The Hunger Games / Αγώνες Πείνας (2012) **1/2

142min

Genre: Action, Drama, Sci-fi

Σκηνοθεσία: Gary Ross

Σενάριο: Gary Ross, Billy Ray, Suzanne Collins (novel)

Πρωταγωνιστούν: Jennifer Lawrence, Josh Hutcherson, Liam Hemsworth, Woody Harrelson, Elizabeth Banks, Stanley Tucci, Wes Bentley, Donald Sutherland

Στο μέλλον, η Βόρεια Αμερική αποτελείται από 12 επαρχίες που συνθέτουν το έθνος της Panem.  Κάθε χρόνο, σε ανάμνηση της προσπάθειας εξέγερσης των υποδουλωμένων πολιτών, το κέντρο της ηγεμονίας Capitol επιβάλλει την επιλογή μέσω ψηφοφορίας ενός αγοριού και ενός κοριτσιού 12-18 ετών από κάθε επαρχία.  Οι έφηβοι αυτοί προορίζονται να λάβουν μέρος στους Αγώνες Πείνας, ένα ακραίο survival παιχνίδι που προβάλλεται live στην τηλεόραση και ολοκληρώνεται όταν απομείνει ένας και μοναδικός επιζώντας.  Φέτος, από την Περιοχή 12, η Katniss, που προσφέρθηκε εθελοντικά για να προστατεύσει τη μικρή αδελφή της, και ο οικείος της Peeta, θα βρεθούν στην αρένα παλεύοντας για τη ζωή τους.

Ο ξαναειπωμένος στα μέρη μας μύθος του Θησέα και του Μινώταυρου, συναντά το «The Running Man» (1987) και το «The Truman Show» (1998) προσαρμοσμένος στη Big Brother κουλτούρα.  Πατώντας πάνω στην απειλή του Ολοκληρωτισμού μέσω της Παγκοσμιοποίησης, η έμπνευση σε τριλογία (πώς αλλιώς;) της συγγραφέως Suzanne Collins φτιάχνει ένα fun club με σήμα την κοτσυφόκισσα (;) με εκατομμύρια μέλη, με σκοπό να τα πολλαπλασιάσει – όπως ήδη συμβαίνει και θα συνεχίσει, φυσικά – με την μεταφορά του πρώτου βιβλίου της στις αίθουσες.  Ένας μακρόσυρτος πρόλογος εγκατάστασης των ηρώων και του πλαισίου της ιστορίας, μια overused κάμερα στο χέρι, μια αρμαθιά πρόχειρων και αχρείαστων ειδικών εφέ και ένας Gary Ross (Pleasantville (1998), Seabiscuit (2003)) να έχει το ελεύθερο, εφ’ όσον κινείται μέσα στα αυστηρά και εμπορικά δοκιμασμένα πλαίσια της mainstream έφηβης (και κάτι) κατανάλωσης, προσφέρουν τη θέση τους κάπου μακριά από την συναισθηματική μας ενεργοποίηση.

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία – τα ονόματα δεν είναι τυχαία – κάνει τα γλυκά μάτια στη σημερινή νεολαία και μόνο όταν η ατμόσφαιρα θυμάται σκόρπια να δώσει εκείνα τα υπόγεια σήματα της απόγνωσης του «1984» και της ειρωνείας του «Brazil», οι ταξικές διαφορές, η life style ανταγωνιστικότητα και η πλήρης εμπορευματοποίηση τραβούν το ενδιαφέρον μας, στιγμιαία, από τα nachos με τυρί.  Γιατί η ουσία είναι η κοινωνία της Πείνας, με όλο το στοχασμό, το σοκ και τη βία που εκείνη υποδηλώνει.  Ακόμη και αν, τα καλοφτιαγμένα και σωστά καθοδηγημένα ερμηνευτικά, πρόσωπα των Lawrence, Hutcherson, Harrelson, Banks, Tucci, προσπαθούν να μεταφέρουν το κέντρο ενδιαφέροντος στο love story, το μαχαιράκι εθεάθη εκεί, έστω για να χαϊδέψει.  Ίσως στο sequel φανεί τόσο θαρραλέο, ώστε να κόψει και κάτι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s