Elena / Έλενα (2011) ****1/2

109min

Σκηνοθεσία: Andrei Zvyagintsev

Σενάριο: Oleg Negin

Πρωταγωνιστούν: Yelena Lyadova, Andrey Smirnov, Aleksey Rozin, Nadezhda Markina

Elena καιVladimir.  Εκείνη γύρω στα 60, πρώην νοσοκόμα, εκείνος μεγαλύτερος και πολύ ευκατάστατος.  Ζουν μαζί στη μοντέρνα, πολυτελή μονοκατοικία του Vladimir.  Έχουν και οι δυο παιδιά από προηγούμενους γάμους, αυτή έναν μονίμως άνεργο γιο που της παίρνει τη σύνταξη για να ζήσει την τετραμελή οικογένειά του και αυτός μια άσωτη κόρη που βλέπει σπάνια.  Ένα μεγάλο χρηματικό ποσόν που ζητάει η Elena από τον άντρα της για χάρη του εγγονού της, ένα έμφραγμα και μια διαθήκη γίνονται η αιτία για να ανατραπούν μοιραία οι ισορροπίες στο ζευγάρι.

Η Elena είναι μια γυναίκα προερχόμενη από την εργατική τάξη, άλλωστε το σουλούπι, η εκφορά του λόγου, η επιλογή στα ρούχα δεν μπορούν να πείσουν για το αντίθετο.  Παρόλα αυτά εκείνη, προσαρμόστηκε στο νέο τρόπο ζωής της ακολουθώντας με αδιάλειπτη συνέπεια το ρόλο της ως σύζυγος του αστού, υλιστή, κυνικού και ορθολογιστή Vladimir.  Δεν αμφισβητεί ούτε στιγμή τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ τους.  Ξέρει πως μετά από την τελετουργική και επιλεκτική συντροφικότητα, ο καθένας τους θα γυρίσει στο μοναχικό εαυτό του, εκείνη στο χώρο της που μοιάζει περισσότερο με δωμάτιο υπηρεσίας και εκείνος στο προσωπικό του master bedroom.  Κάποια στιγμή θα σύρουν τα ηλικιωμένα κορμιά τους τόσο ξένα και αταίριαστα μέσα στο γυάλινο περιβάλλον της τελευταίας τεχνολογίας και αισθητικής, για να ανοίξουν την πόρτα και να βρεθούν, αυτός στο γυμναστήριο, αυτή στις εργατικές πολυκατοικίες όπου ζει το παιδί της.

Εκεί έξω, οι διαχωριστικές γραμμές παραμένουν και διχάζουν την σύγχρονη, δυτικότροπη πλέον, Ρωσία.  Ακολουθούν τα βήματα της Elena πάνω στα πεντακάθαρα πεζοδρόμια των νεόπλουτων προαστίων, μετά μέσα στις συγκοινωνίες που αλλάζει, για να καταλήξουν μετά από ώρες διαδρομής στα λασπωμένα δρομάκια που οδηγούν σε μια άλλη ζωή, μια άλλη κοινωνία, αυτή της παρακμής.  Εκεί οι άνθρωποι επιλέγουν να αφήνονται στη μοίρα τους, να χάνουν κάθε ελπίδα και στόχο για πρόοδο μηρυκάζοντας τη μιζέρια τους.  Είναι η περιοχή όπου τα ένστικτα και ο αμοραλισμός κινούν με φυσικότητα τα νήματα της καθημερινότητας για την επιβίωση και μόνο.  Χαρακτηριστικά που δεν μπορεί παρά να κουβαλάει μέσα της και θα ενεργοποιήσει άμεσα η Elena, όταν βρεθεί στον κίνδυνο της ανέχειας, συμπεριφερόμενη ως καλά προβαρισμένος εγκληματίας.  Ο σκοπός άλλωστε αγιάζει τα μέσα για μια μάνα που οφείλει να προστατεύσει τους απογόνους της, ακόμη και αν με αυτόν τον τρόπο διαιωνίζει τα παράσιτα και την ανηθικότητα, ακόμη και αν χτίζει τη νέα της φωλιά σε «ξένα» δοκάρια, ακόμη και αν επιλέγει την ψευδαίσθηση ως ευημερία.

Το «Έγκλημα και Τιμωρία» μέσα από τα μάτια Zvyagintsev της αριστουργηματικής «Επιστροφής» (2003).  Ψυχρότητα, ελεγειακοί, αργοί ρυθμοί με θρίλερ στοιχεία από ένα σκηνοθέτη που κρατάει επιδέξια το μαχαίρι και τεμαχίζει με απλότητα τόσο βαθιά τους ήρωές του, ώστε να βρει, όχι αίμα, μα τρομαχτικά ουσιαστικό προβληματισμό.  Υπέροχος ο Glass και πάλι στη μουσική του, εκπληκτικά ρεαλιστική και η Lyandova στην Elena της.  Το «Ένα κάποιο βλέμμα» από το Φεστιβάλ Κανών για το φιλμ που παρουσιάζει τον κόσμο όπως ακριβώς είναι, χωρισμένος σε δύο αντίπαλους πόλους, να γυρνά αδιάκοπα στο νοητό άξονα του χρήματος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s