Anonymous / Ανώνυμος (2011) **

130min

Σκηνοθεσία: Roland Emmerich

Σενάριο: John Orloff

Πρωταγωνιστούν: Rhys Ifans, Vanessa Redgrave, David Thewlis

Πίσω στα χρόνια της βασιλείας της Ελισάβετ. Μυστικές συμμαχίες και εξεγέρσεις ανακατεύουν τα χαρτιά στα διάφορα σενάρια διαδοχής της. Κάπου εκεί μπλέκεται το ιδιαίτερο, αλλά κρυφό, ποιητικό ταλέντο του Κόμη της Οξφόρδης, ο οποίος ως παλιός γνωστός της βασίλισσας, προσπαθεί να παρέμβει στις εξελίξεις. Δίνει τα έργα του σε έναν άσημο συγγραφέα της εποχής, για να τα υπογράψει και να τα ανεβάσει στο θέατρο, εκείνος ωστόσο διστάζει, μέχρι που ο ηθοποιός William Shakespeare αναλαμβάνει αυθόρμητα την πατρότητα.

Ανάμεσα στις θεωρίες που υποστηρίζουν πως ο Elvis ζει, ο Hitler δεν αυτοκτόνησε και το ανθρώπινο είδος ουδέποτε πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι, βρίσκουμε και κάποιες άλλες που αφορούν στο φαινόμενο Shakespeare. Μία από αυτές προσπαθεί να μας πείσει μέσα από υποτιθέμενα ατράνταχτα ιστορικά στοιχεία πως, πίσω από το όνομα του διασημότερου δραματουργού όλων των εποχών, κρύβεται μια άλλη προσωπικότητα. Ένας άνθρωπος καταπιεσμένος από την αυστηρότητα των θρησκευτικών προκαταλήψεων της εποχής του και τους κοινωνικούς περιορισμούς της υψηλής του θέσης, που προτίμησε να θαφτεί στην αιώνια αφάνεια. Η γραφή της πραγματικής Ιστορίας αποτελεί θέμα ατέρμονης επιχειρηματολογίας πάνω στους δύο πόλους της παραδοχής και της αμφισβήτησης. Το φιλμ όμως, επιλέγει να μην καταπιαστεί καθόλου με τέτοιου είδους υποθέσεις, παρά να απλώσει το σενάριο πάνω σε μια αυθαίρετη βεβαιότητα, κάτι που αφαιρεί τη βαρύτητα σε όλα όσα εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας. Από την άλλη, τα απανωτά flash backs σε τρεις διαφορετικούς χρόνους και η πληθώρα των προσώπων σε βοηθητικούς ρόλους δοκιμάζουν δυσάρεστα και τον πιο συγκεντρωμένο θεατή.

Φαίνεται πως οι θορυβώδεις καταστροφές (Independence Day (1996), Godzilla (1998), The Day After Tomorrow (2004), 2012 (2009)) ταιριάζουν περισσότερο στον Emmerich, που εδώ αποφασίζει ένα break από τα projects που του εξασφάλισαν φήμη και αναγνωρισιμότητα. Το δράμα του μόνο στην ατμόσφαιρα, στα σκηνικά, στις ερμηνείες, στα κοστούμια και στα ηθογραφικά στοιχεία του μπορεί να στηριχτεί με επιτυχία. Δίνει μια άριστη ευκαιρία για απενοχοποιημένες ματιές μέσα από την κλειδαρότρυπα στην κρεβατοκάμαρα των ανακτόρων, εκεί όπου προδοσία, εκβιασμοί, αιμομιξίες και νόθα παιδιά είναι καθημερινό φαινόμενο. Ένα Bold and the Beautiful εποχής, λοιπόν, που καταφέρνει παρόλα αυτά ένα εύστοχο σχόλιο πάνω στην σχέση θεάτρου και πολιτικής. Άλλωστε η Τέχνη είναι πράξη πολιτική. Για το αντίθετο διατηρούμε σοβαρές επιφυλάξεις.

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s