Never let me go / Μη μ’ αφήσεις ποτέ (2010) ****

103minNever let me go!

Σκηνοθεσία:  Mark Romanek

Σενάριο:  Kazuo Ishiguro (novel), Alex Garland

Πρωταγωνιστούν:  Carey Mulligan, Keira Knightley, Andrew Garfield, Charlotte Rampling

Ένα βρετανικό οικοτροφείο με αυστηρές μεθόδους διδασκαλίας προετοιμάζει την αυριανή νεολαία.  Εκεί μέσα μεγαλώνουν η Kathy (Carey Mulligan), η Ruth (Keira Knightley) και ο Tommy (Andrew Garfield), τρία παιδιά που όσο έρχονται πιο κοντά στη συνειδητοποίηση της ιδιαιτερότητάς τους, τόσο αρχίζουν να εξερευνούν τον έρωτα.

Ένα σύμπαν τάξης, ηρεμίας και αρμονίας.  Οι εξοχές της Αγγλίας προσφέρουν το ιδανικό σκηνικό γαλήνης, αλλά και μελαγχολίας.  Κάπου – κάπου ξεπροβάλει και η ψυχρότητα.  Και αν κοιτάξουμε και πιο βαθιά, να ο θυμός, η αρχή ενός παράλληλου σύμπαντος – καλά κρυμμένου, αλλά και ακινητοποιημένου – μετέωρο και κατάμαυρο στο απύθμενο βάθος του.  Περήφανα και σε εύθυμο τέμπο οι μαθητές στο σχολείο τραγουδούν «όταν σκορπιστούμε μακριά σε κομμάτια, τα κομμάτια είναι αυτοί που τραγουδούν σήμερα» ρίχνοντας κλεφτές, ίσως και αισιόδοξες ματιές, σε ένα μέλλον που βρίσκεται πολύ κοντά τους και τα περιμένει ανοίγοντας διάπλατα την αγκαλιά του να τα δεχτεί μέσα του.  Αυτό το μέλλον όμως, δεν χωρά καθόλου προσωπικά όνειρα, δεν είναι στοργικό, έχει κοφτερά δόντια και νύχια, είναι άγριο και ανάλγητο για όλους τους.

Τα παιδιά γίνονται έφηβοι και η πορεία της συνειδητοποίησης της κοινής μοίρας τους παραμένει κάτι το φυσιολογικό.  Ναι, είναι αλήθεια, η εκπαίδευσή τους έχει στεφθεί με απόλυτη επιτυχία!  Οι κανόνες που διδάχτηκαν, τηρούνται με πρωτοφανή ευλάβεια και συνέπεια, χωρίς καν πια το ελεγκτικό μάτι από πάνω τους.  Ποτισμένοι με δειλία επιμένουν να αναζητούν τα όρια, τους νόμους για να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως έμβια όντα.  Το βλέμμα τους φτάνει μόνο μέχρι τον κακοτράχαλο, ημιφωτισμένο και σύντομο σοκάκι που άλλοι έχουν σχεδιάσει για αυτούς στο χάρτη της ζωής.  Πεπεισμένοι πως δεν αξίζουν τίποτα, δεν αφήνουν τη σκέψη τους να δουλέψει λύσεις και να ανοίξει παράδρομους προς ένα εναλλακτικό αύριο, ορμητικό από τα υλικά της νιότης τους.  Η αδράνεια καταλαμβάνει όλο το ζωτικό χώρο στον οποίο όφειλε να αναπνεύσει η αμφισβήτηση και η θέληση για αλλαγή.  Η «ολοκλήρωση» είναι γραμμένη στην ψυχή τους ως η μοναδική αποστολή τους.

Μόνο ο έρωτας λοιπόν.  Μόνο αυτός αποτελεί την ύστατη παρηγοριά σχηματίζοντας μια μητρική ασπίδα γύρω από τα φοβισμένα και άβουλα παιδιά του.  «Κράτησέ με.  Μη μ’ αφήσεις ποτέ» στίχοι που παίζουν και ξαναπαίζουν πάνω σε μια λάγνα μελωδία, ανοίγοντας ένα μικροσκοπικό φεγγίτη με θέα στην ελπίδα.  Και η ανάγκη για επαφή, για αποδοχή, για διάλυση της μοναξιάς μέσα στα τσακισμένα, πρόωρα σημαδεμένα νεανικά σώματα για λίγο είναι δυνατή.  Αλλά για λίγο, για πολύ λίγο.  Η θαλπωρή του αποτελεί ψευδαίσθηση. Το πλοίο και των τριών φίλων παραμένει παρατημένο, σαπισμένο, μισοθαμμένο στην άμμο.  Δεν θα ταξιδέψει ποτέ.

Ο κόσμος του σπουδαίου, πολυβραβευμένου, συγγραφέα Ishiguro, έρχεται για δεύτερη φορά (μετά το «Remains of the day» στα 1993) να στοιχειώσει με τη πεσιμιστική αύρα του τις κινηματογραφικές αίθουσες.  O Romanek κρατάει στα χέρια του επιδέξια ένα μαχαίρι, το μπήγει και το γυρίζει συνεχώς, αλλά αίμα δεν τρέχει.  Υπάρχει αξιοπρέπεια εδώ, αλλά δυστυχώς υπάρχει και αποστασιοποίηση και μη λειτουργική – πολλές φορές – αφαίρεση.  Κρίμα γιατί διαφορετικά θα μιλούσαμε για μια ταινία αριστουργηματική μέχρι εκεί που δεν πάει. Mulligan και Garfield σπαρακτικοί, στο ρέκβιεμ μιας ολόκληρης γενιάς.  Μιας γενιάς αναλώσιμης. Αυτής που ανήκω εγώ και εσύ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s