18ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας: Cosmopolis (2012) *

109min

Σκηνοθεσία: David Cronenberg

Σενάριο: David Cronenberg, Don DeLillo (novel)

Πρωταγωνιστούν: Robert Pattinson, Juliette Binoche, Paul Giamatti, Kevin Durand, Sarah Gadon, Mathieu Amalric

Κυκλοφοριακό χάος στους δρόμους της Νέας Υόρκης, καθώς ο Πρόεδρος των ΗΠΑ την επισκέπτεται, η νεκρώσιμη ακολουθία ενός διάσημου rapper βρίσκεται σε εξέλιξη, ενώ μια πορεία διαμαρτυρίας φουντώνει.  Εκείνος όμως, θέλει απλά να μπει στην stretch λιμουζίνα-γραφείο του και να βρεθεί στην άλλη άκρη της πόλης για ένα κούρεμα.  Ονομάζεται Eric (Robert Pattinson), είναι μόλις 28 και δισεκατομμυριούχος κι αυτή είναι η ημέρα που θα τα χάσει όλα (;).

Οι touch screen οθόνες μια προέκταση των δαχτύλων του: οικονομικοί δείκτες, option, futures, εξαγορές.  Ένας ανέκφραστος οπαδός της παγκόσμιας πληροφορίας, κενός από συνείδηση, ήθος και συναίσθημα.  Επεξεργάζεται μέσα σε δευτερόλεπτα τα δεδομένα, προβλέπει τις τάσεις και ελέγχει τις συνθήκες.  Αποφασίζει κάθε δευτερόλεπτο για την τύχη των λαών, καταστρέφει ή δίνει μια παράταση ζωής, ενώ στοιβάζει πλούτο για τον πλούτο.  Τα τζάμια της limo του, αλεξίσφαιρες και ηχομονωμένες οθόνες προς τον έξω κόσμο.  Αν βαριέται την όψη των εξαγριωμένων πολιτών, απλά κάνει zapping σε κάτι πιο ευχάριστο και χαλαρωτικό.  Απομονωμένος, καταναλώνει αλκοόλ και ζητά sex από γυναίκες που συναντά, αν και η κολονοσκόπηση τον εξιτάρει περισσότερο.  Είναι το σύγχρονο, αυτοματοποιημένο αρπακτικό του καπιταλισμού, κλεισμένο σε ένα ψυχρό περιβάλλον χλιδής.

Η απόμακρη, ποιήτρια γυναίκα που μόλις παντρεύτηκε, η έμπορος τέχνης-fuck buddy του, μια οικονομική ιδιοφυία, ο γιατρός που του κάνει κάθε μέρα check up, ένας πενθών και ο δολοφόνος με τις πίτες, θα περάσουν από τα μέτρα ασφαλείας του και θα βρεθούν στο αυτοκίνητο μαζί του.  Εκεί μέσα (και λίγο πιο έξω) θα ακουστούν ασύνδετα σλόγκαν της δεκάρας και φιλοσοφικές εξυπνάδες ακατάσχετου δηθενισμού γύρω από την ανθρωπότητα, τον κοινωνικό ιστό, το χρήμα, την απληστία.  Μέσα σε ένα φλύαρο, μονότονο μουρμουρητό φιγούρας όλοι οι υποτιθέμενοι συμβολισμοί χάνουν κάθε δυναμική.  Η πρωτοτυπία της απόδοσης του υλικού, που θα μπορούσε να αποτελεί το οπτικοποιημένο μανιφέστο της εποχής μας, εξαϋλώνεται από την υπέρμετρη αφαιρετικότητα.

Όχι, ο Cronenberg δεν τα πάει καθόλου καλά εδώ.  Στις προθέσεις πετυχαίνει, αλλά σε φόρμα και ουσία έχει ηττηθεί.  Μόνο το μεθυστικό soundtrack (ο Howard Shore με την μπάντα Metric) μοιάζει να έχει πιάσει το νόημα και, κάπως επιδερμικά, ο Pattinson.  Ακόμη κι όταν με την – θεατρικότατη – εμφάνιση του εξαιρετικού (πάντα) Giamatti, η πτήση του ανασφαλούς, αυτοκαταστροφικού Ίκαρου-Eric σηκώνει λίγη σκόνη πραγματικού στοχασμού, η αναιμική Cosmopolis παραμένει μια πόλη που δεν νοιάζει κανέναν να επισκεφτεί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s