Restless (2011) **

91min

Σκηνοθεσία: Gus Van Sant

Σενάριο: Jason Lew (διασκευή του θεατρικού του ιδίου «Οf winter and water birds»)

Πρωταγωνιστούν: Mia Wasikowska, Henry Hopper, Ryo Kase

O Enoch και η Annabel αποτελούν μια ιδιαίτερη περίπτωση ζευγαριού. Εκείνος προσπαθεί να ξεπεράσει το χαμό των γονιών του μέσω της ομοιοπαθητικής οδού, πηγαίνοντας σε κηδείες αγνώστων και προσκαλώντας στην παρέα του τον Hitoshi, το φάντασμα ενός Ιάπωνα πιλότου από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ εκείνη περιμένει με πραότητα το τέλος της, καθώς το ιατρικό ανακοινωθέν της δίνει ελάχιστους μήνες ζωής.

Εφηβικά κορμιά που τα περιτριγυρίζει η πνοή του θανάτου. Ένα βήμα μπροστά και θα πέσουν στο κενό της αλήθειας της ενήλικης ζωής. Είναι προτιμότερο να κρατήσουν λίγο περισσότερο στα χέρια τους εκείνα τα παιχνίδια που τους συντρόφευαν μέχρι τώρα, τη δημιουργικότητα και τη φαντασία. Τους είναι ευκολότερο να προβάρουν τα ενήλικα κοστούμια τους (φίνες οι στυλιστικές επιλογές), πρωταγωνιστώντας σε ένα έργο από το μέλλον τους. Αρκεί αυτό το δρασκέλισμα να καθυστερήσει κάπως. Ναι, να αργήσει λίγο, γιατί κουβαλάει δυσβάσταχτο πόνο που σφίγγει την παιδική ακόμη καρδιά μέσα σε ένα σώμα που επιμένει να μεγαλώνει και να πλησιάζει το μοναδικό μη αναστρέψιμο γεγονός. Ο Enoch (καταπληκτικός τύπος ο Ηenry Hopper) επιμένει να κοιτάζει μέσα από το πρίσμα της απώλειας, η Annabel όμως, του χαμογελά ανέμελα και τον προτρέπει να μάθουν μαζί πως ο φόβος υπερνικάται από την όρεξη για ζωή.

Πατρικό, τρυφερό φιλί στο μέτωπο της ανασφαλούς νεότητας από το δημιουργό που δουλεύει σχεδόν πάντα με τα υλικά της επίπονης, αγωνιώδους αναζήτησης ταυτότητας (My Own Private Idaho (1991), Good Will Hunting (1997), Elephant (2003), Last Days (2005), Milk (2008)). Διατηρώντας την ίδια new wave διάθεση πρωτοτυπίας, με ένα εξαίσιο και πάλι Elfman στο soundtrack (μεταξύ άλλων εξίσου υπέροχων επιλογών), αναλαμβάνει να δώσει μια φρέσκια πνοή στο αιώνιο «Love Story» που υπαγορεύει έναν έρωτα, όπου το «μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει» έρχεται πιο σύντομα από το αναμενόμενο. Αφαιρετικός και ποιητικός ο κινηματογραφικός λόγος του, έχει μια δροσιά που όμως, δείχνει γρήγορα να ξεφεύγει από τον έλεγχο και να κατεβάζει ανεξέλεγκτα την θερμοκρασία στην οθόνη βάζοντας στην κατάψυξη την ενσυναίσθηση της περιρρέουσας θλίψης. Λίγο το twisted χιούμορ, λίγο η αβαρής ερμηνεία της συμπαθούς Wasikowska και το εύθραυστο πανηγύρι της ζωής μοιάζει με αυτοσχέδιο στιχάκι σε λεύκωμα μαθήτριας.

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s