No (2012) ***

118min

Σκηνοθεσία: Pablo Larrain

Σενάριο: Pedro Peirano, Antonio Scarmeta

Πρωταγωνιστούν: Gael García Bernal, Alfredo Castro, Antonia Zegers

Χιλή, 1988.  Η δικτατορία του Pinochet δέχεται έξωθεν πιέσεις να διενεργήσει δημοψήφισμα για την παραμονή της στην εξουσία.  Για την εξασφάλιση της διαδικασίας χωρίς δολιοφθορά, έχουν σταλεί μάλιστα Αμερικανοί αντιπρόσωποι.  Το καθεστώς μην μπορώντας να αντιδράσει διαφορετικά, δίνει για πρώτη φορά στην αντιπολίτευση, η οποία συσπειρώνει όλον τον κεντροαριστερό χώρο, 15 λεπτά τηλεοπτικού χρόνου.  Ο νεαρός διαφημιστής Rene Saavedra αναλαμβάνει την καμπάνια υπέρ του «Όχι» την ίδια στιγμή που το αφεντικό του ηγείται του «Ναι».

Αληθινά τα γεγονότα και μια ρεαλιστικότατη αναπαράσταση την εποχής, εκεί στα τέλη του ’80.  Το βλέμμα του Larrain καταγράφει με αναλογική κάμερα στο χέρι (Sony U-Matic 3:4), «πειραγμένης» φωτεινότητας και contrast, για να ταιριάξει με τα πλάνα αρχείου που χρησιμοποιεί, τις τελευταίες 27 ημέρες ενός έθνους που βρίσκεται μπροστά στη σημαντικότερη μετάβαση της σύγχρονης ιστορίας του.  Αν και o προφανέστατος σκοπός του είναι να δημιουργήσει την εντύπωση ντοκιμαντέρ on the spot, η ιστορία κυλά σαρκαστικά μεν, υπερβολικά επιφανειακά και στατικά δε – υπάρχει παράλληλα και μια άστοχη οικογενειακή σύγχυση στη ζωή του πρωταγωνιστή – κάνοντας τη θέασή της σε σημεία κουραστική (οι ερμηνείες υποτονικές, συμβάλλουν επίσης σημαντικά προς αυτήν την κατεύθυνση).

Η σημαντική αξία του φιλμ βρίσκεται στο φινάλε.  Όταν πια συνειδητοποιείς πως οι πολίτες μιας χώρας σε χουντική ομηρία 15 ετών, έχοντας ζήσει την ανομία και την κατάργηση της προσωπικότητάς τους σε όλο της το μεγαλείο, τη στιγμή που μπορούν να διαλέξουν την ελευθερία τους δειλιάζουν, φοβούνται την αλλαγή και προτιμούν να απέχουν.  Μερικά ουράνια τόξα, ρυθμικά τζιγκλάκια και ατμόσφαιρα Coca-Cola όμως, αρκούν για να φέρουν την αλλαγή, καθιστώντας δικαίως τους πολίτες σε πανεύκολα χειραγωγούμενη μάζα που χειροκροτεί οτιδήποτε του χαμογελά ηχηρότερα και πιο πλατιά.   Οι διαφημιστές έχουν αποδεδειγμένα στα χέρια τους απεριόριστη πολιτική δύναμη (άλλωστε μετά το «πείραμα» της Χιλής, οι κομματικές διαφημιστικές εκστρατείες έγιναν και επίσημα πλέον ο κανόνας) και συγκεντρώνουν χρήμα ανεξαρτήτως πολιτικού χρωματισμού (παραπάνω από ενδιαφέρουσα η αντιπαράθεση των δύο διαφημιστών που ανήκουν στην ίδια επιχείρηση).

Και μετά το «No», λοιπόν, τι;  Η ρεκλάμα του «Τόλμη και Γοητεία» με sexy μοντέλα, χλιδάτες τουαλέτες και απαστράπτοντα κοστούμια να κατεβαίνουν μέσα από ελικόπτερο πάνω σε ουρανοξύστη, να χαιρετίζει τη νέα εποχή, αυτή της Δημοκρατίας της Χιλής.  Μπορείς να γελάσεις πικρά ξανά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s