The Artist (2011) *****

100min

Σκηνοθεσία: Michel Hazanavicius

Σενάριο: Michel Hazanavicius

Πρωταγωνιστούν: Jean Dujardin, Bérénice Bejo, John Goodman

Στα 1927 το φωτεινό άστρο του διάσημου ηθοποιού του βωβού κινηματογράφου, George Valentin (Jean Dujardin), τρεμοσβήνει, όταν εισέρχονται οι ομιλούσες ταινίες.  Αντίθετα, το άστρο της νόστιμης κομπάρσου Peppy Miller (Bérénice Bejo), στην οποία ο ηθοποιός έδωσε μια επαγγελματική ευκαιρία στα πρώτα της βήματα, δείχνει τώρα να μεσουρανεί.  Η ανομολόγητη ερωτική τους έλξη άραγε μπορεί να αντέξει;

Όπως τότε.  Ξεθωριασμένες, ασπρόμαυρες εικόνες σε τετράγωνο κάδρο 1:33, διάτιτλοι και μουσική να πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις.  Στο background το θαρραλέο βλέμμα του δημιουργού Hazanavicius προς τα πίσω, σε εκείνη τη μεγάλη, αξεπέραστή του αγάπη – το υπέρλαμπρο, ένδοξο παρελθόν του Hollywood – φορώντας τα γυαλιά της φρέσκιας, σύγχρονης οπτικής της γενιάς του, για να γίνει talk of the… planet, τινάζοντας στον αέρα την μπάνκα των (δικαιολογημένα) δυσοίωνων προβλέψεων.  Όλα ξεκίνησαν στο Φεστιβάλ Κανών με την υποψηφιότητα για το Χρυσό Φοίνικα και το Α΄ Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας.  Από εκεί και πέρα, η συνέχεια παίζεται στα απανταχού κινηματογραφικά φεστιβάλ, στρώνοντας το χαλί για μια χρυσή κατάληξη στα επερχόμενα Όσκαρ.

Η πραγματική ιστορία όμως γράφεται, ως οφείλει πάντα, μέσα στις σκοτεινές αίθουσες.  Εκεί, όπου το τεχνολογικό επίτευγμα της 3D ψευδαίσθησης, τα ενισχυμένα Dolby surround και οι CGI χαρακτήρες λουφάζουν μπροστά στη μαγεία της απλότητας.  Ένα σενάριο γεμάτο κλισέ για δύο ανθρώπους που βρίσκονται μονίμως σε διαφορετικούς ορόφους μέσα στο ασανσέρ της επιτυχίας, σε συνδυασμό με το σωστό timing σκηνοθετικής οδηγίας, την witty έμπνευση, την υπέροχη μουσική και δύο χαρισματικά εκφραστικούς, κεντρικούς ηθοποιούς μπορεί τελικά να σου προσφέρει όλη τη συγκίνηση, την αναστάτωση, το όνειρο και το χαμόγελο που λαχταρά η καρδιά σου, αλλά έχεις συνηθίσει να κλειδώνεις στο μπαούλο με την ετικέτα «γραφικά ρομαντικός».

Ποτέ ξανά η μίμηση δεν έκρυβε μέσα της τόση ειλικρίνεια και λατρεία για αυτό που απεικόνιζε.  Ένα «A Star is Born» (1954) στα ενθουσιώδη, χορευτικά βήματα του «Singing In The Rain» (1952) να αγγίζει την εναγώνια περιπλάνηση του «Citizen Kane» (1941) με έναν Jean Dujardin ως επιμελέστατο, πανέμορφο και γοητευτικότατο «τέρας» κοπιαρίσματος του Errol Flynn και του Douglas Fairbanks.  Μαζί του η Bérénice Bejo, μια γλυκά ηλεκτρισμένη οπτασία που κλείνει με αστείρευτη πονηριά και ρυθμό το μάτι στα απανταχού flapper girls της μυθολογίας του περασμένου αιώνα.

Η κάψουλα του χρόνου ανοίγει μπροστά μας και εμείς ολόψυχα μπαίνουμε μέσα στην καμπίνα της.  Είναι τόσες οι ομοιότητες με το παρόν μας: τότε η εισβολή των talkies στο σινεμά, τώρα η χρήση ψηφιακών μέσων, ένα Κραχ το ’29, η κατηφόρα της Παγκόσμιας Κρίσης στις μέρες μας.  Διαχρονικός εγωκεντρισμός και υπερηφάνεια για τα κεκτημένα που χάνονται και ένα βαθύ πείσμα απέναντι στη νέα, μα και κάθε νέα, άγνωστη κατάσταση.  Το ταξίδι μας αυτό, μαζί με τη νοσταλγία για ένα παρελθόν που δεν ζήσαμε, αλλά ποθούμε για την ουσία και την αθωότητά του, μας δίνει και τη λύση.  Αυτή λέγεται προσαρμοστικότητα, είναι ο μόνος δρόμος για πρόοδο και εξέλιξη και μας κάνει Καλλιτέχνες της ζωής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s