The lunchbox / Dabba (2013) ****

104min

Σκηνοθεσία: Ritesh Batra

Σενάριο: Ritesh Batra

Πρωταγωνιστούν: Nimrat Kaur, Nawazuddin Siddiqui, Lillete Dubey

Ο ντελιβεράς στη Mumbai εδώ και κάμποσα χρόνια ονομάζεται dabbawallah (νταμπαγουάλα). Δεν σε εφοδιάζει με junk food, αλλά φροντίζει μέσω του ομώνυμου, θρυλικά αλάνθαστου και περήφανου συστήματος, που περιλαμβάνει πόδια, ποδήλατο, τρένο και ποιός ξέρει τι άλλο, να σε εντοπίσει στον βουερό λαβύρινθο από 20.000.000 κατοίκους, στον χώρο εργασίας σου και στην ώρα του. Να σου φέρει ζεστό φαγάκι ημέρας από τα χεράκια της γυναίκας σου και να επιστρέψει αμέσως μετά στο σπίτι τα άδεια μεταλλικά μπολάκια. Μέχρι το επόμενο πρωινό. Μια τέτοια ημέρα ξημερώνει και για την Ila (Nimrat Kaur), που στην αγωνία της να γαργαλίσει ξανά τις πολύχρωμες, φτερωτές καρδούλες στον άντρα της, στοχεύει στο στομάχι του (ναι, είναι παγκόσμια η παροιμία/οδηγία/πατέντα, δεν ανήκει μόνο στις γιαγιάδες μας) με ακόμη πιο περίτεχνες συνταγές. Ο dabbawallah όμως για μία και μόνη φορά, θα στραβοκοιτάξει ποιητικά, και το μπολάκι-πυργάκι φτάνει σε ένα στριμμάδι, τον Saajan Fernandes (Irrfan Khan), έναν χήρο που έχει ετοιμάσει τα χαρτιά της πρώιμης συνταξιοδότησης.

Αυτός που δεν χαρίζει τον καιρό του, εδώ θα στρέψει αλλού το βλέμμα και θα πετάξει ένα «ok, γεροντοέρωτας από τη μια, πατρικό και ασφαλές lap dance από την άλλη, γαστριμαργικό φολκλόρ happy ending, ευχαριστώ, είμαι χορτάτος, δεν θα πάρω άλλο». Τα πράγματα όμως στο αμερικανοσπουδαγμένο μυαλό και την ινδική καρδιά του νεότατου Batra, δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τακτοποιημένα έτσι.

Κι αυτό γιατί στρώνει το τραπέζι όσο πιο αφαιρετικά και τρυφερά, με υλικά του τα πικρά και τα αστεία. Καθίζει με ξύπνια ευγένεια αντίκρυ τις δυο κουκκίδες του, ανάμεσα στα μιλιούνια πια από δαύτες, και παρακολουθεί με νοιάξιμο σεβαστικό τις στιγμές τους. Και καθώς αυτές οι κουκκίδες όλο και μικραίνουν στοιβαζόμενες στη ροή της παρανοϊκής, αενάως λιμασμένης οικονομικής ανάπτυξης, που θέλει τον πληθυσμό να ρωτάει στα ινδικά και να απαντάει στα αγγλικά, να βρίσκει το νόημα της ζωής στους ανεμιστήρες οροφής και να θάβεται κάθετα, εκείνος τις μεγεθύνει σταθερά. Τόσο, που βρίσκεις τον εαυτό σου με απλωμένο το χέρι, για να μην κατρακυλήσουν και πέσουν στο διάκενο παράδοσης και εκσυγχρονισμού, ρομαντισμού και ρεαλισμού. Εθελούσια πανέτοιμο να αναλάβει να παραδώσει ακόμη και τα ραβασάκια, όταν αυτά κινδυνεύουν να χαθούν μαζί με την λεπτεπίλεπτη κλωστούλα που ενώνει με τραγική ευθυμία το ιδιοσυγκρασιακά εσωτερικής καύσης και «κατά λάθος» ζεύγος Ila-Saajan. Κι εσένα, με τα καρυκεύματα εγκλωβισμού και μοναξιάς, αφού κι η δική σου η κουκκίδα δεν μπορεί παρά να έχει διασταλεί.

«Sometimes even the wrong train can take you to the right destination» άλλωστε λένε και ξαναλένε οι ήρωες μέχρι το τέλος, που σε βρίσκει οπωσδήποτε μετέωρο, μα θα σου ζητήσει μόνο μερικά δευτερόλεπτα, ώστε να κουβεντιάσεις με τα λάθη σου και τα σωστά σου και να διαλέξεις κατ’ αποκλειστικότητα το δικό σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s