Las Acacias / Οι Ακακίες (2011) ****

82min

Σκηνοθεσία: Pablo Giorgelli

Σενάριο: Pablo Giorgelli, Salvador Roselli

Πρωταγωνιστούν: German de Silva, Hebe Duarte, Nayra Calle Mamani

Εδώ και χρόνια, το δρομολόγιο Asunción -Buenos Aires αποτελεί ρουτίνα για τον οδηγό Ruben που μεταφέρει ξυλεία ακακίας.  Νερό, καφές και τσιγάρο αποτελούν τους μόνους συνεπιβάτες του, αυτή τη φορά όμως το αφεντικό του έχει κανονίσει να έχει μαζί του τη Jacinta και την πεντάμηνη κόρη της Anahi, που μεταναστεύουν στην Αργεντινή.  Αυτά τα 1.500 χιλιόμετρα οδήγησης θα είναι κάπως διαφορετικά.

Το ντοκιμαντέρ αποτελούσε το μοναδικό πεδίο δράσης του, μέχρι που αποφάσισε να γράψει ένα σενάριο που συνόψιζε τα τελευταία δραματικά γεγονότα της ζωής του (διαζύγιο, απόλυση, απώλεια γονέα).  Κάπως έτσι οι «Ακακίες» του πρώην μοντέρ Giorgelli άρχισαν να ανθίζουν φτάνοντας στις Κάνες κάνοντας δικό τους το Βραβείο της Χρυσής Κάμερας.  Διατηρώντας το ύφος του παρατηρητή, με μακροσκελή πλάνα, φυσικό φωτισμό, χωρίς πρόσθετη χρήση μουσικής, ο αριστοτεχνικός δημιουργός φτιάχνει ένα λιτό road-movie σχέσεων τοποθετώντας τους ήρωές του (και οι τρεις είναι απλά υπέροχοι) σε μια καμπίνα φορτηγού για 24 ώρες.  Τριγύρω τους οι αχανείς εκτάσεις της Λατινικής Αμερικής και μέσα τους ο φόβος της οικειότητας.

Ο Ruben ένας άντρας που φέρει τα σημάδια μιας σκληρής προσωπικής ιστορίας κομμένος στα δύο στο μέρος της καρδιάς, όπως οι κορμοί των δέντρων της ακακίας που κουβαλάει στο καμιόνι του, που πληγωμένοι από τα αλυσοπρίονα πέφτουν με δύναμη στο έδαφος.  Έχει συνηθίσει τη μοναξιά του, μα δεν την έχει αγαπήσει, και ας δυσανασχετεί στη θέα της παρέας στο ταξίδι του.  Δίπλα του θα βρεθεί η Jacinta με μηδαμινούς οικονομικούς πόρους και με ένα μωρό χωρίς πατέρα, λιγομίλητη και μετρημένη, όπως ακριβώς ταιριάζει σε ένα θύμα ενδεχόμενου ρατσισμού.  Η σιωπή τους βολεύει, τους προφυλάσσει, όμως υπάρχει εκείνη η εκπληκτική μπέμπα που συγκεντρώνει πάνω της τις χρυσές κλωστές της τρυφερότητας, μέχρι να τις ενώσει γλυκά.  Και τότε τα επιφυλακτικά βλέμματα αλλάζουν, γίνονται ευγενικά και καλοσυνάτα.  Έτσι, στα βουβά, η επικοινωνία δεν πέφτει στις παγίδες και τα τερτίπια των υπερεκτιμημένων λέξεων, αλλά αγγίζει την ουσία.

Εδώ τίποτα δεν γίνεται και όλα γίνονται.  Αυτό συμβαίνει όταν δύο δρόμοι αρχίζουν να πιστεύουν πως μπορούν να γίνουν ένας, συλλέγοντας αυτό που φυσικά εκκρίνει η ακακία, τη γόμα, για να σβήσουν τις απογοητεύσεις και τις πικρίες του παρελθόντος.  Ένα φιλμ που ρίχνει το σπόρο στη ψυχή για να συγκινήσει αυθεντικά, αφήνοντας να φυτρώσει το ουμανιστικό και αισιόδοξο άνθος της α-κακίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s