Monsieur Lazhar / Ο εξαιρετικός κύριος Λαζάρ (2011) ***

94min

Σκηνοθεσία: Philippe Falardeau

Σενάριο: Philippe Falardeau

Πρωταγωνιστούν: Mohamed Fellag, Sophie Nélisse, Émilien Néron, Danielle Proulx

Στο σχολείο επικρατεί σύγχυση γύρω από την αυτοκτονία της πιο αγαπημένης δασκάλας, καθώς οι σοκαρισμένοι μαθητές της έχουν μείνει με την απορία της πράξης της, ενώ δεν βρίσκεται κανείς να την αντικαταστήσει.  Τότε από το πουθενά εμφανίζεται ο μετανάστης κύριος Lazhar (Mohamed Fellag) πανέτοιμος να αναλάβει την τάξη στη μέση της χρονιάς, με έναν πόνο προσεχτικά κρυμμένο ωστόσο, πίσω από το πρόσχαρο χαμόγελο.

Η θλίψη παίρνει εύκολα μυρωδιά την άλλη θλίψη.  Την ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος, την ακολουθεί, πάει και στέκεται δίπλα της, την κοιτάζει στα μάτια.  Όπως ακριβώς ο κατατρεγμένος Αλγερινός, μεσόκοπος καθηγητής, πιάνει το βλέμμα των εντεκάχρονων πίσω από τα θρανία, στην πρώτη τους επαφή με την απώλεια. Εκείνος παλιομοδίτης στην όψη και στις μεθόδους, μα κουβαλάει αυτό το καλοσυνάτο μήνυμα: η αίθουσα πέρα από διδακτέα ύλη, σημειώσεις σε βιβλία και διαγωνίσματα, οφείλει να γίνεται μια κοινότητα αγάπης.  Είναι η στιγμή που οι δυο θλίψεις μπλέκουν τα δάχτυλά τους απαλά, η μία μέσα στην χούφτα της άλλης.

Η τραγική ιστορία του πρόσφυγα εναρμονίζεται με την τραυματική εμπειρία των μαθητών, για να αναφερθεί λιτά στο εκπαιδευτικό σύστημα μιας αναπτυγμένης κοινωνίας, που έχει ωστόσο καταφέρει να απομαγνητίσει την πυξίδα του.  Μεγαλώνει παιδιά με ψυχολόγους, απόντες ή απαιτητικούς γονείς και καθηγητές που δεν έχουν δικαίωμα να τα ακουμπήσουν – ούτε για επιβράβευση πια.  Εμμονή σε κανόνες, έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας, ρατσισμός προετοιμάζουν έναν αποστειρωμένο μελλοντικό κόσμο, φτιαγμένο να ξεπεράσει, εννοείται, τα καναδέζικα σύνορα του φιλμ.  Το μεγαλείο της ψυχής του κυρίου Lazhar όμως, επιμένει σε ένα καθήκον που του υπαγορεύει να χαρίσει το σπόρο της ανθρωπιάς, ακόμη και στην καμμένη γη.  Είναι που γνωρίζει από πρώτο χέρι πως έτσι μόνο θεραπεύεις και θεραπεύεσαι.

Από μονόπρακτο της Evelyne de la Chenelière, κινηματογραφική ταινία με θαυμάσιες ερμηνείες από μικρούς-μεγάλους στα χέρια του Falardeau.  Γλυκά, αργά και τρυφερά, δεν κουνάει επιτηδευμένα κανένα ηθικοπλαστικό δάχτυλο, αλλά και δεν βάζει τα κλάματα, μόνο παρατηρεί και περιμένει υπομονετικά να εγείρει σκέψεις και κουβέντες.  Η υπερβολική διακριτικότητα και ευγένειά του όμως, μαζί με τις αρκετές ασάφειες, το απομονώνει από τη συναισθηματική φόρτιση και το χιόνι δεν πιάνει ποτέ φωτιά.  Μόνο για λίγο συνταράσσει σε εκείνο το αριστουργηματικό πρώτο πεντάλεπτο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s