This must be the place / Εκεί που χτυπάει η καρδιά μου (2011) **

118min

Σκηνοθεσία: Paolo Sorrentino

Σενάριο: Umberto Contrarello, Paolo Sorrentino

Πρωταγωνιστούν: Sean Penn, Frances McDormand, Judd Hirsch, Harry Dean Stanton, David Byrne

Λίγη σκιά, πολύ eye liner, κατακόκκινο κραγιόν και είναι έτοιμος για την καθιερωμένη βόλτα μαζί με το super market καροτσάκι του.  Το όνομά του είναι Cheyenne (Sean Penn), βρίσκεται κοντά στα πενήντα και ζει στο Δουβλίνο με τη γυναίκα του Jane (Frances McDormand), μακριά εδώ και χρόνια από την ενεργό rock star δράση.  Όταν μαθαίνει πως ο πατέρας του με τον οποίο έχουν κόψει τις κουβέντες εδώ και 30 χρόνια, πεθαίνει, ξεκινάει ένα ταξίδι στην Αμερική για να βρεθεί κοντά σε αυτόν, αλλά και σε μια άγνωστη ιστορία εκδίκησης που μπλέκεται με τη ζωή ενός κρυμμένου, εγκληματία πολέμου Ναζί.

Για πρώτη φορά ο Sorrentino (Il Divo (2008)), πατάει το ναπολιτάνικο πόδι του επί αμερικανικού εδάφους.  Τώρα μπορεί να κολυμπήσει ελεύθερα και ανέμελα πάνω σε εκείνη τη στεριά, που – από τότε που ήταν πιτσιρίκι –  του πετούσε φωτοβολίδες έμπνευσης.  Όλα τα κινηματογραφικά σκηνικά βρίσκονται μπροστά του ολοζώντανα και απτά και εκείνος παίρνει τέτοια χαρά, που χωρίς δεύτερη σκέψη, αφήνει όλες τις αισθήσεις του ελεύθερες στην πλημμύρα των διαπολιτειακών, αχανών λεωφόρων, ξεκινώντας μαζί και έναν ενθουσιασμένο, συγκινητικό μονόλογο, που ταυτίζεται ωστόσο με την ασύνδετη αερολογία.

Πιάνει έναν emo ήρωα, κάτι μεταξύ αποτυχημένης αποκριάτικης στολής Ψαλιδοχέρη και Robert Smith.  Τον γεμίζει με ανία, συντριβή και ενοχές και τον στέλνει με διάθεση «Broken Flowers» να βρει το συνώνυμο του «Paris, Texas» σε ένα road trip που φτάνει στο Ολοκαύτωμα.  Στη μοναδική αποσκευή που ο σκηνοθέτης επιτρέπει να έχει μαζί του ο Cheyenne προσπαθεί να του χωρέσει με ασαφές κωμικοτραγικό στυλ την εκδίκηση, το φόβο, την ανάγκη νοήματος, τον καταναλωτισμό, τη μαζικοποίηση, το ήθος, τη λύτρωση, την αυτογνωσία, την αγάπη, την ενηλικίωση, ώσπου τα ροδάκια της βαλίτσας του στραβώνουν και υποχωρούν από το βάρος.  Τα ονειρεμένα πλάνα με γερανούς, η εξαιρετική δουλειά στη φωτογραφία και η μουσική (να’ ναι καλά ο David Byrne των Modern Talking, εκτός της εμφάνισής του στην ταινία, δίνει και τον τίτλο από το ομώνυμο τραγούδι του) δεν συνεφέρουν από την αφελή υπερφόρτωση.

Ακόμη και ο Sean Penn, μόνιμος νικητής απέναντι στις προκλήσεις, πέφτει σε ερμηνευτικό foul.  Με υστερικό ψίθυρο και μπόλικο «I am Sam» φτιάχνει έναν αγκυλωμένο, αντιπαθητικό κλόουν, εντείνοντας την άψυχη αλλοκοτιά του φιλμ.  Θα μπορούσε, αλλά μπα, this mustn’t be the place.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s