Holy motors (2012) ****

115min

Σκηνοθεσία: Leos Carax

Σενάριο: Leos Carax

Πρωταγωνιστούν: Danis Lavant, Edith Scob, Eva Mendes, Kylie Minogue

Τραπεζίτης, ζητιάνος, motion capture ηθοποιός, τέρας, πατέρας, μουσικός, δολοφόνος, δολοφονημένος, ετοιμοθάνατος, ex-lover, οικογενειάρχης.  Αυτοί είναι οι ρόλοι του σημερινού 24ώρου για τον Oscar (Danis Lavant), που πληρώνεται για να μπαίνει στη λευκή λιμουζίνα με την Céline (Edith Scob) στο τιμόνι και να οδηγείται στα αντίστοιχα ραντεβού του.

Ξυπνάει, σηκώνεται από το κρεβάτι και πλησιάζει ψηλαφητά την ταπετσαρία του υπνοδωμάτιου.  Το κλειδί που του ανοίγει την πόρτα στη μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα φυτρώνει στο δάχτυλό του – μια ανάγκη που δεν καταπιέζεται, παρά γεννιέται για να δείξει το δρόμο.  Εκεί στα σκοτεινά, ανάμεσα στις θέσεις των θεατών που κοιτούν προς την οθόνη με τα μάτια κλειστά.  Ονειρεύονται ήσυχα και αφήνονται στην μεγάλη απόδραση.  Κι εκείνος μαζί, αυτοπροσώπως.

Λέγεται Leos Carax και αυτός είναι ο κόσμος του.  Στάζει διαστροφικούς εφιάλτες και ρομαντισμό.  Απαιτεί σοβαρότητα, πειθαρχία και αυτοσυγκέντρωση, ενώ την ίδια στιγμή σκουντά και χλευάζει σαν παιδί.  Πουλάει επιθετική παράνοια και ασυναρτησία, για να στραπατσάρει την κανονικότητα, ενώ στην παρακείμενη γωνιά φιλοσοφεί, χαμογελά ανέμελα και αγαπά παράφορα.  Παρασύρει, χαστουκίζει, ενοχλεί μέχρι αηδίας, γαργαλάει, μπερδεύει και ταξιδεύει.  Μέσα από όλα τα genres (τα πιο γνωστά βρίσκονται εδώ) που χρησιμοποιεί και τις δεκάδες αναφορές του σε ταινίες, ο σκηνοθέτης βάζει προκλητικά επιδέξια μπρος τις «Άγιες Μηχανές» του και πέφτει στα γόνατα να λατρέψει την Τέχνη του με μάρτυρες όλους εμάς.

Εμάς που γουρλώνουμε μάτια και κόβουμε ανάσες, για να πιάσουμε το νόημα του αλλόκοτου σήματος που παίζει για 115 λεπτά μπροστά μας.  Με το τελειότερο εργαλείο που θα μπορούσε να έχει στα χέρια του, και σίγουρα το πιο αξιόλογο που κινείται στην ερμηνευτική πιάτσα, τον μόνιμο συνεργάτη του Lavant, κατρακυλούμε από τη μία vignette στην άλλη, βρισκόμενοι στο κέντρο της πιο σπαραξικάρδιας στιγμής κάθε ιστορίας.  Κάποιος τρώει τα μαλλιά της Mendes, η Kylie Minogue στηρίζεται στο στηθαίο του ερημωμένου La Samaritaine, η Scob ξαναφορά τη μάσκα του Eyes Without A Face μετά από 52 χρόνια.  Όλα μπορεί να σημαίνουν τα πάντα ή απλά, ένα μεγάλο τίποτα, όλα είναι ανοιχτά και καθόλου, μα καθόλου, ξεκάθαρα.

Υπάρχει κάτι στη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα όμως, στις μελαγχολικές μελωδίες, στα σκιερά βλέμματα, στα άναρχα μισόλογα, που μοιάζει συγκλονιστικά με τον αντικατοπτρισμό μας τη στιγμή που παίρνουμε ευλαβικά τις προσωπικές βουτιές μας στο σύμπαν του σινεμά.  Στη μοναδική ευκαιρία μας για μοιραίες πόζες και πολλαπλούς εαυτούς με ανεξάντλητες ευκαιρίες και γνώσεις.  Θυμίζει τρομερά ωστόσο, και τους, όχι όσο θα θέλαμε μακρινούς, προγόνους μας τους πιθήκους.  Μόνο που αυτοί εδώ χρησιμοποιούν τις υπερσύγχρονες gadgetομηχανές μας, φοράνε τα μοντέρνα ρούχα μας και μιλάνε με τη φωνή μας.  Παίζοντας, κατάκοποι πια, παντομίμα με τις κοινωνικές νόρμες, στήνοντας μια ζωή με παντελή έλλειψη αυθεντικότητας και μοναδικότητας.  Και εκεί σου ψιθυρίζει ποιητικά η μοναξιά στο αυτί, υπενθυμίζοντας, πως κανείς, ούτε εσύ, δεν την σκαπουλάρεις.

Μόλις γράφτηκε κινηματογραφική ιστορία.  Γίνε μέρος της.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s