The kid with a bike / Το παιδί με το ποδήλατο / Le gamin au velo (2011) ****

87min

Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne

Σενάριο: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne

Πρωταγωνιστούν: Thomas Doret, Cécile De France, Jérémie Renier

Η προσωρινή παραμονή του δωδεκάχρονου Cyril (Thomas Doret) στο ορφανοτροφείο μοιάζει να μονιμοποιείται, μετά την ξαφνική μετακόμιση του πατέρα του (Jérémie Renier) προς άγνωστη κατεύθυνση. Το αγόρι κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να ξαναβρεί τον πατέρα του και το αγαπημένο του ποδήλατο που κρατούσε εκείνος στην αποθήκη του. Στην επίμονη αναζήτησή του πέφτει πάνω στη Samantha (Cécile De France), την κομμώτρια της γειτονιάς, που προθυμοποιείται να του προσφέρει ένα σπίτι τα σαββατοκύριακα.

Η χαρακτηριστική τους documentaire καταγραφή των μουντών, βελγικών προαστίων σμιλεύει πάντα μια τεράστια γροθιά πάνω στα χορτάτα στομάχια του παγκόσμιου καπιταλιστικού «πολιτισμού».  Αφήνουν τις λαμπερές βιτρίνες της πρωτεύουσας και ακολουθούν τα – ηθελημένα από τους πολλούς – αθέατα σοκάκια και τις ξεχασμένες αλάνες γύρω από τις εργατικές πολυκατοικίες, όπου οι κατατρεγμένες καρδιές κάθε μέρα πρέπει να ρίξουν ψηλά το κέρμα, αν έχουν σταθεί τυχερές και αυτό υπάρχει, και να διαλέξουν αυστηρά ανάμεσα στο σώσον εαυτό σωθήτω και το ήθος.

Είναι ο ιδιαίτερος κινηματογράφος των Dardenne, που αποφασίζει να αφηγηθεί μια συγκλονιστική ιστορία και πάλι λιτά, ορθά και κοφτά, μα λίγο πιο τρυφερά και αισιόδοξα, παίρνοντας στο κατόπι τώρα ένα παιδί (ο Thomas Doret είναι υπέροχα αποκαλυπτικός, μα πού πάνε τελοσπάντων και βρίσκουν αυτές τις χαρισματικές φάτσες;). Του φωτίζουν τον ουρανό (για πρώτη φορά πραγματοποιούν τα γυρίσματα σε καλοκαιρινή περίοδο), του βάζουν μικρή μουσική συνοδεία (επίσης, για πρώτη φορά) και το αφήνουν να διαχειριστεί ολομόναχο το θέμα της γονικής εγκατάλειψης.  Το αποτέλεσμα αναμενόμενο: Μέγα Βραβείο Επιτροπής του Φεστιβάλ Κανών 2011 και ακόμη μία υπόγεια, συγκινητική εμπειρία συλλογισμού για όλους εμάς.

Ο Ciryl ψάχνει, παλεύει, τρέχει για να διεκδικήσει τη στοργή από κάποιον που του την αρνείται λόγω κυνικής λογικής – όχι, δεν υπάρχουν αρκετά λεφτά και για τους δυο.  Θυμώνει, πληγώνεται και πληγώνει, καθώς το ποδήλατό του μένει από λάστιχο και ελπίδα, το τιμόνι του στραβώνει από τον άτσαλο χειρισμό στις πτώσεις και τις συγκρούσεις με την ωμή πραγματικότητα της μοναξιάς.  Μέσα στη σύγχυση της ανασφάλειας και του φόβου δεν αναγνωρίζει την αγκαλιά της Samantha (απολαυστική η παρουσία της Cécile De France) που είναι εκεί, σταθερά ανοιχτή, δίχως να κρίνει και να πιέζει ούτε στιγμή.  Διακριτικά στέκεται στο πλάι του μικρού και επιτρέπει στην ενστικτώδη μητρική αγάπη που βρίσκεται μέσα της να ξεπροβάλλει ελεύθερα και αθώα και να πλημμυρίσει τη ζωή τη δική της και του μικρού.  Περιμένει υπομονετικά τον Cyril να περάσει από τα αναγκαία μαθήματα-παθήματα, για να μάθει τελικά να ισορροπεί χωρίς τις συμβατικές βοηθητικές ρόδες στις ορθοπεταλιές που απαιτεί ο δρόμος της ωριμότητας.  Γίνεται η αγάπη που σώζει και σώζεται.  Να, λοιπόν, που μπορεί να συμβεί η ενηλικίωση σε όλους μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s