The company men (2010) **1/2

104min

Σκηνοθεσία:  John Wells

Σενάριο:  John Wells

Πρωταγωνιστούν:  Ben Affleck, Chris Cooper, Tommy Lee Jones, Kevin Costner

H οικονομική κρίση δημιουργεί συρρίκνωση στα τμήματα ενός κολοσσιαίου όμιλου επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα τρία υψηλά ιστάμενα στελέχη του να βλέπουν από τη μια μέρα στην άλλη τον δρόμο προς την αναγκαστική έξοδο.  Απολυμένοι τώρα πια, κάνουν τον απολογισμό τους ο καθένας ξεχωριστά, καθώς προσπαθούν να ψάξουν και να τραβήξουν το νήμα της ζωής τους από την αρχή.

Η φούσκα της οικονομίας, παγκόσμια, άυλη και απρόσωπη, φτάνει σε απόσταση αναπνοής, γίνεται απτή και αποκτά πρόσωπο: αυτό του Bobby, του Phil και του Gene.  Όλοι τους συνηθισμένοι σε πανάκριβα κοστούμια, υπερπολυτελή αυτοκίνητα, τεραστίων διαστάσεων επαύλεις, εταιρικά jets, δείπνα των 5.000$ και υπερεκτιμημένα έργα τέχνης, παίζουν το ρόλο του πατέρα, συζύγου, εραστή κάτω από την αυτοπροκαλούμενη πίεση μιας διαρκούς υπερδιέγερσης λόγω, εντελώς θεμιτού, ανταγωνισμού.  Η κοινωνική τους θέση δεν είναι απλά ένας στόχος, αλλά η προέκταση του εγώ τους, που όσο τροφοδοτείται από τίτλους και υψηλό μισθολόγιο, τόσο γιγαντώνεται εμφανιζόμενο αλαζονικό και υπερφίαλο.  Μέχρι που το σύστημα που οι ίδιοι έχτισαν χρησιμοποιώντας μόνο αριθμούς, αποφασίζει να τους αντιμετωπίσει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, ως αριθμούς, και να τους διαγράψει με συνοπτικές διαδικασίες.  Η επόμενη ημέρα είναι μια γροθιά στο στομάχι γεμάτη από πόνο και θυμό, που είτε οδηγεί σε παραίτηση είτε σε αναζήτηση των εναλλακτικών λύσεων, αναλόγως τα ψυχικά αποθέματα.

Back to the basics λοιπόν, ή αλλιώς το αλάθητο «μάθε τέχνη και άσ’ τηνε κι άμα πεινάσεις πιάσ’ τηνε» από τον «τηλεοπτικό» Wells, που με πίστη και ωριμότητα, αλλά καθόλου νεύρο και έμπνευση, σκηνοθετεί το «σκάσε και κολύμπα» 3 πρώην golden (οld) boys.  Τα «αγόρια», αν και πετυχαίνουν δυνατές στη λεπτομέρεια ερμηνείες από τους Affleck, Jones, Cooper, ποτέ δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης, άρα ποτέ δεν φτάνουν να μιλήσουν στην καρδιά του μέσου πρώην ή νυν (αλλά, για πόσο;) εργαζόμενου, οπότε δεν επιτυγχάνεται συμπόνια καμιά.  Ίσα-ίσα, που όταν ο ένας αφήνει τις μεταξωτές γραβάτες και φοράει ανοιχτό το καρό πουκαμισάκι, πιάνοντας το σφυρί και το κοπίδι στην οικοδομή, υπάρχει και μια ελάχιστη ικανοποίηση στο όλο θέαμα.  Έρχεται η στιγμή όμως που παρουσιάζεται, έστω και επιφανειακά, η πάγια εταιρική πολιτική «κέρδος και μόνο κέρδος» και τότε σαν κάτι να μας τσιμπάει στο στέρνο.  Τουλάχιστον, μόνο μέσα από μια προσωπική ύφεση, που σαν ίωση τονώνει την κρίση δίνοντάς της γερά αντισώματα, επαναξιολογούνται οι προτεραιότητές μας.  Αψού.

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s