Amour / Αγάπη (2012) ****

127min

Σκηνοθεσία: Michael Haneke

Σενάριο: Michael Haneke

Πρωταγωνιστούν: Jean-Louis Trintignant, Emmanuelle Riva, Isabelle Hyppert

Ο Georges (Jean-Louis Trintignant) και η Anne (Emmanuelle Riva), συνταξιούχοι μουσικοί αμφότεροι, ήδη περπατούν στην όγδοη δεκαετία της ζωής τους.  Χέρι-χέρι απολαμβάνουν με χαμόγελο την καθημερινότητα, παρακολουθώντας κονσέρτα, διαβάζοντας βιβλία, συζητώντας.  Ώσπου έρχεται η ημέρα που όλα αλλάζουν.  Μια σειρά από εγκεφαλικά παραλύουν τη μια πλευρά της Anne.  Ο θάνατος βρίσκεται κοντά· η αγάπη τους;

O Ηaneke σφίγγει με ευλάβεια ξανά το μαχαίρι του.  Αρχίζει να χαράζει με κινήσεις μετρημένες, αργές, μα αποφασιστικές το χρονικό ενός προαναγγελθέντος τέλους, από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα.  Μετά οι ήρωές του, κάθονται σε μια πλατεία θεάτρου, μας κοιτάνε και τους κοιτάμε.  Χειροκροτούν και τότε το μαχαίρι στρέφεται προς τα εμάς.  Μια σχέση που περικλείει ιδανικά τα πάντα: έρωτα, σεβασμό, εμπιστοσύνη, τρυφερότητα, ευγένεια, ειλικρίνεια, κατανόηση, αυθεντικότητα, οικειότητα, ζεστασιά.  Μια ειδυλλιακή μακροβιότητα σε συνδυασμό με την, εκλεπτυσμένου γούστου, μακαριότητα, έχει μετατρέψει το μεγαλοαστικό σπίτι τους, στο βασίλειό τους.  Ό,τι χρειάζονται, βρίσκεται εκεί μέσα.  Ο υπόλοιπος κόσμος, όπως η κόρη τους και ο προβληματικός γάμος της, ανήκουν σε ένα εξωτερικό περιβάλλον, που μόνο τυπικά τους αφορά.  Ακόμη κι έτσι όμως, δεν γλιτώνουν από την φθορά.  Όχι, δεν ευθύνεται η παραβιασμένη κλειδαριά τους, αλλά η ανθρώπινη φύση.  Το μαχαίρι τώρα γδέρνει σαδιστικά τους φόβους μας.

Τρεμάμενα χέρια, σερνάμενα πόδια, ζαρωμένα πρόσωπα, γεμίζουν με ρεαλιστικά γηρατειά και αρρώστια την οθόνη.  Μια βρύση τρέχει νερό και στήνει μια από τις τρομακτικότερες κινηματογραφικές σκηνές.  Το φως λιγοστεύει στο βασίλειο και ο χρόνος μετριέται αντίστροφα στο σώμα που καταρρέει και στο μυαλό που αποσυντίθεται.  Ψυχρά, κλειστοφοβικά πλάνα χωράνε τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης πορείας δύο ανθρώπων – ένας Trintignant και μια Riva ορίζουν το συγκλονιστικό, ερμηνευτικό απόλυτο – που έγιναν ένα και τώρα απειλούνται να ξαναγίνουν δύο.  Αξιοπρέπεια και αυτάρκεια τρέχει από τα μάτια τους, εκείνη παρακαλά να μην ξαναπάει στο νοσοκομείο, εκείνος δίνει υπόσχεση που κρατά, φορτώνοντας στωικά όλη την ευθύνη της κατάστασης πάνω του.  Αποκρουστικές, πνιγηρές λεπτομέρειες, καθώς η αγάπη τους γίνεται εξυπηρέτηση στο μπάνιο, στο λουτρό, στο φαγητό.  Η κόρη παρακολουθεί και φρίττει, ανήκει σε μεταγενέστερη, εγωκεντρική γενιά και δεν είναι συνηθισμένη στην αυτοθυσία και στην αυταπάρνηση.

Μέχρι που έρχεται η υπέρτατη στοργική πράξη, να μιλήσει για το πραγματικό, νόημα της ύπαρξης, να ανακατέψει τα όρια καλού-κακού και να ψάξει να βρει την ουσία της αφοσίωσης.  Αν έχεις αντέξει μέχρι εκεί, τότε κουβαλάς ήδη μια πληγή τεραστίων διαστάσεων.  Το μαχαίρι έχει ολοκληρώσει το σκοπό του.  Δεν τρέχει αίμα, ούτε καν δάκρυ, μόνο βαριά εαυτοσκοπία και αφόρητες αλήθειες.  Τα ρομαντικά στιχάκια, τα ναρκισσιστικά νάζια, οι κεραυνοβόλες, εξιδανικευμένες φαντασιώσεις, η επιφανειακή συγχώνευση και εγγύτητα που φέρνει ο έρωτας δεν έχουν καμία θέση δίπλα στο Amour.  Αν δεν το ’χεις, οφείλεις να ψάξεις να το βρεις.  Είναι εκείνος ο πόνος που σε ωριμάζει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s