My week with Marilyn / Επτά μέρες με τη Μέριλιν (2011) **

99min

Genre: Drama

Σκηνοθεσία: Simon Curtis

Σενάριο: Adrian Hodges, Colin Clark (books)

Πρωταγωνιστούν: Michelle Williams, Eddie Redmayne, Kenneth Brannagh, Judi Dench, Emma Watson, Julia Ormond

Στα 1956 η Marilyn Monroe (Michelle Williams) πατάει το καλλίγραμμο πόδι της σε αγγλικό έδαφος για τα γυρίσματα του «The Prince and the Showgirl» με συμπρωταγωνιστή τον Sir Lawrence Olivier (Kenneth Brannagh).  Η αναστάτωση που προκαλεί στα πλήθη, γρήγορα περνάει και στο κινηματογραφικό studio, με τους συνεργάτες της να θαμπώνονται από τη σούπερ ελκυστική παρουσία της, αλλά και να αγανακτούν με τον ασταθή χαρακτήρα της.  Εκείνη θα χρειαστεί ένα φιλικό ώμο να ακουμπήσει και θα τον βρει στο νεαρό, τρίτο βοηθό σκηνοθέτη, Colin Clark (Eddie Redmayne), που θα ζήσει μαζί της επτά ημέρες και το πρώτο του καρδιοχτύπι.

Το λιγότερο που θα μπορούσε να του συμβεί είναι να ευλογήσει την τύχη του, για εκείνη την αναπάντεχη… διαβολοβδομάδα που μπορούσε να κοιτάξει κατάματα και να αγγίξει το πλατινέ, παγκόσμιο αντικείμενο του πόθου, μέσα από τη συγγραφή δύο βιβλίων (ένα ως ντοκουμέντο της έκρυθμης συνεργασίας Monroe-Olivier και ένα ως προσωπικό ημερολόγιο καταγραφής γεγονότων εκείνων των ημερών).  Έτσι ο Colin Clark, ηλικιωμένος πια, θυμάται τα αδιανόητα μεγαλεία που έζησε και προσθέτει τη δική του μαρτυρία στα περίπου 600 βιβλία που έχουν ως θέμα τους το φαινόμενο Marilyn.

Ερωτευμένος ο φακός με τα λικνίσματα της πληθωρικής σιλουέτας, ερωτευμένη και εκείνη με την ακτινοβολία της δόξας της.  Μα όταν τα φώτα σβήνουν και τα ενθουσιασμένα βλέμματα αποτραβιούνται μένει μόνο η αυτοαμφισβήτηση.  Και φόβος, ο αβάσταχτος φόβος της κενότητάς της.  Η γυναίκα sex symbol είναι ευάλωτη και καταφεύγει σε παντός είδους υποκατάστατα: αλκοόλ, χάπια, κάλπικα λόγια, άντρες.  Η παιδικότητα της ζητά ένα καταφύγιο, αλλά το μόνο που γνωρίζει είναι η εκμετάλλευση, από και προς αυτήν.

Το υλικό του Colin γίνεται περιζήτητο, διεκδικείται άμεσα και αποτελεί τη βάση για ένα φιλμ στα χέρια του πρωτοεμφανιζόμενου στα cine πράγματα (αφού στα θεατρικά έχει μακρά και σπουδαία πορεία) Simon Curtis.  Η πολλά υποσχόμενη, επιμελώς διαφημισμένη κλειδαρότρυπα όμως, ανοίγει την όρεξη σε πολλούς, αλλά επιλέγει ένα ισχνό σενάριο με αναιμικούς χαρακτήρες και μια συμβατική σκηνοθετική προσέγγιση.   Αυτά που έρχονται τελικά στο φως και δεν γνωρίζαμε ή δεν υποπτευόμαστε ήδη, είναι ελάχιστα, ενώ η ερωτική σχέση απλώς υπαινίσσεται.

Το συναισθηματικό ελατήριο, λοιπόν, υπολογίζεται να τραβήξει η ερμηνεία της Williams.  Αν και αποδεικνύει τη συνέπεια και τον επαγγελματισμό της με την ολοφάνερη μελέτη της και την κοπιαστική προετοιμασία της, το αποτέλεσμα θυμίζει τη γλυκερή κόπια μιας φευγαλέας εκδοχής της Monroe.  Δεν καταφέρνει ποτέ να ξεπεράσει την απολαυστική, αυτοσαρκαστική κυριαρχία του Kenneth Brannagh.  Αυτό που της λείπει δεν είναι μόνο το σήμα κατατεθέν, οι καμπύλες, αλλά η ερωτογενής (για πολλούς) αφέλεια μιας αλαφροΐσκιωτης, μυθικής ύπαρξης.  Και ως γνωστόν, όποιος τα βάζει με θρύλους (bimbo ή μη) μόνο μικρότερος και λιγότερος μπορεί να φανεί.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s