Looper / Αντιμέτωποι με το χρόνο (2012) **

118min

Σκηνοθεσία: Rian Johnson

Σενάριο: Rian Johnson

Πρωταγωνιστούν: Joseph Gordon-Levitt, Bruce Willis, Emily Blunt, Jeff Daniels, Paul Dano

Στα 2074 η Μαφία, που δένει και λύνει στις ΗΠΑ, έχει βρει τη λύση για να βγάζει από τη μέση όσους δεν συμπαθεί: χρησιμοποιώντας το ταξίδι στο χρόνο, που στο μεταξύ έχει επιτευχθεί, αλλά και κριθεί παράνομο, τους στέλνει δεμένους και κουκουλωμένους πίσω στο 2044.  Εκεί, πληρωμένοι σε καθαρό ασήμι, δολοφόνοι τους ξεπαστρεύουν.  Αυτή είναι η δουλειά του Joe (Joseph Gordon-Levitt), που συμφωνώντας με τους όρους του συμβολαίου του, ξέρει πως κάποια στιγμή θα πρέπει να σκοτώσει τον κατά 30 χρόνια μεγαλύτερο εαυτό του (Bruce Willis), που θα του έρθει πακέτο από το μέλλον για να κλείσει το λεγόμενο loop.  Όταν αυτό συμβεί ωστόσο, εκείνος θα διστάσει.

Τα βάζει με μία από τις μεγαλύτερες ανθρώπινες επιθυμίες: τη γνώση του μέλλοντος και την αλλαγή του.  Αυτή είναι η γοητεία του χωροχρονικού παράδοξου.  Όσες διάπλατες τρύπες κι αν ανοίγει στα κινηματογραφικά σενάρια, αναπόφευκτα καλύπτονται από τις ισχυρότατες φαντασιώσεις που δημιουργεί.  «Πώς θα μοιάζω;», «τι θα έκανα αλλιώς;» και άλλα παρόμοια ερεθίζουν την περιέργεια και ταξιδεύουν παράλληλα.

Έτσι κι εδώ.  Ο Joe συναντά τον γηραιότερο Joe και… πάνε για φαγητό.  Έλα όμως, που ο νεαρός πρέπει να πατήσει την σκανδάλη εναντίον του πρεσβύτερου, για να επιβιώσει;  Έλα όμως, που ο μεγαλύτερος έχει έρθει για να δολοφονήσει το μωρό/μελλοντικό αρχιμαφιόζο, που μετά από 30 χρόνια, θα του καταστρέψει τη – με κόπο – στρωμένη του ζωή;  Μια κατάσταση-μύλος, ειδωμένη με στυλ, άποψη, περίτεχνη δράση, ευφυέστατες λεπτομέρειες και ατμόσφαιρα noir από το ανατέλλον ταλέντο του Johnson.

Αυτά για την ενθουσιώδη αρχή ωστόσο, αφού προχωρώντας, ξαφνικά το δράμα και ο ρομαντισμός χωρίζει το φιλμ στα δύο.  Η ιστορία συγχύζεται και πλατειάζει επικίνδυνα κι εσύ μένεις να αναπολείς τον ανατριχιαστικά συγκλονιστικό τρόπο με τον οποίο καρφώθηκαν στο μυαλό σου κάποτε το Terminator (1984), το Matrix (1999) και το Twelve Monkeys (1995) μια κι εδώ, αυτό που τελικά επιπλέει είναι τα δανεικά κι αγύριστα από αυτές τις ταινίες.  Και μια αποστροφή για την τελείως αχρείαστη λύση του κέρινου μακιγιάζ του, πάντα θαυμάσιου, Gordon-Levitt.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s