The hunt / Το κυνήγι / Jagten (2012) ***1/2

115min

Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg

Σενάριο: Thomas Vinterberg, Tobias Lindholm

Πρωταγωνιστούν: Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Annika Wedderkopp, Alexandra Rapaport

Ο Lucas (Mads Mikkelsen) είναι ο πιο δημοφιλής νηπιαγωγός στο σχολείο της περιοχής.  Πίσω από το χαμόγελό του, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του μετά το διαζύγιο και τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει με την πρώην του για την κηδεμονία του γιου τους.  Πάνω που τα πράγματα δείχνουν να στρώνουν στη ζωή του, ένα αθώο ψέμα θα τρυπώσει, για να του ανατρέψει τα πάντα.

Αυτή είναι η τελευταία σοδειά του δανέζικου κινηματογράφου στη μετά Δόγμα εποχή του.  Έχει πετάξει τους κουραστικούς, μονότονους, ασκητικούς πειραματισμούς του, για να προσθέσει μικρές αισθητικές απολαύσεις.  Ρεαλισμός, απλότητα, οικονομία, στιβαρότητα, διαύγεια, θρεπτική τροφή για σκέψη, όλα σαφώς αμετακίνητα στη θέση τους, καθώς ο άνθρωπος τοποθετείται αγωνιωδώς για ακόμη μία φορά απέναντι από την κοινωνία.

Εδώ με αφορμή ένα πετραδάκι από τα μισόλογα μιας πεντάχρονης, που ισχυρίζεται πως βρέθηκε μπροστά σε μια ενήλικη, εκούσια στύση.  Τα υπόλοιπα είναι απλώς θέμα φυσικής.  Ένας κοινωνικός ιστός ευμάρειας και χριστιανοσύνης και το πετραδάκι πάνω του, να παίρνει στροφές, να κατρακυλά, να παρασύρει κι άλλα μικρά-μεγάλα, για να γίνει μια γιγάντια μάζα προκατάληψης, εχθρικότητας και βίας έτοιμη να συντρίψει με σφοδρότητα το ¨κακό¨ στο πρόσωπο του φημολογούμενου θύτη.

Το έχουμε ξαναδεί το έργο, ίσως και με λιγότερες σεναριακές λακκούβες, ο εξοστρακισμός όμως, ποτέ ξανά δεν είχε γίνει αποδεκτός με τόση στωικότητα.  Ο ήρωας συντηρεί την εσωτερική του δύναμη και ευγένεια, γιατί η πίστη του σε αυτήν την ίδια κοινωνία που διαλέγει να του φτύσει κατάμουτρα την αξιοπρέπειά του, χωρίς καμία απολύτως διάθεση επανεξέτασης της αλήθειας, παραμένει αδιασάλευτη.  Ακόμη κι αν εκεί ανάμεσα, βρίσκεται μπροστάρης ο καλύτερός του φίλος, το εργασιακό του περιβάλλον, η οικογένεια, με λίγα λόγια άνθρωποι που τον ήξεραν από πάντα.   Γι’ αυτό κι όταν τελικά ανοίγουν ξανά οι πόρτες της αποδοχής, βρίσκεται εκεί χαμογελώντας με ευγνωμοσύνη, έτοιμος να περάσει το κατώφλι μαζί με το γιο του στην πρώτη του «τελετή μύησης» στη μεγάλη αυτή φαμίλια που πατροπαράδοτα στολίζει τους τοίχους της με κεφάλια από τάρανδους.  Κι ας ξέρει πως όλοι τους κρατάνε όπλα και βγαίνουν για κυνήγι.  Άλλωστε, κι ο ίδιος γνωρίζει από καλό σημάδι και σκοτώνει χωρίς δισταγμό, όταν η περίσταση το απαιτεί.

Το κράτος της πλειοψηφίας, το βάρος της ρετσινιάς, οι μηχανισμοί της μάθησης στην παιδική ηλικία και η αμφισβήτηση της παροιμίας «από τρελό κι από μικρό, μαθαίνεις την αλήθεια» (ευπρόσδεκτη υπενθύμιση και για εμάς που έχουμε ασχοληθεί με την εκπαίδευση).  Τρία Βραβεία στις Κάνες, εκ των οποίων ένα για τον αξιοθαύμαστο Mikkelsen (Casino Royale (2006)) και άλλο ένα για τον διεισδυτικότατο Vinterberg (The Celebration (1998)).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s