Immortals 3D / Αθάνατοι 3D (2011) **

110min

Σκηνοθεσία: Tarsem Singh

Σενάριο: Charley Parlapanides, Vlas Parlapanides

Πρωταγωνιστούν: Henry Cavill, Mickey Rourke, John Hurt, Freida Pinto

Το τόξο της Ηπείρου φτιάχτηκε από το θεό Άρη δίνοντας ένα τέλος στην Τιτανομαχία πριν από πολλά χρόνια. Σε αναζήτηση αυτού του όπλου βρίσκεται τώρα ο αιμοδιψής Υπερίωνας μαζί με τον ανηλεή στρατό του, για να απελευθερώσει τους Τιτάνες και να οδηγήσει την ανθρωπότητα και τους Ολύμπιους Θεούς στον όλεθρο. Απέναντί του όμως, θα βρει έναν απροσδόκητο αντίπαλο: τον χωρικό Θησέα ο οποίος από μικρός είχε την καθοδήγηση του Δία για αυτήν ακριβώς την στιγμή.

Κλείστε τα βιβλία μυθολογίας. Εδώ δεν έχουν καμία απολύτως χρησιμότητα παρά την παραχώρηση κάποιων ονομάτων (εντάξει, ο «Σταύρος» είναι από άλλη συλλογή), ώστε το χολιγουντιανό παραμύθι να αρχίσει. Ο φοβερός και τρομερός κόσμος που απλώνεται στην τρισδιάστατη οθόνη είναι φτιαγμένος από τεράστιους ογκόλιθους καρφωμένους στη θάλασσα, αψεγάδιαστα κορμιά, διάχυτη σεξουαλική διάθεση, σκοτάδι και αίμα. Α, όλα αυτά περιστρέφονται γύρω από τα θέματα της πίστης, της σύνεσης, του θάρρους, της γενναιότητας, του ιερού σκοπού και τελικά της αθανασίας μέσω αυτού. Τα ίδια βρίσκαμε και στους «300» (ίδιοι οι συντελεστές στην παραγωγή), μα το πάθος κατάφερνε να δονήσει θέσεις και καρδιές μέσα στην αίθουσα. Στο δημιούργημα του Tarsem Singh (The Cell (2000), The Fall (2006)) ο αχαλίνωτος ενθουσιασμός γεννιέται και πετάει φωτιές αποκλειστικά μέσα στο οροθετημένο πλαίσιο απέναντί μας, χωρίς στιγμή να πολυνοιάζεται να απλώσει το χέρι για φιλική συμμετοχή στο εικονοκλαστικό του party.

Αναμφίβολα η έμπνευση και η τόλμη του σκηνοθέτη οδηγεί σε μια πρωτοποριακή και τέλεια ελεγχόμενη επίδειξη τεχνικής. Η εμμονική σημασία στη λεπτομέρεια, η εξαιρετική χρήση του φωτισμού και η γνώση της σύνθεσης χρώματος – ολοφάνερα κατά Caravaggio ευαγγέλιο – δίνουν πλάνα συγκλονιστικού καλλιτεχνικού touch. Το θορυβώδες μπαστάρδεμα όμως, βυζαντινού ύφους, αναγεννησιακών ιδεών και ινδικής κουλτούρας πάνω στο gay parade του Ολύμπου γίνεται ένα με το kitsch, ενώ μέσα στο φρενιασμένο μοντάζ η πάντα κορυφαία μεγάλη μάχη περιθωριοποιείται. Όσο και αν αγριεύει φιλοσοφώντας ο Mickey Rourke (ο «Σπύρος Καλογήρου» των τελευταίων ετών), όσο και αν τα οπίσθια της Pinto είναι ικανά να οργανώσουν correo ανάμεσα στους άρρενες θεατές, το αποτέλεσμα συνεχίζει να μοιάζει λίγο με ελληνική ταβέρνα στο Chicago, όπου στον κατάλογο δίπλα στα γιουβετσάκια μπορείς να βρεις κοτόπουλο szechuan και burgers, δοκιμάζεις απ’ όλα και στο τέλος τρέχεις για σόδες.

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s