We bought a zoo / Ο ζωολογικός μας κήπος (2011) **

124min

Σκηνοθεσία: Cameron Crowe

Σενάριο: Aline Brosh McKenna, Cameron Crowe, Benjamin Mee (book)

Πρωταγωνιστούν: Matt Damon, Scarlett Johansson, Thomas Haden Church, Elle Fanning

Ο Benjamin Mee (Matt Damon) είναι ένας ρεπόρτερ που πάντα κυνηγούσε να καλύψει την περιπέτεια, αλλά τώρα ήρθε η στιγμή να ζήσει την προσωπική του.  Χήρος με δυο παιδιά, χωρίς δουλειά και καμία διάθεση για φλερτ, αποφασίζει μια νέα αρχή αγοράζοντας ένα σπίτι στην εξοχή.  Το νέο απόκτημα όμως, συνοδεύεται από μια τεράστια έκταση με 200 είδη ζώων.  Είναι ένας παρατημένος ζωολογικός κήπος μαζί με τους αφοσιωμένους υπαλλήλους του που επιθυμούν διακαώς να αποκτήσουν ένα νέο αφεντικό.  Ο Benjamin σηκώνει τα μανίκια του, βάζει όλες τις οικονομίες του και λέει «ναι» στην πρόκληση.

Θελκτικός πατέρας σε σύγχυση, αποξενωμένος γιος στη γκρίνια της εφηβείας και μικρομέγαλη, τοσοδούλα κόρη με «χαριτωμένες» ατάκες, συνθέτουν το στερεότυπο του οικογενειακού πένθους.  Η νέα κατάσταση της απώλειας της μητέρας ζητάει από επαναπροσδιορισμό των σχέσεων και ελπίδα, μέχρι εναλλακτική σκέψη και αναθεώρηση lifestyle – και στο σημείο αυτό βρίσκεται το ενδιαφέρον.  Επιστροφή στη φύση και στην κοινωνία συμβίωσης, έτσι όπως άτυπα οργανώνεται, καθώς οι εργασίες για την επαναλειτουργία του πάρκου, τεκμηριώνουν τους κοινούς στόχους, τη συνεργασία και την αλληλεξάρτηση ως αλάνθαστο φάρμακο στις ανθρώπινες πληγές.  Τα ζώα στα κλουβιά και οι φροντιστές τους κλεισμένοι στα δικά τους, βρίσκουν παρέα το αισιόδοξο κλειδί της αρμονίας και της ισορροπίας.

Εγκάρδιες οι προθέσεις του Crowe (Jerry Maguire (1996), Almost Famous (2000), Vanilla Sky (2001), Elizabethtown (2005)) που αφήνεται στην πραγματική ιστορία του Benjamin Mee, όπως την κατέγραψε εκείνος στο βιβλίο του, για να ακολουθήσει και πάλι τα ανιχνευτικά βήματα ενός ήρωα προς την αναζήτηση και την συνειδητοποίηση της ευτυχίας.  Στη διάρκεια, δυστυχώς, οι ευκολίες στο χειρισμό των χαρακτήρων, τα μακρόσυρτα και επαναλαμβανόμενα σκαμπανεβάσματά τους και οι happy καταλήξεις, για τις οποίες δεν σε άφησε και κανείς να αμφιβάλλεις λεπτό, σε ρίχνουν μέσα στο βάζο με τη μαρμελάδα.  Και εκεί κλεισμένος, στην αρχή τρως με όρεξη, αλλά γρήγορα μπουχτίζεις.  Ούτε η γεμάτη ζεστασιά και πόνο, τρυφερότατη ερμηνεία του Matt Damon σε γλιτώνει, ούτε (φυσικά) το αγοροκόριτσο (εδώ) Johansson, που φαίνεται να έχει χάσει το touch με τους ντυμένους ρόλους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s