Short Films (6th Psarokokalo Festival)

Γλυκόπιοτα, δυνατά σφηνάκια τέχνης κάθε μικρού μήκους ταινία.  Χωράνε σε λίγα λεπτά, μα η έμπνευση και η δεξιοτεχνία που χρειάζονται για τη δημιουργία τους φτάνει – και πολλές φορές υπερβαίνει – αυτή των συντελεστών των full length films.  Η διάθεση για πειραματισμό και πρωτοτυπία δεν περιορίζεται στα παραδοσιακά μέσα και τα υψηλά budgets, αλλά διαρκώς ψάχνει, και αν δεν βρει, εφευρίσκει το δρόμο της να εκφραστεί ακόμη και με μια απλή ψηφιακή μηχανή ή ένα iphone.  Είναι εκείνη η ανάγκη της άμεσης επικοινωνίας που χρησιμοποιεί με καθαρότητα και ειλικρινή αγάπη την κινηματογραφική γλώσσα, φτιάχνει γρήγορα ατμόσφαιρα και φροντίζει να ανοίξει άνετο διάλογο με τον κάθε θεατή ξεχωριστά.  Αστεία, περίεργα, τραγικά, ονειρικά, ενημερωτικά, βαθιά σκεπτόμενα, ανέμελα, παιχνιδιάρικα, ρεαλιστικά τα μ.μ. φροντίζουν να σφηνώσουν ένα δάκρυ, ένα χαμόγελο, ένα κοινωνικοπολιτικό σχόλιο στο μυαλό και στην καρδιά σαν στιχάκι ικανό να σιγοτραγουδιέται για καιρό.

Αυτό πάθαμε με τις προβολές του 6th Psarokokalo Festival (16-22/2/2012) στην Ταινιοθήκη και το Nixon στο διαγωνιστικό μέρος, αλλά και στα αφιερώματα.  Συγκεκριμένα στο 3×3 είχαμε τη δυνατότητα να έρθουμε σε επαφή με την οπτική τριών νέων, ευρωπαίων σκηνοθετών.  Documentary σατυρική καταγραφή των σύγχρονων σχέσεων σε μια αναπτυσσόμενη Βουλγαρία από την Maya Vitkova (My Tired Father, Stanka Goes Home, Mothers and Daughters), ιδιοφυής ευαισθησία από τον προσωπικά αγαπημένο Ισπανό Alex Montoya (Marina, How I Met Your Father, Makeup) και υπαρξιακά ερωτήματα από τον Bartosz Kruhlik (H TTP, Tomorrow, The Trip).

Εξαιρετικές και οι εντυπώσεις από το αφιέρωμα στο Thessaloniki International Short Film Festival (www.azafestival.com) που μας επιφύλασσε επιλογές από τις βραβευμένες ταινίες του.  Κοιτάξαμε τη φάτσα μας στον καθρέπτη και ξεκαρδιστήκαμε με το «Socarrat» του David Moreno, για να πέσουμε ανάλαφρα στην αποξένωση και τον παραλογισμό της σύγχρονης μεγαλούπολης του «Artalde» του Asier Altuna (αμφότερα από την Ισπανία).  Νιώσαμε τον φόβο που ένας εμφύλιος χαράσσει για πάντα στην ανθρώπινη ψυχή στο «Brot» του Ahmet Tas από τη Γερμανία (με τον Bruno Ganz) και αμέσως μετά ταξιδέψαμε με το ρομαντικό καϊκάκι της ελευθερίας «Sailcoth» του Elfar Adalsteins από την Αγγλία (εδώ ο John Hurt ιστιοπλόος).  Πήγαμε μέχρι τη Ρουάντα ακολουθώντας το επικίνδυνο μονοπάτι των προκαταλήψεων στο «Na Weve» του Ivan Goldschmidt από το Βέλγιο και καταλήξαμε στην Αργεντινή του εμπορευματοποιημένου ονείρου με το «Donde Esta Kim Basinger?» του Edouard Deluc από τη Γαλλία.  Πολυπολιτισμικό, ανήσυχο και επιλεκτικό το TISFF της συμπρωτεύουσας με οδηγό τον διευθυντή/ιδρυτή του Γιάννη Ζαχόπουλο, που από το 2007 μας κλείνει συνεπέστατο ραντεβού κάθε φθινόπωρο με τα υπέροχα φιλμ μικρού μήκους που φιλοξενεί.  Μια πρωτοβουλία που ακολουθείται από ακόμη μία, το DIALOG, που κάθε άνοιξη ανοίγει ελληνοτουρκική κουβέντα με αφορμή τα μ.μ.

Τα Φεστιβάλ, και από κοντά το internet, δίνουν ευτυχώς ευκαιρίες για να αναζητήσουμε και να ζήσουμε τα short films.  Φαίνεται πως κάνουν καλό (στοχαστικό) κεφάλι και ευφραίνουν διπλά την καρδίαν.  Όποιος τα έχει γευτεί, ξέρει.  Cheers!

Advertisements

One thought on “Short Films (6th Psarokokalo Festival)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s