To Rome with love / Στη Ρώμη με αγάπη (2012) **

112min

Σκηνοθεσία: Woody Allen

Σενάριο: Woody Allen

Πρωταγωνιστούν: Woody Allen, Roberto Benigni, Penelope Cruz, Jesse Eisenberg, Judy Davis, Alec Baldwin, Ellen Page, Fabio Armiliato, Flavio Parenti, Alessandro Tiberi, Alessandra Mastronardi, Alison Pill, Ornella Muti

Ο πρώην σκηνοθέτης όπερας Jerry (Woody Allen) και η ψυχίατρος Phyllis (Judy Davis) καταφτάνουν από το L.A. στη Ρώμη, για να γνωρίσουν τον κομμουνιστή Michelangelo (Flavio Parenti), ο οποίος μετά από αστραπιαίο έρωτα, παντρεύεται την τουρίστρια κόρη τους Hayley (Alison Pill).   Ο Leopoldo (Roberto Benigni) κοιμάται βαρετός υπαλληλάκος και ξυπνά διάσημη και περιζήτητη τηλεπερσόνα.  Ο πλέον καταξιωμένος αρχιτέκτονας John (Alec Baldwin) κόβει βόλτες στα πλακόστρωτα στενά της νιότης του και το νιόπαντρο ζευγάρι Antonio-Milly (Alessandro Tiberi-Alessandra Mastronardi) έρχονται στην πρωτεύουσα  με το όνειρο να αφήσουν για πάντα πίσω τη μιζέρια της επαρχίας.

Μόλις πατήσουν τα 65-70, γράφονται στο ΚΑΠΗ της γειτονιάς και ξεκινάνε εξορμήσεις σε λουτροπόλεις και σε παραθαλάσσια θέρετρα, αναπολώντας τα χρόνια της κορύφωσης της προσωπικής δημιουργίας και παραγωγικότητας.  Αυτοί είναι οι σημερινοί (προνομιούχοι) συνταξιούχοι. Ο Woody δεν αποτελεί εξαίρεση, με τη μόνη διαφορά πως δείχνει μια σταθερή προτίμηση προς τις ευρωπαϊκές πόλεις (Allen στο Λονδίνο, Allen στη Βαρκελώνη, Allen στο Παρίσι, τώρα Allen και στη Ρώμη) για τις βόλτες του, στριμώχνοντας ωστόσο, στις αποσκευές απαραιτήτως και τη γραφομηχανή του.  Αυτή που δούλεψε μαζί με το κοφτερό, μεγαλοφυές μυαλό του, για να μας δώσει το αριστουργηματικό Match Point (2005) και το σαγηνευτικό Midnight In Paris (2011).   Άλλωστε το μουρμουρίζει ξανά και ξανά με όλους τους πιθανούς τρόπους στις ταινίες του: σύνταξη ίσον θάνατος.

Και τώρα στα 77 του, ακόμη πιο πολύ.  Εδώ που για πρώτη φορά βάζει αβασάνιστα στον αυτόματο πιλότο μόνο επιδερμικά τους χαρακτήρες του, για να ξεκινήσει τη γνωστή, νευρωτική, περιστροφή τους γύρω από τον έρωτα, το σεξ, το γάμο, τη φθορά.  Λες και σκάρωσε την ιστορία σε φάση χώνευσης μπόλικης saltimbocca μαζί με άφθονη grappa.  Ίσως έτσι η πλοκή και τα αστεία περνιούνταν για πνευματώδη, γιατί το αποτέλεσμα, ανάμεσα στα ιταλικά φωνακλάδικα και πολυλογάδικα στερεότυπα και την αλά ρομάνα φάρσα και ελαφρότητα υπό την μουσική υπόκρουση του «Εργαλείου» (διασκευή του «Amada mia, Amore mio», έλα τώρα, το έχεις χιλιοχορέψει στο Πατρινό Καρναβάλι), εξαντλείται νωρίς κλείνοντας άχαρα, άρρυθμα και χωρίς νόημα το μάτι στο Δεκαήμερο του Βοκάκιου (υποτίθεται πως αποτελεί την επιρροή του φιλμ).

Έχει βρεγμένες άριες, την απολαυστικά μανιερίστικη πουτανιά της Cruz, τον Eisenberg ως τη nerdy έκδοση του Allen κι έναν διασκεδαστικά απορημένο Benigni με τα σώβρακα να σχολιάζει το μάταιο κυνήγι της δημοσιότητας.  Έχει κι εκείνο το μαγεμένο βλέμμα του δαιμόνιου δημιουργού, να χαϊδεύει κάθε γωνιά της πόλης που στέκει ρομαντικά Αιώνια στον αντίποδα της δικής του/μας θνητότητας.  Αυτή η carte postale ωστόσο, μπαίνει στο συρτάρι, όχι όμως και η ανυπομονησία για την επόμενη.  Woody Allen είναι αυτός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s