Stoker (2013) **

99min

Σκηνοθεσία: Chan wook-Park

Σενάριο: Wentworth Miller, Erin Cressida Wilson

Πρωταγωνιστούν: Mia Wasikowska, Nicole Kidman, Matthew Goode, Phyllis Somerville, Jacki Weaver

Ο πατέρας πεθαίνει αιφνιδιαστικά σε ατύχημα, αφήνοντας πίσω του την αλκοολική, αποξενωμένη από χρόνια, σύζυγό του Evelyn (Nicole Kidman) και την 18χρονη κόρη τους India (Mia Wasikowska) που την ημέρα των γενεθλίων της χάνει το μοναδικό άνθρωπο που κατανοούσε την επιθετική της εσωστρέφεια.  Στην κηδεία και ακολούθως στο πατρικό σπίτι, εισβάλλει ένας ξεχασμένος από όλους αδελφός του μπαμπά, ο Charlie (Matthew Goode), μια φιγούρα που ασκεί φόβο, μα, και γοητεία.

Σε αυτήν την τεράστια, απρόσωπη και απομονωμένη έπαυλη ταιριάζει το πένθος.  Έτσι ήρθε και στρογγυλοκάθισε απολαμβάνοντας την οικειότητα της χρόνιας ασθένειας που κουβαλά η σεξουαλικά ανικανοποίητη μητέρα και η οιδιπόδεια συμπλεγματική έφηβη.  Με την απώλεια του κυρίαρχου αρσενικού, οι ενοχές, η έλλειψη στοργής και η ανταγωνιστικότητα μεταξύ των δύο θηλυκών αποκτά ποιοτικό βάρος που συγκεντρώνεται στην έχθρα βάφοντας κόκκινα όλα τους τα ένστικτα.  Ειδικά τώρα που ένας άλλος άνδρας μπαίνει ελκυστικά στα παπούτσια του μπαμπά και περπατά στα πολυτελή σαλόνια του, αλλά και στην κρεβατοκάμαρά του, η απειλή ενός ξεσπάσματος βίας γλείφει τους τοίχους.  Θανατηφόρο μυστήριο και μια αόριστα βαθιά ηδονή σέρνει μαζί του αυτός ο θείος, όπως ακριβώς η θέα του αίματος στα μάτια της India, που θέλει να δαγκώσει και να δαγκωθεί στον πρώτο της οργασμό.

Ξύπνημα της ερωτικής επιθυμίας και «έρωτας, όπως πόλεμος», μαζί με συγγενικό DNA, φροϋδικά σύμβολα, αρκετός Hitchcock, λιγότερος Δράκουλας (Stoker, το όνομα της οικογένειας), αν και η ταινία αιωρείται μέσα σε ένα σύννεφο αλλοκοτιάς, παραμένει κάτι που έχουμε ξαναδεί.  Ο Park που συντάραξε την προηγούμενη δεκαετία με την Τριλογία της Εκδίκησης (Sympathy for Mr. Vengeance (2002), Old Boy (2003), Lady Vengeance (2005)) και το Thirst (2009), κάνει στιλάτο εργαλείο του κάθε λεπτομέρεια και κάθε ήχο για να υπαινιχθεί και να υποβάλλει.  Εξπρεσιονιστής με υπέρτατο δημιουργικό μάτι και χέρι, που ωστόσο μοιάζει να υποφέρει από κάποιου είδους ηθικό «κόφτη» επί αμερικανικού εδάφους (το διάτρητο σενάριο από τον full tattoo body τύπο του Prison Break, Wentworth Miller, ξεκάθαρα φροντίζει για αυτό) και να μην αποκαλύπτει όλη την ανατριχίλα της ακραίας διαστροφής από τα διανοητικά μπαγκάζια του.  Φτιάχνει λοιπόν ένα φιλμ που αδημονείς να σε γεμίσει με τσουχτερά τσιμπήματα στο στέρνο και να σε κάψει χαμηλά στην κοιλιά, αλλά τελικά μόνο να σου χασκογελάσει κομψά μπορεί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s