The king’s speech / Ο λόγος του βασιλιά (2010) *****

118min

Σκηνοθεσία: Tom Hooper

Σενάριο: David Seidler

Πρωταγωνιστούν: Colin Firth, Geoffrey Rush, Helena Bonham Carter

Μικρόφωνο αναμμένο και όλοι κρατούν την ανάσα τους για να ακούσουν: ο δευτερότοκος γιος του βασιλιά της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, Albert Δούκας του York, θα εκφωνήσει λόγο. Αντ’ αυτού, εκείνος καταφέρνει με κόπο και ιδρώτα να ψελλίσει 2-3 λέξεις και να σταματήσει την προσπάθεια ηττημένος για ακόμη μία φορά από τον τραυλισμό του. Στα 1925 το κατάμεστο στάδιο του Wembley γίνεται τόπος εξευτελισμού για το γαλαζοαίματο που έχει δοκιμάσει κάθε είδους συμβατική θεραπεία για το πρόβλημά του χωρίς αποτέλεσμα. Καθώς όλα δείχνουν μάταια, ο Albert δίνει μια τελευταία ευκαιρία στον εαυτό του και διαβαίνει το υπόγειο κατώφλι του γραφείου του εναλλακτικού λογοθεραπευτή Lionel Logue.

Θα μπορούσε να ανήκει στην κατηγορία των γνώριμων αναπηρικών δραμάτων, που σχεδόν κάθε χρόνο σέρνουν τη μιζέρια τους από φεστιβάλ σε φεστιβάλ, μαζεύοντας υποψηφιότητες ή και βραβεία και αναμένουν τη μεγάλη καταξίωση στην βραδιά των Όσκαρ. Η σκηνοθετική μαεστρία του «τηλεοπτικού» Hooper και το πανέξυπνο σενάριο του Seidler όμως, δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιου είδους συσχετισμούς. Από τα πρώτα λεπτά το φιλμ ξεκαθαρίζει τη θέση του: γνήσιος βρετανικός κινηματογράφος, λεπτολόγος χωρίς να γίνεται κουραστικός, λιτός αλλά την ίδια στιγμή λαλίστατος. Κομψό χιούμορ και εύστοχο ακομπλεξάριστο σχόλιο πάνω σε ζητήματα βαριά σαν ιστορία, αφού η ταινία περιγράφει πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στον οίκο των Windsor με τον Bertie – το οικογενειακό χαϊδευτικό του – μετέπειτα βασιλιά Γεώργιου IV, να διαδέχεται τον πεθαμένο πατέρα του και τον playboy πρωτότοκο αδελφό του, παλεύοντας παράλληλα με τη δυσκολία στην ομιλία. Ενώ η ιδέα της ταινίας άνετα εξαντλείται σε μία πρόταση και τα συμβάντα αν δεν είναι ήδη γνωστά, εύκολα μαντεύονται, το screenplay τροφοδοτεί με συνεχόμενη πλοκή και ανατροπές που δεν αφήνουν λεπτό να περάσει χωρίς ενδιαφέρον. Οι ερμηνείες των Firth και Rush βαθιά συγκινητικές, δεν αγγίζουν απλά, αλλά αποτελούν την ερμηνευτική τελειότητα, με τον πρώτο να παραγγέλνει ήδη το κοστούμι για τη στιγμή που θα παραλάβει το χρυσό αγαλματάκι, του το χρωστάνε άλλωστε και από πέρυσι με το «A single man».

Η δυσλειτουργική βασιλική οικογένεια σε πρώτο πλάνο. Κάτω από την επιβλητική φιγούρα του μονάρχη πατέρα του, ο επιτακτικά χαρισματικός γόνος, υποφέρει μέσα στην τυπική, αποστειρωμένη ζωή αυστηρών υποχρεώσεων και ανούσιων δικαιωμάτων. Πνίγεται στο ενδεχόμενο της μελλοντικής στέψης και, όπως ο άστατος αδελφός του, παρουσιάζει «ανάρμοστη» συμπεριφορά. Έτσι το πρόσωπο που παραδοσιακά παρουσιάζεται ως η φωνή του λαού, δεν έχει φωνή. Σχήμα ειρωνικό που εμφανίζεται σαν την αντεκδίκηση του φιμωμένου εσωτερικού κόσμου ενός ανθρώπου που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να αποκτήσει τη δική του, την κατά δική του φωνή και επιπλέον δεν δύναται λόγω καλοζωϊσμένης άγνοιας να εκπροσωπήσει την σκέψη του απλού πολίτη. Εκεί εισέρχεται ο Lionel: ένας κατώτερος, ένας υπήκοος με τη ρετσινιά του Αυστραλού αποίκου, ένας αποτυχημένος ηθοποιός, που αποδεικνύεται χρήσιμος και απελευθερωτικός όμως, μέσα στο πνεύμα της επιμονής, της συνεργασίας – και στη συνέχεια – της βαθιάς εκτίμησης και φιλίας. Το περιβάλλον βασιλικής βιτρίνας, σε πασιφανή ταύτιση με τη σημερινή – αποκλειστικά – φαίνεσθαι εποχή, χρειάζεται τον πρώτο image maker στα χρονικά των διακοσμητικών κυβερνώντων. Και από κάτω ο λαός φωνάζει, και πολλές φορές το πιστεύει: «God save the King»…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s