Αγέλαστος Πέτρα / Mourning rock (2000) *****

87min

Σκηνοθεσία: Φίλιππος Κουτσαφτής

Σενάριο: Φίλιππος Κουτσαφτής

Πρωταγωνιστούν: Παναγιώτης Φαρμάκης

Οι μπουλντόζες και τα τρυπάνια εισβάλλουν στα ιερά χώματα της Ελευσίνας, για να φτιάξουν νέα, σύγχρονα οικοδομικά τετράγωνα, αλλάζοντας ολοκληρωτικά την εικόνα της πόλης.

Ο διευθυντής φωτογραφίας και οπερατέρ Φίλιππος Κουτσαφτής το 1988, έχει ένα μεράκι που κρατάει δέκα ολόκληρα χρόνια: να παίρνει καθημερινά την κάμερα στον ώμο και να περιπλανιέται στους δρόμους της Ελευσίνας.  Εκεί τριγύρω από την Αγέλαστο Πέτρα, το βραχώδες σημείο όπου η Δήμητρα έκλαψε για την απαγωγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα, βρίσκει τους κατοίκους αυτής της πόλης και εκείνοι κοντοστέκονται για λίγο απέναντί του.  Και καθώς οι ανασκαφές στους αρχαιολογικούς χώρους φέρνουν στο φως σκονισμένα θρύψαλα θαυμάτων μιας άλλης εποχής, όπου τα Ελευσίνια Μυστήρια γέμιζαν με φως τις ζωές των ανθρώπων, μικρές, αυθόρμητες ακτίνες πέφτουν απαλά στα αυτοσχέδια προσφυγικά σπίτια και στις αναπολήσεις που κρύβουν στα θεμέλιά τους.  Από εκεί όπου ξεπηδάει και η νέα γενιά, αυτή που ήδη ρίχνει ή ετοιμάζεται να ρίξει το νερό μέσα στο μύλο της ιστορίας για να κυλήσει παραπέρα.

Στο φακό του Κουσταφτή λοιπόν, ο χάρτης της περιοχής αλλάζει με ατάραχη φυσικότητα ακολουθώντας τις βίαιες, βιαστικές, αμετάκλητες καταστροφές, ενώ οι γενιές πάνε και έρχονται, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος, με μοναδική κοινή αναφορά τους καθημερινούς, αφανείς ήρωες και τις συνήθειές τους, που, αν και αλλάζουν στο εξωτερικό τους περίβλημα, στον πυρήνα κουβαλούν την ίδια δυναμική, μα και την ίδια απόγνωση: αγώνας για επιβίωση, προσδοκίες, αναπάντητα υπαρξιακά ερωτήματα. Όλα ισοπεδώνονται για να περάσει από πάνω τους ο νεόκοπος πολιτισμός της αστικοποίησης, όσο ευτελής και αν διαφαίνεται συγκρινόμενος με τον παλιό και δοκιμασμένο.  Στο μεταίχμιο, ο τρελός της Ελευσίνας, ο Παναγιώτης Φαρμάκης, απαθανατίζεται σαν οδοιπόρος που περπατάει από το υπερφυσικό παρελθόν προς το αινιγματικό μέλλον γεμίζοντας τις τσέπες του με τις πέτρες των αρχαίων προγόνων.  Ο μόνος που δείχνει να καταλαβαίνει στο μεδούλι του πως η μνήμη αποτελεί τη μία και μόνη αποσκευή, μέχρι να την σβήσει κι αυτήν ο χρόνος.

Υπνωτιστική αφήγηση από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, απόκοσμοι ήχοι από τον Κωνσταντίνο Βήτα, απλότητα σε αυτήν την τόσο βαθιά ελληνική κινηματογραφική εμπειρία, που τελικά γίνεται τέρμα προσωπική.  Δάκρυα ευγνωμοσύνης και στοχασμού με το φινάλε.  Κύριε Κουτσαφτή, ευχαριστούμε για την ποίηση.

Advertisements

3 thoughts on “Αγέλαστος Πέτρα / Mourning rock (2000) *****

  1. Με την επανακυκλοφορίας αυτής της ταινίας-ντοκιμαντέρ ομολογώ ότι γύρισα ευχάριστα πίσω στο χρόνο που η δίψα μου για Ελληνική γνώση ξεχείλιζε (δεν είχα φάει ακόμα τις πρώτες σφαλιάρες της τότε Ελληνικής πραγματικότητας) και το μυστήριο και η περιέργεια μου για το αληθινό και γνήσιο και πάντα Ελληνικό ήταν αυτό που με ικανοποιούσε. Επειδή κάποια πράματα καλό είναι να επαναλαμβάνονται, είτε να ξαναβλέπεις φίλους και γνωστούς μετά από χρόνια όπου μπορεί η όψη τους και οι ιστορίες τους να μηδενίσουν το Χρόνο που πέρασε έτσι και μια Ταινία σαν και αυτή σε αφυπνεί και δεν σβήνει ο,τι κάποτε σε έκανε να έχεις πάθος.
    Πραγματικά εύχομαι να γίνονται πιο συχνά τέτοιες παραγωγές, έχει πολύ υλικό αυτή η Χώρα για Ταινία.
    ‘Οποιος ξεχνά τις ρίζες του, όποιος ξεχνά την Ιστορία και την γλώσσα του, δυστυχώς είναι σίγουρο, …
    Λαοί χωρίς μνήμη είναι καταδικασμένοι στον αφανισμό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s