Άδικος κόσμος / Unfair world (2011) ***1/2

107min

Σκηνοθεσία: Φίλιππος Τσίτος

Σενάριο: Φίλιππος Τσίτος, Δώρα Μασκλαβάνου

Πρωταγωνιστούν: Αντώνης Καφετζόπουλος, Θεοδώρα Τζήμου, Χρήστος Στέργιογλου

Ο Σωτήρης (Αντώνης Καφετζόπουλος) αποφασίζει μια μέρα να γίνει δίκαιος.  Σε αυτήν του την απόφαση δεν τον εμποδίζει το γεγονός πως είναι προανακριτής στην Αστυνομία, ίσα-ίσα ξεκινά να αθωώνει όλους τους παράνομους που περνούν από μπροστά του.  Στην προσπάθειά του να βοηθήσει όμως έναν από αυτούς, πέφτει ο ίδιος στο έγκλημα.  Η Δώρα (Θεοδώρα Τζήμου) είναι μια γυναίκα που έχει μάθει να σώζει μόνο τον εαυτό της και η μοναδική μάρτυρας που μπορεί να του χαρίσει την ελευθερία ή να τον οδηγήσει στη φυλακή.  Τα πράγματα θα ήταν απλά μεταξύ τους, αν δεν έμπαινε στη μέση ο έρωτας.

Ο χάρτης μιας κουρασμένης, ακινητοποιημένης πόλης ξεδιπλώνεται σιωπηλά, αργά και σταθερά στα γκρίζα πλάνα του Τσίτου (Ακαδημία Πλάτωνος (2009)).  Ο Kaurismaki και ο Jarmusch, ανακατεύονται με τη γερμανική κουλτούρα του σκηνοθέτη (μόνιμος κάτοικος Βερολίνου εδώ και είκοσι χρόνια, αφού πρώτα τελείωσε τις σπουδές του εκεί) και την ελληνική ματιά, για να του απονεμηθεί τελικά το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Saint Sebastian.  Με τη βαρύτητα του ρεαλισμού που δεν σε ξαλαφρώνει με αισιόδοξα χατίρια και την ελαφράδα του πικρού σουρεαλισμού σε οδηγεί μελετημένα σε δρόμους, πλατείες, συνοικίες, γραφεία, μαγαζιά, σπίτια για να συναντήσεις αυτό που αποφεύγεις: έναν εαυτό σε κακοφορμισμένο pause θλίψης και παραίτησης.

Ο Σωτήρης νοιώθει δυσφορία μέσα στη φυλακή της αδιαφορίας, υποκρισίας, αναλγησίας, ανηθικότητας, ανειλικρίνειας και παρτακισμού που συνθέτουν το αγκαθωτό πλέγμα ενός κόσμου άδικου.  Αισθάνεται ξένος μέσα στα ρούχα της δουλειάς του, στο σύστημα που υπηρετεί, στην ίδια τη ζωή του.  Αρχίζει να κινείται θέλοντας να ξεφύγει από τη μίζερη, εγκατεστημένη αδράνεια και ας σφίγγει τριγύρω του το σύρμα, και ας γεμίζει με πληγές και πόνο, και ας το ξέρει πως οι κανόνες είναι πάντα υπέρ των δυνατών.  Κατανοεί την ανάγκη των αδύναμων να βγουν στο περιθώριο προσαρμοζόμενοι στην τραχιά επιβίωση.  Μέχρι που μαζί με τη σύγχυση του αναπάντεχου παραπτώματός του, συναντά τη Δώρα, μία εκπρόσωπο της «αγέλης» των κυνικών αγριμιών της καθημερινότητας.  Εκείνη βρίσκεται με κλειδωμένη καρδιά απέναντι στο δικό του παράπτωμα, για να τον ταρακουνήσει ψυχή τε και σώματι, υπενθυμίζοντάς του πως η δικαιοσύνη είναι θέμα οπτικής γωνίας.

Με το γλυκόπικρο φινάλε δουλεύει όλη η προβληματική του φιλμ μαζί με την αξέχαστη, περίσσειας ευαισθησίας, σπαρακτική φιγούρα του Καφετζόπουλου (Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου, επίσης, στο Saint Sebastian) και το γοητευτικά ατσαλένιο βλέμμα της Τζήμου.  Λες ο ιδανικός κόσμος να κυκλοφορεί μόνο σε μακέτα;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s