαλίζει τη ζώνη του στο πιλοτήριο του διαστημοπλοίου της NASA, όπως έκανε χρόνια πριν, συνοδεύοντας άλλους τρεις ανήσυχους επιστήμονες. Βγάζει από την αγκαλιά του τα ορφανά από μάνα παιδιά του, για να αγκαλιάσει το άγνωστο, που ίσως κρύβει στα σκοτάδια του το μέλλον. Για να τους χαρίσει, έστω, αυτό.

 

Ο Nolan φαίνεται να διαθέτει, εκτός των άλλων, και την απαραίτητη αυτεπίγνωση και συνεπώς να αντιλαμβάνεται, ότι τα καρούλια εγκεφαλικής έκστασης ακόμη περιελίσσονται στον εγκέφαλό μας ανεξέλεγκτα συνουσιαζόμενα από την χρονιά του Inception (2010) κι έπειτα. Οπότε, είπε (εντάξει, δεν ήμουν μπροστά) να δοκιμάσει τις δυνάμεις τους και σε κάποιο άλλο μέρος του ανθρωπίνου σώματος, για το οποίο έχει κατηγορηθεί πολλάκις πως αμελεί επιμόνως: την καρδιά. Κι ενώ το Interstellar, με τις αυξομειώσεις της ταχύτητάς του σχεδόν ομολογεί με δάκρυα στα μάτια, πως ήταν ακόμη μεγαλύτερο σε διάρκεια, μα κάποιος έπρεπε να την κάνει την άχαρη δουλειά και να το μειώσει, έχοντάς σε συνεχώς σε ζεστό-κρύο, δυσκολεύοντάς σε να το αποδεχτείς ως αριστούργημα, έρχεται και σου την λιώνει. Ναι, την καρδιά.

Χρειάζονται πρώτα αυτά τα άφθαστης ομορφιάς περάσματα μέσα στις σκουλικότρυπες που ρουφούν εξαιρετικά ερεθιστικά τον αμφιβληστροειδή, οι συνταρακτικά ζαλιστικές εκρήξεις μαζί με εκείνες τις πύρινες του Zimmer, ώστε όταν όλα τριγύρω ξεθωριάσουν και σιγήσουν και μείνεις μόνος, κατάμονος μέσα στην νύχτα του σύμπαντος, να το ψηλαφίσεις και να βρεις το πιο ουσιαστικό κομμάτι σου. Στον γονιό που ψιθυρίζει «θα σ’ αγαπώ για πάντα» στο παιδί του, στο παιδί που δεν σταματά να λέει τα νέα του στον από χρόνια απόντα γονιό, στη γυναίκα που διασχίζει την οικουμένη για να αντικρίσει μετά από δέκα χρόνια τον σύντροφό της που πιθανότατα είναι νεκρός, στον γαμημένο χρόνο που ξέρει μόνο να περνά, στην ανθρώπινη οργή μπροστά στην αγωνία της ανυπαρξίας, στη δύναμη και στο κουράγιο να χάσεις ό,τι αγαπάς για χάρη ακριβώς αυτής της αγάπης. Αγάπη μόνο, σαρωτική, ακατανόητη, παντοδύναμη, λυτρωτική κι ανυπέρβλητη, μια διάσταση πάνω από τον χώρο και τον χρόνο, που δεν χωρά σε καμιά μαθηματική εξίσωση, απλωμένη παντού κι εντός μας. Η σωτηρία μας.

Είχες το μυαλό, τώρα μου πήρες και την καρδιά. Χάρισμά σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s