Argo / Επιχείρηση «Αργώ» (2012) ****

120min

Σκηνοθεσία: Ben Affleck

Σενάριο: Chris Terrio, Joshuah Bearman (article)

Πρωταγωνιστούν: Ben Affleck, Bryan Cranston, Alan Arkin, John Goodman

Τεχεράνη 1979.  Ιρανοί επαναστάτες εισβάλλουν στην Αμερικανική Πρεσβεία, εξαγριωμένοι με το πολιτικό άσυλο που προσέφεραν οι Η.Π.Α. στον Σάχη, και κρατούν 60 υπαλλήλους σε ομηρία.  Έξι από αυτούς διαφεύγουν και βρίσκουν καταφύγιο στην οικία του Καναδού Πρέσβη.  Δουλειά της CIA είναι να τους φέρει με ασφάλεια πίσω στην πατρίδα τους.  Το πιεστικό brainstorming κατεβάζει ένα σχέδιο, τουλάχιστον, παράλογο: ο πράκτορας Tony Mendez (Ben Affleck) θα μεταβεί στο Ιράν προσποιούμενος έναν παραγωγό που ψάχνει τοποθεσίες για μια νέα ταινία φαντασίας του Hollywood και οι έξι φυγάδες θα υποδυθούν τα μέλη του συνεργείου του.

Τα χρόνια πέρασαν, σήμανε λήξη στα απόρρητα και ο Joshua Bearman αποφάσισε να γράψει ένα άρθρο στο Wired (2007) για να μιλήσει για τους πραγματικούς ήρωες του Canadian Caper.  Η καναδική κυβέρνηση, που έλαβε όλα τα εύσημα για την επιχείρηση, δεν είναι παρά η διπλωματική βιτρίνα που έστησε η CIA, στην προσπάθειά της να μη ρίξει άλλο λάδι στις ήδη πυρακτωμένες σχέσεις της U.S.A. με το Ιράν.

Μια αληθινή ιστορία λοιπόν, με διαπλοκή, δράση και περιπέτεια, που δεν μπορούσε παρά να ενεργοποιήσει τον πολιτικοποιημένο Ben Affleck (εννοείται από δίπλα και το φιλαράκι-παραγωγό του, George Clooney).  Καθισμένος για τρίτη φορά σε καρέκλα σκηνοθέτη, ισχυροποιεί τις υποψίες πως πάσχει από το σύνδρομο Clint Eastwood (άτονος μπροστά στην κάμερα, δραστήριος από πίσω), για να μας παραδώσει το άκρως γοητευτικό μείγμα πολιτικού θρίλερ – έξυπνης σάτιρας.  Σε ένα up tempo δίωρο γεμάτο αυθεντική αγωνία, σβέλτο μοντάζ και ατάκες για κόντρα ξύρισμα, δεν παραδίδεται ούτε στιγμή στις αλαζονικές μεγαλοστομίες και τα υπερβολικά ξεχειλώματα ενός blockbuster.  Αντιθέτως, κρατά το βλέμμα συγκροτημένα σεμνό εντρυφώντας στο αρχειακό υλικό, κρατώντας μια υγιή ευστάθεια στην απόδοση ευθυνών των δύο συγκρουόμενων πολιτισμών και διαλέγοντας επιμελώς τις ζωηρές και συμπαγείς ψηφίδες του για το δάπεδο των πολυάριθμων χαρακτήρων του (με Cranston, Arkin και Goodman, να υπερέχουν ξεκάθαρα) σε μια λεπτομερέστατη αναπαράσταση της εποχής.

Και όλα αυτά, την ίδια στιγμή που σχολιάζει αδιάκοπα.  Την επιρροή της αμερικανικής βιομηχανίας παραγωγής θεάματος στην παγκόσμια κοινωνία, το ίδιο το Hollywood ως κατασκεύασμα της καταναλωτικής κενότητας, αλλά και τον τρόπο που χρησιμοποιείται από τα υψηλά κέντρα αποφάσεων.   Υπενθυμίζοντας πως η ιστορία που γράφεται σε αυτόν τον πλανήτη μοιάζει με ένα συνεχόμενο Star Wars.  Μόνο που οι νικητές του δεν έχουν ούτε πράσινο κεφάλι με σουβλερά αυτιά ούτε φωτόσπαθο, μα tweed σακάκια και είναι, σχεδόν βέβαιο, πως δεν θα τους δεις ποτέ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s