The master (2012) **1/2

144min

Σκηνοθεσία: Paul Thomas Anderson

Σενάριο: Paul Thomas Anderson

Πρωταγωνιστούν: Joaquin Phoenix, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams, Laura Dern

Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου επιστρέφει στην αμερικανική κοινωνία τον βετεράνο ναύτη Freddie Quell (Joaquin Phoenix), έναν διαταραγμένο αλκοολικό, που δεν μπορεί να στεριώσει σε καμιά δουλειά και να δημιουργήσει νορμάλ ανθρώπινες σχέσεις.  Το μοναδικό του ταλέντο είναι να φτιάχνει κοκτέιλ-μπόμπες από οποιοδήποτε υγρό, να τις καταναλώνει και να τις κερνά αδιακρίτως.  Αφού δηλητηριάσει ένα συνάδελφο, και κυνηγημένος πια από τις Αρχές, τρυπώνει λαθραία στην “Alithea”, ένα πλοίο αραγμένο στο San Francisco.  Εκεί θα γνωρίσει τον ιδρυτή μιας νέας θρησκείας με το όνομα «The Cause», τον Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman).

Είναι οι αρχές τις δεκαετίας του ’50.  Οι Ηνωμένες Πολιτείες πατάνε και πάλι το reset στην ανοικοδόμησή τους, θέλουν χέρια, αμέτρητα χέρια, ακόμη και αν αυτά είναι κολλημένα σε τραυματισμένους ανθρώπους με αγριεμένα μάτια από την παράνοια του πολέμου και καμπουριαστά κορμιά από τα βάρη μιας χώρας σε συνειδησιακή σύγχυση.  Όπως αυτά του Freddie, που γεμίζει την κενότητά του με πράξεις καταστροφής προς όλους, γονατίζοντας πρώτα απ’ όλα, τον εαυτό του.  Μια άβουλη σκιά που περιφέρεται τρικλίζοντας άναρχα με μυρωδιά εύκολα αναγνωρίσιμη από τον Αφέντη.

Εκείνος καλοταϊσμένος, καλοντυμένος, ανήκει στην ομάδα των λίγων.  Αυτήν που προορίζεται να παίρνει αποφάσεις, να επηρεάζει και να κινεί τα νήματα.  Με βλέμμα αυτάρεσκο του συστήνεται ως γιατρός, φιλόσοφος, φυσικός, συγγραφέας, και ό,τι άλλο βολεύει την περίσταση.  Του ρίχνει μια ματιά, πίνει από το ποτό του και βγάζει διάγνωση.  Είναι φτιαγμένος από εκείνη την κοινή πάστα απελπισίας που γέννησε και τον ίδιο.  Μόνο που ο Dodd τον θέλει για πειραματόζωο, για υπηρέτη, μα βασικά, για να εξασκεί την ανάγκη του για εξουσία.  Του παρουσιάζεται ως πατέρας-καθοδηγητής, εραστής-λυτρωτής και του δίνει ρόλο και θέση στην ομάδα-οικογένεια.  Σε εκείνο το αποπροσανατολισμένο ποίμνιο που κυλιέται ανάμεσα στα παπατζίδικα κόλπα του Master, που υπόσχεται θεραπεία διά πάσα νόσον και πάσαν μαλακίαν, με το βλέμμα στραμμένο στο εύκολο κέρδος.

Μια σχέση τοποθετημένη σε εναλλασσόμενο βάθος, κινηματογραφημένη άριστα σε θεαματικότατο 70mm από τον Anderson (Boogie Nights (1997), Magnolia (1999), There Will Be Blood (2007)), δύο ερμηνείες τίποτα λιγότερο από συγκλονιστικές (Phoenix-Hoffman μοιράστηκαν το Best Actor στη Βενετία και τρέχουν αγκαζέ για τα Όσκαρ) και μια Αμερική στυγνή εκμεταλλεύτρια της τρέλας που παράγει.  Από εκεί και πέρα, ένα σενάριο πολλών, μπερδεμένων και αχρείαστων όψεων, όμοιο με φλύαρο μουρμούρισμα χωρίς αρχή, μέση, τέλος, με υπερβολικά αφαιρετικές αναφορές στη Σαϊεντολογία.  Ανοίγει συνεχώς πόρτες χωρίς να μπαίνει ποτέ στον κόπο να δει αν ακολουθείς.  Ούτε σε πλησιάζει, ούτε σου εξηγεί, ούτε σου δικαιολογεί τα κουραστικά 144 λεπτά που του αφιερώνεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s