Little white lies / Μικρά αθώα ψέματα / Les petits mouchoirs (2010) **1/2

154min

Σκηνοθεσία: Guillaume Canet

Σενάριο: Guillaume Canet

Πρωταγωνιστούν: Marion Cotillard, François Cluzet, Gilles Lellouche, Jean Dujardin, Benoît Magimel

Λίγο το αλκοόλ, λίγο η κόκα, λίγο η άτυχη στιγμή και ο Ludo βρίσκεται στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση. Όλοι οι φίλοι του βρίσκονται εκεί, αλλά σύντομα αποχωρούν για τις κοινές καλοκαιρινές τους διακοπές, μια συνήθεια που εδώ και χρόνια τηρείται ευλαβικά. Αυτές οι ημέρες της ξενοιασιάς όμως, δεν θα έρθουν εύκολα για την παρέα φέτος. Ίσως φταίνε τα μικρά, αθώα ψέματα που ανταλλάσσουν μεταξύ τους.

Το enfant gâté του σύγχρονου γαλλικού cinema βρίσκεται εδώ και δίνει αναμενόμενα εύστοχες ερμηνείες, με πρώτη και καλύτερη σε ό,τι κάνει, την Cotillard. Σκηνοθετικά υποδειγματικό το intro, δεν τυγχάνει ανάλογης συνέχειας, αν και το ταλέντο του δημοφιλέστατου και γοητευτικότατου ηθοποιού Canet (César καλύτερης σκηνοθεσίας για το Ne les dis à personne/Tell no one (2007)) είναι παρόν. Όπως και ο ενθουσιασμός του για το προσωπικό, κατά τα λεγόμενά του, project, που τον παρέσυρε σε μια 4ωρη ταινία η οποία αναγκαστικά γέμισε διπλοβελονιές και στριφώματα στο μονταζ, «εξαφανίζοντας» παράλληλα και κάποιους χαρακτήρες. Τα εναπομείναντα 154 λεπτά πάντως, είναι περιέργως ικανά να κυλήσουν ευχάριστα, με γελάκια και ενίοτε δακρυάκια.

Το «The big chill» πήγε φροντιστήριο και τώρα μιλάει απταίστως γαλλικά. Παράλληλα, ανοίγει δέκα-δέκα τα κρασιά και καταβροχθίζει αρειμανίως, με λεπτότητα ωστόσο, όστρακα και άλλα γκουμερδιάρικα français πιάτα. Οι 30-something ήρωες περιφέρονται με σκάφη στις αμμώδεις, ζηλευτές παραλίες της νοτιοδυτικής Γαλλίας και όταν δεν κουβεντιάζουν με περίσσια άνεση για sex και ναρκωτικά, έχουν να αντιμετωπίσουν τις προσωπικές τους ανασφάλειες. Εγωϊσμοί και υποκρισία ανακατεύουν τα χαρτιά στην παρέα με βασικό trigger μια gay εξομολόγηση. Μια γλυκόπικρη διαδρομή αυτογνωσίας και καθυστερημένης ενηλικίωσης θα ήθελε να το ονομάσει ο δημιουργός του, αλλά περισσότερο μοιάζει με το γιγαντιαίο ταξίδι του σαλιγκαριού από το μίσχο στο έλασμα ενός φύλλου. Τόσο αργή και χωρίς ανατροπές και κορυφώσεις είναι η πλοκή, που δεν τρέχει και τίποτα αν λείψεις κανένα τεταρτάκι προς αναζήτηση champagne και tartare (δεν γλιτώνεις, σου λέω).

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

One thought on “Little white lies / Μικρά αθώα ψέματα / Les petits mouchoirs (2010) **1/2

  1. Ναι, δεν εχει ανατροπές (θα έπρεπε άραγε;).
    Ναι, θα μπορούσαν να λείψουν 5λεπτάκια εδω κι εκεί (εξίσου άνετα θα μπορούσαν να προστεθούν κιόλας).
    Ναι, εκβιάζει το δάκρυ στο τέλος (αλλά η καθαρότητά του και το χιουμοράκι του ό,τι σου βγάζουν μέχρι εκεί το βγάζουν αβίαστα και χαλαρά)
    Ναι, έχει τις γαλλικές υπερβολές στους διαλόγους (αλλά γι αυτό μας αρέσει ο γαλλικός κινηματογράφος)

    Και, ΝΑΙ, ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ ΠΟΛΥ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s