Beyond the hills / Πέρα από τους λόφους / Dupa dealuri (2012) ****

150min

Σκηνοθεσία: Christian Mungiou

Σενάριο: Christian Mungiou, Tatiana Niculesu Bran (story)

Πρωταγωνιστούν: Cosmina Stratan, Christina Flutur, Valeriu Andriuta, Dana Tapalaga

Η Alina (Christina Flutur) πέρασε μαζί της όλα τα χρόνια στο ορφανοτροφείο, μέχρι που δόθηκε σε ανάδοχη οικογένεια, για να αναγκαστεί να φύγει τελικά μετανάστρια στη Γερμανία.  Μετά από έξι πικρά χρόνια όμως, επιστρέφει για να την πάρει μαζί της και δεν μπορεί να συγκρατήσει τους λυγμούς της, καθώς συναντά ξανά την αγαπημένη της φίλη, Voichita (Cosmina Stratan).  Εκείνη ωστόσο, δεν είναι η φίλη που άφησε πίσω της, αφού στο διάστημα που ήταν χώρια, βρήκε παρηγοριά στο μοναστήρι της επαρχιακής πόλης που και οι δυο τους μεγάλωσαν.

Καμία βιασύνη, αυτό το σκάλισμα στη βαλκανική γειτονιά θέλει τον τρόπο και το χρόνο του.  Κάμερα στο χέρι παρακολουθεί με καρτερικότητα τα βλέμματα και τις ανεπαίσθητες κινήσεις.  Φωτογραφία μέσα στη μαυρίλα την απόκοσμη, την αποπνικτική, την, σχεδόν, ποιητική.  Λιτά, ρεαλιστικά, υπόγεια σατιρικά, καθόλου επεξηγηματικά, σου κάνει νωρίς προφανές πως αν θέλεις να μείνεις στην καρέκλα σου μέχρι τέλους, το φιλμ ζητάει και τη δική σου προσπάθεια.  Να αναρωτηθείς, να ψάξεις και τελικά να βρεις.  Ανάμεσα στα σκορπισμένα αποκαΐδια μιας χώρας που έζησε την επανάσταση τελειώνοντας βίαια τον Τσαουσέσκου, με την ελπίδα της προόδου και της ανάπτυξης, ένα εξίσου άγριο και προβληματικό σήμερα.

Η Alina είναι μια κοπέλα 25 χρονών.  Μάνα, αδελφή, φίλη και ερωμένη, ο κόσμος όλος και η μοναδική της ευκαιρία να ανήκει κάπου, η Voichita.  Καμία άλλη διέξοδος στην καταρρέουσα ρουμανική οικονομία, που φέρνει την απελπισία στο λαό, διαλύει οικογένειες, κάνει την εκμετάλλευση και την αδιαφορία νόμο της και οδηγεί τα νιάτα της στο εξωτερικό για να επιβιώσουν.  Αν κάποια νεαρά μάτια μείνουν πίσω, αυτά πια, σηκώνονται μόνο για να κοιτάξουν με απόγνωση ψηλά, εκεί πίσω από τους λόφους.  Για να βρουν ένα οποιοδήποτε στήριγμα – εδώ λέγεται θρησκεία και μοναχισμός, όμως είναι μόνο ένα πρόσχημα, θα μπορούσε οποιαδήποτε ιδεολογία να βρίσκεται στη θέση του.  Άλλωστε, η παντελής έλλειψη της αγάπης, σε κάνει φτερό στους πιο απίθανους και, πολλές φορές, τρομακτικούς ανέμους του ανθρώπινου φόβου.

Έτσι και η Voichita, κρατιέται με νύχια και με δόντια από την επίκτητη ενοχή της τυπολατρίας.  Για την ελάχιστη στοργή που της προσφέρει η ρασοφόρα κοινωνία, σε μια αφελώς στενόμυαλη, ωστόσο αγνών προθέσεων εκδοχή της, και ραίνει μαζί με τους υπόλοιπους την πρώην σύντροφο της ζωής της με αγιασμό, την ίδια στιγμή που εκείνη φωνάζει και χτυπιέται για μια αγκαλιά.

Δεύτερη ταινία για τον Mungiou, μετά το καθηλωτικό ντεμπούτο του με το 4 Μήνες, 3 Ημέρες και 2 Ώρες (4 luni, 3 saptamani si 2 zile (2007)).  Κινηματογραφεί σε βαθιά περισυλλογή και πάλι τη γειτονιά του, με μια πραγματική ιστορία, κάνει δικό του το Βραβείο Σεναρίου και εξασφαλίζει από κοινού στις δύο πρωταγωνίστριές του το Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας (όλα αυτά στις Κάνες).  Μα, πάνω από όλα, προβαίνει σε μια πολιτική πράξη, ερεθίζοντας χαμηλόφωνα, ζωτικά και εγκεφαλικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s