A separation / Ένας χωρισμός / Jodaeiye Nader az Simin (2011) ****1/2

123min

Σκηνοθεσία: Asghar Farhadi

Σενάριο: Asghar Farhadi

Πρωταγωνιστούν: Peyman Moaadi, Leila Hatami, Sarey Bayat, Sarina Farhadi

Ο βαριά άρρωστος πατέρας, ο γιος του που θέλει να μείνει δίπλα του για να τον φροντίσει, η γυναίκα του που επιθυμεί να φύγουν στο εξωτερικό αναζητώντας καλύτερες συνθήκες για την ενδεκάχρονη κόρη τους, η θρησκόληπτη έγκυος βοηθός που προσλαμβάνεται κρυφά από τον υπερχρεωμένο σύζυγό της, όλοι τους κάτω από τη σκιά μιας αίτησης διαζυγίου στην πολύβουη Τεχεράνη.

Σύγχρονος ο λόγος τους και οι φάτσες τους μοντέρνες με τα τσαντόρ να παίζουν το ρόλο αξεσουάρ. Μέσα τους όμως, εμποτισμένη η αναταραχή ενός έθνους σε σύγχυση. Στην επιφάνεια ένα ζευγάρι που δείχνει να ακολουθεί διαφορετικούς δρόμους, αφού οι κοινοί στόχοι έχουν πάψει πια να τους ενώνουν: o Nader αρνείται σθεναρά να αφήσει την πατρίδα και το γέρο του που πάσχει από αμνησία, η Simin επιμένει πως οφείλουν να προχωρήσουν με θάρρος σε μια αλλαγή για να εξασφαλίσουν τουλάχιστον ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Και οι δυο τους προφανή σύμβολα συγκρουσιακών αντιλήψεων στο Ιράν του τελματωμένου παρόντος. Η διαφύλαξη του παρελθόντος με την εμμονική προσκόλληση στις αρχές και τις παραδόσεις αντιμάχεται με πείσμα το άνοιγμα στη νέα, δυτική κουλτούρα. Η θεοκρατία πολεμά την απελευθέρωση και το δυσκίνητο, σαθρό σύστημα την κοινή λογική. Στα ανάμεσα η έφηβη Τermeh, και μαζί της όλη η νεολαία της χώρας, αλλά και εμείς, που καλούμαστε να ζυγίσουμε την κατάσταση, να μετρήσουμε σωστά και λάθη και να διαλέξουμε στρατόπεδο. Καθόλου εύκολη δουλειά, αφού οι αδιάκοπες ανατροπές, διαμορφώνουν νέα δεδομένα, σε ένα φιλμ που ξεκινά ως δράμα και καταλήγει σε δικαστικό θρίλερ – ένα πραγματικά πιστό, τραγικό χρονογράφημα της σημερινής Περσίας.

Φέτος τα βάθη της Ασίας γέμισαν αρκούδες. Δικαίως. Χρυσή Άρκτος Καλύτερης ταινίας και δύο Αργυρές Άρκτοι για τις έξοχες ερμηνείες ανδρικού και γυναικείου ρόλου στο σύνολό τους από τη Berlinale. Πανίσχυρα και επιδέξια τα χέρια, διεισδυτική και σαφής η ματιά του Farhadi («About Ely» (2009)), έρχονται να δηλώσουν πως ο ιρανικός κινηματογράφος, παρά τις συνεχόμενα και ασφυκτικά αντίξοες συνθήκες, μπορεί και αναπνέει. Η handheld camera ακολουθεί τα βήματα ενός τέλεια μελετημένου story και βρίσκεται εκεί να καταγράψει νατουραλιστικά και σε αλάνθαστη φόρμα τα πρώτα θραύσματα ασυνεννοησίας που εσπευσμένα οδηγούν στην ανεξέλεγκτη κατολίσθηση των παρεξηγήσεων, φτιάχνοντας ένα βουνό από άλυτα προβλήματα. Πολιτική, θρησκεία, κράτος πρόνοιας, δικαιοσύνη, εκπαίδευση, ταξικές διαφορές και κάπου εκεί ο κάθε απλός πολίτης μιας χώρας, οποιασδήποτε χώρας, σε διαρκή αγωνία να προσπαθεί να αναρριχηθεί ψηλαφιστά μέσα στη θολούρα του ματαιωμένου χθες και του σκοτεινού αύριο. Με νύχια βαθιά στο χώμα και πόδια που γλιστράνε στις κοτρόνες παλεύει για να επιβιώσει και παράλληλα να περισώσει κάτι από την αξιοπρέπειά του. Μας θυμίζει κάτι;

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s