Tabu / Χαμένος παράδεισος (2012) ***

118min

Σκηνοθεσία: Miguel Gomes

Σενάριο: Miguel Gomes, Mariana Ricardo

Πρωταγωνιστούν: Teresa Madruga, Laura Soveral, Ana Moreira, Carloto Cotta, Henrique Espírito Santo

Κάπου στο σήμερα, η συνταξιούχος Pilar (Teresa Madruga) γεμίζει την καθημερινότητά της με παντός τύπου αγαθοεργίες.  Μέσα σε αυτές, είναι να συντρέχει την ηλικιωμένη γειτόνισσά της Aurora (Laura Soveral), η οποία όταν δεν είναι ναρκωμένη από τα ηρεμιστικά, γκρινιάζει στην έγχρωμη υπηρέτριά της, έχει τάσεις καταδίωξης και ξεφραγκιάζεται στο καζίνο.  Μέχρι που έρχεται το τέλος της, αφήνοντας πίσω ένα σημείωμα με ένα όνομα, αυτό του Ventura (Henrique Espírito Santo).  Η Pilar τον αναζητά και τον βρίσκει μισότρελο σε ένα γηροκομείο.  Είναι αυτός που θα μιλήσει για το άγνωστο παρελθόν της Aurora, όταν ζούσε στην Αφρική, κοντά στο όρος Tabu, σκότωνε άγρια ζώα και ζούσε έναν παράνομο έρωτα.

Φιλμ που δημιουργεί αυτόματα δύο είδη θεατών: αυτούς που θα νιώσουν το κουμπί της άμεσης φυγής να γίνεται κατακόκκινο και αυτούς που θα πέσουν σε ηδύ λήθαργο μέχρι τέλους.  Ασπρόμαυρο και χωρισμένο σε δύο μέρη σαν μυθιστόρημα (ο Gomes θυμάται το ομώνυμο φιλμ του 1931 από τον F. W. Murnau, ο οποίος επίσης το είχε χωρίσει σε δύο μέρη, αλλά από την ανάποδη), ξεκινά με τον αργόσυρτο, ρεαλιστικό «Χαμένο Παράδεισο», για να πλαισιώσει χωρίς πολλές απαντήσεις, το περιβάλλον φθοράς και ξεπεσμού της τρίτης ηλικίας.  Συνεχίζει με τον σχεδόν παραμυθένιο, βωβό από διαλόγους «Παράδεισο», για να αφηγηθεί, μέσα από ένα εντελώς θολά υποκειμενικό φίλτρο, τα περασμένα μεγαλεία της νιότης.  Ένα αλλόκοτο, μεταμοντέρνο πείραμα ρομαντισμού και νοσταλγίας με σαγηνευτικές εικόνες που στάζουν καθαρή ποίηση, μα και ακατάπαυστη πολυλογία.  Θα μιλούσαμε για επιδειξιομανία μεγάλου μεγέθους από τη μεριά του σκηνοθέτη, αν δεν βρίσκαμε μικρές στιγμές σαρκασμού.

Σε περίπτωση λοιπόν που καταφέρεις και συντονιστείς με τα παράξενα vibes του, η ανταμοιβή σου είναι να αντικρίσεις μια γοητευτική, σχεδόν συγκινητική εξύψωση του πάθους και της (ανθρωπίνως αντιληπτής) αμαρτίας.  Ζωές που άγγιξαν το μύθο, επειδή πήγαν ενάντια στο ρεύμα, δημιούργησαν καταστροφές, έσπειραν το θάνατο, ελευθερώνοντας τον κροκόδειλο (φιλμικό φετίχ εδώ) της ατίθασης καρδιάς των δύο εραστών.  Κάτω από το όρος Tabu, στην Μαύρη Ήπειρο, όπου, έτσι κι αλλιώς, γίνονταν και εξακολουθούν να γίνονται εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας μέσω του ρατσισμού (περνάει αμυδρά ως side story).  Εκεί υπάρχει ο επίγειος Παράδεισος της ελευθερίας των ενστίκτων και όχι της καλοσύνης, με την Κόλαση να παραμένει επιλεκτική, αφού γεννιέται στις ενοχές και μόνο.  Μια βολική θεώρηση της πραγματικότητας, είναι η αλήθεια, που τα κατάφερε μια χαρά στο περσινό Φεστιβάλ του Βερολίνου (Alfred Bauer Award και FIPRESCI Prize για τον Miguel Gomes).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s