Caesar must die / Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει / Cesare deve morire (2012) ***

76min

Σκηνοθεσία: Paolo Taviani, Vittorio Taviani

Σενάριο: Paolo Taviani, Vittorio Taviani, William Shakespeare (play)

Πρωταγωνιστούν: Salvatore Striano, Cosimo Rega, Giovanni Arcuri, Antonio Frasca

Μια φυλακή υψίστης ασφαλείας λίγο πιο έξω από τη Ρώμη.  Οι πολυετείς τρόφιμοί της, όλοι άνδρες με αδικήματα που ξεκινούν από ναρκωτικά και διασυνδέσεις με τη Μαφία, μέχρι εν ψυχρώ δολοφονίες.  Εκεί μέσα και με αυτούς τους ηθοποιούς, θα στηθεί η παράσταση «Ιούλιος Καίσαρας» του Shakespeare.

Είναι ο θάνατος του Bruto από δικό του σπαθί, που σηματοδοτεί το τέλος του θεατρικού έργου με χειροκροτήματα και επευφημίες, αλλά και μας τραβάει πίσω εκεί που όλα ξεκίνησαν: στην audition και στις πρόβες.  Εκεί το έγχρωμο, χάνεται απότομα στην τραχιά εσωτερικότητα του ασπρόμαυρου, καθώς σκοτεινά βλέμματα αποστηθίζουν αράδες από το έργο του μέγιστου δραματουργού.  Μέσα στα κελιά, στους διαδρόμους χωρίς παράθυρα, έξω στην συρματοπλεγμένη αυλή και στους υπερυψωμένους τοίχους, αναπαράγουν σκηνές από την συνωμοσία κατά του Ιούλιου Καίσαρα.  Τα μάτια σβέλτα παίρνουν φωτιά, οι ρόλοι μπερδεύονται με τις πραγματικές σχέσεις μεταξύ των κρατουμένων.  Μικρές ενδοσκοπήσεις παλεύουν με τις ενοχές, την οργή και τη μοναξιά, για να βρουν καταφύγιο στο ευγενές άγχος της δημιουργικότητας.

Ένα εξαίρετο πείραμα από τους αδελφούς Taviani, στα ογδόντα τους: ένα σωφρονιστικό ίδρυμα ως σκηνικό και κατάδικοι ως ερμηνευτές (εκτός του Striano/Bruto, που βγαίνοντας από τη φυλακή, κυνήγησε το όνειρό του και έγινε ηθοποιός), για να φτιάξουν ένα δράμα, μέσα στο δράμα.  Θα μιλούσαμε (ή καλύτερα, θα παραμιλούσαμε) για αριστούργημα, αν είχαν πάρει το ρίσκο να μην ασχοληθούν τόσο με το κείμενο του Shakespeare, αλλά να αφήσουν το αυθεντικό documentary, να κυλήσει από τους ερασιτέχνες – μα, καθόλα, σπουδαίους – πρωταγωνιστές τους, καθώς έρχονται σε επαφή με την τέχνη.  Αντ’ αυτού, επιμένουν να τους τρατάρουν με έτοιμες αντιδράσεις, που κουβαλούν περιστασιακά μεν χιούμορ και στοχασμό, εξασθενούν δε, ανελέητα το εγχείρημα.  Τι μένει; Μια Golden Berlin Bear κι εκείνα τα θεατρικά λόγια που γίνονται λίμες πάνω στα σιδερένια κάγκελα και χαρίζουν την ελευθερία, διδάσκοντας το μεγαλείο της ζωής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s