The muppets (2011) ***1/2

 

103min

Σκηνοθεσία: James Bobin

Σενάριο: Jason Segel, Nicholas Stoller, Jim Henson (characters)

Πρωταγωνιστούν: Amy Adams, Jason Segel, Chris Cooper

Ο Walter πραγματοποιεί μαζί με τον αδελφό του Gary (Jason Segel) και την κοπέλα του Mary (Amy Adams) το ταξίδι των ονείρων του στο studio των Muppets στο Hollywood.  Όταν η παρέα μαθαίνει τυχαία τα σχέδια του πετρελαιά Tex Richman (Chris Cooper) να πάρει υπό την ιδιοκτησία του την περιοχή και να τη μετατρέψει σε εγκαταστάσεις εξόρυξης πετρελαίου, τρέχει να μεταφέρει τα νέα στον Kermit.  Η μόνη λύση για να σωθεί το εγκαταλειμμένο Muppet Theatre και να μαζευτούν τα 10.000.000$ που χρειάζονται για το σκοπό αυτό, βρίσκεται στην πραγματοποίηση ενός τηλεμαραθώνιου, κάτι που προϋποθέτει την επανένωση όλων των μελών του πάλαι ποτέ διάσημου θιάσου.  Θα τα καταφέρουν;

Μόλις παρέλαβες μια κάρτα από το παρελθόν σου.  Την ανοίγεις και μαζί της γυρίζει το κλειδί στην πόρτα του παιδικού σου δωματίου.  Εκεί βρίσκονται ακόμη οι γνώριμες φιγούρες του αφηνιασμένου Animal, του ριψοκίνδυνου Gonzo, του σχολαστικού Scooter, των γκρινιάρηδων Statler και Waldorf, του έντρομου Beaker και φυσικά σε περίοπτη θέση, δίπλα στο κρεβάτι, της λάγνας Miss Piggy και του ρομαντικού Kermit.  Μια μεγάλη αγκαλιά για να τους χωρέσεις όλους, μα όλους, καθώς ξεπετάγονται για έβδομη φορά στην κινηματογραφική οθόνη (η τελευταία στα 1999 με το «Muppets From Space») ανάμεσα από ασταμάτητους χορούς, τραγούδια-έκπληξη (ένα υπέροχο «Man or Muppet» που έχει κερδίσει οσκαρική υποψηφιότητα) και όρεξη για νέες, ξεκαρδιστικές τρέλες.

Αθώα αναρχία, σουρεαλισμός, αυτοσαρκασμός και πάτημα σε αιφνιδιαστικές λεπτομέρειες τα χαρακτηριστικά που παραμένουν, όπως και οι cameo εμφανίσεις από ένα σωρό διασημότητες (Emily Blunt, Zach Galifianakis, Selena Gomez, Jack Black, Ricky Gervais, Katy Perry, Mila Kunis, Whoopi Goldberg, Billy Crystal, Mickey Rooney, Liza Minelli και η λίστα δεν τελειώνει έτσι εύκολα).  Το πλατύ χαμόγελο που διαγράφεται στο πρόσωπό σου δεν κινδυνεύει σε καμία περίπτωση από το χλιαρό σενάριο και τους πεσμένους ρυθμούς στο δεύτερο μέρος.  Η αληθινή αγάπη και ο καθαρός ενθουσιασμός όλων αυτών που ασχολήθηκαν με το project δίνουν πολύχρωμες, εύγευστες καραμέλες στη νοσταλγία σου.  Ίσως οι νεότεροι βρεθούν κάπως έξω από τα νερά τους, αλλά μήπως ήρθε η ώρα τους να μάθουν τι πραγματικά συμβαίνει όταν «It’s time to play the music»;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s