Sidewalls / Μεσοτοιχίες / Medianeras (2011) ***1/2

95min

Genre: Drama

Σκηνοθεσία: Gustavo Taretto

Σενάριο: Gustavo Taretto

Πρωταγωνιστούν: Javier Drolas, Pilar López de Ayala, Ines Efron

Ο Martín, ένας web-designer που έχει χωρέσει όλη του την καθημερινότητα μέσα σε ένα υπολογιστή με μόνη συντροφιά το σκυλάκι της πρώην του, και η Mariana, μια αρχιτέκτονας που διακοσμεί βιτρίνες και κουβαλάει τα απομεινάρια μιας αποτυχημένης, τετράχρονης σχέσης.  Είναι γείτονες οι δυο τους, αλλά δεν το ξέρουν.  Υπάρχει μια μεσοτοιχία που τους χωρίζει.

Λες και τους καταδιώκει η φύση με την αχανή, αργεντίνικη ομορφιά της και 11.000.000 άνθρωποι βρίσκονται να στριμώχνονται σε ένα κομμάτι γης προς τη μεριά της θάλασσας.  Με μπόλικο τσιμέντο, χάλυβα και έλλειψη φαντασίας και αισθητικής, έφτιαξαν και τις επιλογές τους, που κυμαίνονται από πολυτελή διαμερίσματα με δωμάτια υπηρεσίας και playroom, μέχρι σπιρτόκουτα του ενός δωματίου.  Πάντα όμως με την επιμονή να ζουν ο ένας πάνω στον άλλο.  Ακόμη και αν γνωρίζουν καλά πως το πλέγμα από χιλιάδες αιωρούμενα καλώδια δεν θα τους αφήσει ποτέ να αγγίξουν τον ουρανό, συνεχίζουν να χώνουν τις καρδιές τους στις στενές, οριζόντιες λωρίδες κατοικίας.  Ξεχνώντας πως παράλληλα στενεύουν και τα όνειρά τους και την πίστη τους σε αυτά, για να δώσουν τη θέση τους σε μεγάλους φόβους που τρέφονται από την σχέση αλληλεξάρτησης με την οικοδομική αναρχία.

Εδώ είναι το Buenos Aires, αλλά δεν έχει καμία σημασία, σε αυτά τα τετραγωνικά μέτρα χωράνε όλες οι πρωτεύουσες του κόσμου.  Μαζί με τις βρώμικες γωνιές που στάζουν εγκατάλειψη, τους απρόσωπους, πολύβουους δρόμους και τα υποκριτικά χαμόγελα των διαφημίσεων πάνω στις μεσοτοιχίες.  Ειδικά σε αυτές, που συνήθως βρίσκονται στα «τυφλά» σημεία των αποκρουστικών κτιρίων και ενισχύουν τα τείχη της απομόνωσης.

Κάπως έτσι, δημιουργούνται οι ανάπηρες ζωές, όπως αυτές του Martín και της Μariana.  Εκείνος κυρίαρχος στον κυβερνοχώρο, εκείνη σχεδιάστρια μιας γυάλινης ρεκλάμας, φυτοζωούν σε σύμπαντα ανυπόστατα.  Τα σώματα και των δύο σε διαρκή, καθιστική επανάσταση, αρνούνται να ανοίξουν με ευκολία την πόρτα του σπιτιού τους και να πάνε μια βόλτα, να κάνουν σεξ, να χαρούν ένα γεύμα.  Το ξέρουμε πως στο τέλος θα πάρει ο ένας τον άλλο από το χέρι, η ιστορία αυτή πρέπει οπωσδήποτε να έχει ένα happy end, ας είναι βγαλμένο και από κλασικά εικονογραφημένα.  Εδώ όμως, έχουμε τα λεπτομερή βήματά τους στο απόλυτο κενό της αστικής κουλτούρας.  Γεμάτα αφτιασίδωτες αλήθειες και πικρές εξομολογήσεις.

Των 28min, πολυβραβευμένο, ομώνυμο φιλμάκι του Taretto, μεγάλωσε σε διαστάσεις και ελαφρώς ξεχείλωσε, δίνοντας τη θέση του σε μια ταινία που ήρθε και με ευκολία κατέκτησε την Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες Πρεμιέρας.  Με πανταχού παρόντα τον Woody Allen και το Manhattan του, εξαίσια φωτογραφία, ευρηματικές λήψεις και δύο πρωταγωνιστές (τι κορίτσι, αυτή η López de Ayala) φτιαγμένους για προσωπική ταύτιση (λειτουργικότατο το voice over), η τρύπα στον τοίχο επιτυγχάνεται.  Με τρυφερότητα και χιούμορ.  Και από μέσα περνάει το φως.  Αυτό που εντοπίζει και αναδεικνύει την ομορφιά μέσα στην ασχήμια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s