Once upon a time in Anatolia / Bir zamanlar Anadodu’ da / Κάποτε στην Ανατολία **** (2011)

150min

Σκηνοθεσία: Nuri Bilge Ceylan

Σενάριο: Nuri Bilge Ceylan, Ebru Ceylan, Ercan Kesal

Πρωταγωνιστούν: Muhammet Uzuner, Yilmaz Erdogan, Firat Tanis, Ahmet Mümtaz Taylan

O ένοχος έχει ομολογήσει το έγκλημα, αλλά ήταν μεθυσμένος και δεν θυμάται πού ακριβώς έχει θάψει το πτώμα. Έτσι σέρνει μαζί του το συνεργό του, τον γιατρό, τον αστυνομικό, τον εισαγγελέα και τη συνοδεία τους σε μια νυχτερινή περιπλάνηση στα βάθη της Ανατολίας.

Κουκουλωμένο κάτω από τα χώματα της υποκρισίας και της ανηθικότητας στέκεται το κατακρεουργημένο λείψανο μιας Τουρκίας χαμένης ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, το χθες και το σήμερα. Γύρω του μαζεμένοι οι φέροντες εξουσία με εκείνα τα ίχνη της λάσπης να βρίσκονται χωμένα στα νύχια τους και αυτή, η βασισμένη σε αληθινά γεγονότα βραδιά – το βεβαιώνει ο ένας από τους τρεις σεναριογράφους, που υπήρξε γιατρός σε αντίστοιχη περίπτωση – ξεκινά και είναι δύσκολη. Οι απλές κουβέντες της πρώτης γνωριμίας για να περνάει η ώρα και να σπάει η μονοτονία, γρήγορα γίνονται εξομολογήσεις φόβων, αγωνίας και ενοχών. Είναι τα απειλητικά απέραντα μήκη και πλάτη μιας αχανούς επαρχίας και αυτό το αιώνιο φεγγάρι που στέκει να κοιτάζει και οι άνθρωποι νιώθουν ανήμποροι και τόσο δα μικροί μπροστά στο ανεξήγητο και το άπιαστο. Το ίδιον όφελος όμως, δεν τους εγκαταλείπει. Τους φοράει από ένα φίλτρο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους και η αλήθεια αποκτά πολλές όψεις, καθώς και η κοινωνία το κατάλληλο έδαφος για να καλλιεργήσει την παραδοσιακή ιδιοτέλειά της σε βάρος της ανάπτυξης και του κράτους δικαίου. Και η ζωή συνεχίζεται με ολόκληρη τη χώρα να υποφέρει βουλιάζοντας σε ένα κληρονομικό σύστημα απολεσθέντων αξιών, υψώνοντας κουρασμένα το ένα χέρι προς τον ουρανό της ευρωπαϊκής ελπίδας.

Σχόλιο, βαθύς στοχασμός, μαύρο χιούμορ, ρεαλισμός και λυρισμός στα απίστευτης ομορφιάς ποιητικά πλάνα του πολυβραβευμένου, σπουδαίου κινηματογραφιστή Ceylan (The Town (1997), The Clouds of May (1999), Distant (2002), Climates (2006), Three Monkeys (2008)) και το φετινό Μέγα Βραβείο της Επιτροπής (Grand Prix) στο Φεστιβάλ Κανών. Υπέροχη φωτογραφία και ερμηνείες – προερχόμενες και από ερασιτέχνες ηθοποιούς – συμπαγείς χαρακτήρες και διάλογοι για το μακροσκελές, φιλοσοφικό οδοιπορικό ενός φιλμ που ανασαίνει αργά. Τόσο αργά που, αν αποφασίσεις να αφεθείς, νιώθεις να ωριμάζεις μαζί του.

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s