Hitchcock / Χίτσκοκ (2012) *1/2

98min

Σκηνοθεσία: Sacha Gervasi

Σενάριο: John J. McLaughlin, Stephen Rebello (book)

Πρωταγωνιστούν: Anthony Hopkins, Helen Mirren, Scarlett Johansson, James D’Arcy, Danny Huston, Jessica Biel

Με την ερώτηση δημοσιογράφου, αν θα ήταν καλή ιδέα να αποσυρθεί τώρα που βρίσκεται στην κορυφή της καριέρας του με το φιλμ «North by Northwest» (1959), ο Hitchcock (Anthony Hopkins) πεισμώνει να αποδείξει πως δεν ήρθε ακόμη η ώρα για συνταξιοδότηση.  Βρίσκει ένα pulp book με τον τίτλο «Psycho» του Robert Bloch βασισμένο στα εγκλήματα του Ed Gein και δηλώνει έτοιμος να αψηφήσει τις προβλέψεις αποτυχίας από τους παραγωγούς, υποθηκεύοντας ακόμη και την περιουσία του, αρκεί να έχει στο πλάι του την πολύτιμη συνεργάτιδα και σύζυγό του, Alma (Helen Mirren).

Όλες οι απόπειρες βιογραφίας σημαινόντων προσώπων κουβαλούν, λίγο έως πολύ, την πρόθεση για ικανοποίηση της λαιμαργίας του κοινού.  Για αλατισμένες ιδιωτικές στιγμές και γουστόζικα σκανδαλώδεις λεπτομέρειες από τη ζωή τους που δικαιολογούν ή καταρρίπτουν τη διάκρισή τους στο κοινωνικό αλισβερίσι.  Αυτό σε συνδυασμό με μια ρεαλιστική γραφή, εδώ κινηματογραφική, που κρατά το ενδιαφέρον του θεατή και μια οπτική και ερμηνευτική μίμηση που δεν χλευάζει το αποτέλεσμα, μα τροφοδοτεί συνεχώς με πληροφορίες, αποτελούν τα συστατικά του επιτυχούς γκελ στους θεατές.  Στο Hitchcock του Gervasi, όπου κι αν κοιτάξεις, όσο χρόνο κι αν αφιερώσεις, μένεις με το biopic στο χέρι.

Διατηρώντας την ελαφριά διάθεση του «Alfred Hitchcock and the Making of Psycho» του Rebello, βιβλίο από τα 1990 στο οποίο και είναι βασισμένη η ταινία, το σενάριο δεν έχει καν την όρεξη να κοιτάξει με αληθινό βλέμμα μέσα στα μάτια του μετρ της αγωνίας.  Από την αρχή με τις επιφανειακές, μικρές αναφορές στις (ήδη γνωστές) ασυγκράτητες ορέξεις του δημιουργού για ξανθιές, ποτό, φαγητό και λούσα, στην τελειομανία του και στις δολοφονικές και ηδονοβλεπτικές τάσεις του, θέλει να τη βγάλει καθαρή στα πεταχτά.  Στήνει και μια αδιάφορη ιστορία ψευτοπικαρίσματος με τη γυναίκα του, με την οποία μοιράζεται περιέργως το φιλμικό χρόνο, φέρνει σε ακατανόητους εφιάλτες/παραισθήσεις τον δολοφόνο που υποτίθεται τον εμπνέει, ενώ κάπου στο βάθος γίνονται τα γυρίσματα του «Ψυχώ».  Υπήρχε, φαίνεται, η πεποίθηση πως ο Hopkins, θα τα βγάλει πέρα παρότι φορτωμένος με βαρύ μακιγιάζ, κάτι που δεν συμβαίνει ποτέ, αν και ο σπουδαίος ηθοποιός στέκεται με σεβασμό απέναντι στον ήρωα (κάτι που καταφέρνουν στον ελάχιστο χρόνο που έχουν στη διάθεσή τους οι D’Arcy-Biel).

Το μόνο που ίσως μένει να πλανάται ως ένα τεράστιο ερωτηματικό και ευκαιρία για περαιτέρω έρευνα, είναι το αν τελικά η σύντροφος ζωής του θείου Άλφρεντ είχε τόσο καταλυτική παρουσία στο έργο του, όσο παρουσιάζεται εδώ.  Για τα υπόλοιπα, ισχύει το σοφό «άσε τα κρυφά, κρυμμένα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s