The three musketeers 3D / Οι τρεις σωματοφύλακες 3D (2011) **

110min

Σκηνοθεσία: Paul W. S. Anderson

Σενάριο: Alex Litvak, Andrew Davies, Alexandre Dumas (novel «Les trois
Mousquetaires»)

Πρωταγωνιστούν: Milla Jovovich, Logan Lerman, Ray Stevenson, Orlando Bloom,
Matthew Macfadyen, Luke Evans, Christoph Waltz, Mads Mikkelsen

Κουβαλώντας όλο τον εφηβικό ενθουσιασμό του, ο D’ Artagnan φιλάει σταυρωτά τους γονείς του και αναχωρεί από το χωριό του προς αναζήτηση περιπέτειας. Οι άριστες πολεμικές του ικανότητες, αλλά και η φυσική ροπή του να μπλέκεται σε μπελάδες, δεν αργούν να τον φέρνουν στον κύκλο των θρυλικών Τριών Σωματοφυλάκων, που τώρα δυστυχώς βρίσκονται εσκεμμένα παροπλισμένοι. Τα σκοτεινά σχέδια του Καρδινάλιου Richelieu για εμπλοκή της Γαλλίας σε πόλεμο με την Αγγλία όμως, κινητοποιούν άμεσα τον Athos, τον Porthos και τον Aramis, που μαζί με το νέο μέλος της παρέας ξεκινούν ένα παράτολμο ταξίδι διάσωσης του θρόνου της πατρίδας τους.

Το Resident Evil κυκλοφορεί σε μπαρόκ παλάτια με καταπράσινους κήπους και περιποιημένες λιμνούλες, ντύνεται χρυσοκέντητα, φανταχτερά κοστούμια και παίρνει μέρος σε μονομαχίες τιμής. Θαυμάσια η αναγεννησιακή βιτρίνα για το δημιουργό Anderson της κινηματογραφικής μεταφοράς του πασίγνωστου video game – μάλιστα εξελίχθηκε σε τριλογία (το part three έρχεται το 2012) – που επαναλαμβάνει εδώ αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα. Αυτό σημαίνει πως η αμείωτη δράση, οι ιλιγγιώδεις ρυθμοί και τα εφέ χωρίς ανάσα αποτελούν το βασικό λόγο ύπαρξης μιας ιστορίας που μόνο στον τίτλο φέρνει στο χιλιοπαιγμένο, ομώνυμο μυθιστόρημα του Dumas. Το «Ένας για όλους, όλοι για έναν» ιδεολογικό υπόβαθρο αυταπάρνησης, φιλίας και θάρρους, ψάξε-ψάξε δεν θα το βρεις. Αντ’ αυτού, συναντάς ένα (επιτέλους) 3D ξεκούραστο στα μάτια και μια μεγάλη όρεξη για πλεκτάνες, αντι-ηρωισμό, κατά συρροή αστεία, εξωφρενικές ιδέες (εδώ οι ναυμαχίες συνεχίζονται ανάμεσα στα σύννεφα) και άνετη, matrix ξιφομαχία, παρά τη χρήση κορσέ.

Κιτς το λες, διασκεδαστικό το λες επίσης. Μπορεί να λείπουν οι κορυφώσεις, οι άξιοι λόγου χαρακτήρες και η κάθε θεματική αλλαγή να θυμίζει level up σε παιχνιδομηχανή, παρόλα αυτά καταφέρνει και σου κολλάει από την αρχή μέχρι το τέλος εκείνο το ενοχικό χαμόγελο. Ειδικά αν είσαι πιτσιρίκι (ή θες να το παίξεις λίγο ακόμα) ή μπαμπάς και νιώθεις τυχερός για εκείνες τις κυριακάτικες βόλτες με τα παιδιά στα multiplex, πώς αλλιώς θα είχες τη Jovovich σε τρεις διαστάσεις να σου γνέφει;

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s