Zero dark thirty (2012) **

157min

Σκηνοθεσία: Kathryn Bigelow

Σενάριο: Mark Boal

Πρωταγωνιστούν: Jessica Chastain, Joel Edgerton, Chris Pratt, Jason Clarke, Kyle Chandler

Από το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης το 2001, μέχρι τον εντοπισμό και την εκτέλεση του Osama Bin Laden το 2011, το οδοιπορικό των μεθοδεύσεων και των ερευνών της CIA.

Πολυμήχανη η Bigelow στις γωνίες λήψεις, με στόφα μεγάλου δημιουργού, κινείται με υψηλό δείκτη δυσκολίας και πιάνει τις λεπτομέρειες, δημιουργώντας ρεαλιστική ένταση από το τίποτα.  Ωμά, ψυχρά, υπολογιστικά ακολουθεί μια προσέγγιση ρεπορτάζ στο θέμα της, που για δεύτερη φορά (η πρώτη, που της έφερε και το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, ήταν με το Hurt Locker το 2010) μας δίνει γενναίες εισπνοές σκόνης και σκληρότητας από εκρήξεις στο πεδίο των μαχών.  Βέβαια, εδώ κόβει παράλληλα μεγάλες βόλτες στη γραφειοκρατία της υπόθεσης και ασχολείται με το μηχανισμό συλλογής πληροφοριών, φορτώνοντας την ιστορία με δεκάδες ονόματα, που από ένα σημείο και μετά αδυνατείς να τα συνδέσεις μεταξύ τους.  Παρά την υπερβολική διάρκεια με τα ανιαρά της σημεία ωστόσο, καταφέρνει και πάλι κάποιες μικρές αφηγηματικές ανατροπές και στρες (η συνεργασία της με το μόνιμο σεναριογράφο της, Mark Boal, αποδίδει ξανά καρπούς σε αυτό το επίπεδο).

Τα ερωτηματικά αυτήν την φορά όμως, γίνονται bold, ακόμη και για τους πιο δύσπιστους, που στο Hurt Locker, έψαχναν αφελώς εξηγήσεις και κρυμμένα νοήματα στο ταβάνι, όσον αφορά στις προθέσεις της δημιουργού μέσα από την εμμονή της να χρησιμοποιεί τις αρετές της για να ασχολείται με αμερικανικά ζητήματα αμφιβόλου ηθικής.  Μάλιστα, τη στιγμή που τα εν προκειμένω γεγονότα της σύλληψης του Bin Laden είναι πολύ πρόσφατα, για να υπάρχει αντικειμενική αποστασιοποίηση και αποτελούν βασικά τη δραματοποίηση της μαρτυρίας μέλους της Navy Seal (της εξειδικευμένης ομάδας που σκότωσε τον Osama).  Κάπως έτσι, το ντοκιμαντερίστικο στυλ της Bigelow μας ρίχνει στα βαθιά μεσάνυχτα (άλλωστε το Zero dark thirty αποτελεί στρατιωτικό όρο για το 12:30am) και γίνεται δυνητικό παραπλανητικό όχημα να πείσει για μια αλήθεια που αμφισβητεί η παγκόσμια κοινή γνώμη.  Εκτός ασφαλώς από αυτήν που καλύπτεται από την Stars and Stripes ένδοξη σημαία, η οποία (ίσως και δικαιολογημένα) έχει την ανάγκη να νιώσει παντοδύναμη και νικήτρια ξανά απέναντι στον τρομοκράτη «Διάβολο».

Αν υπάρχουν χειροκροτήματα – αφού και η Ακαδημία φέτος επέλεξε από τις πέντε υποψηφιότητες του φιλμ, να τιμήσει με αγαλματάκι μόνο εκείνη της ανώδυνης του Sound Editing, ίσως για να αποφύγει περαιτέρω χαρακτηρισμούς – αυτά ανήκουν δικαιωματικά στο τελευταίο μισάωρο και στις ερμηνείες στο σύνολό τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s