51st Thessaloniki International Film Festival / 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου ΘεσσαλονίκηςOvsyanki / Silent souls / Σιωπηλές ψυχές (2010) ****

75min

Σκηνοθεσία:  Aleksei Fedorchenko

Σενάριο:  Denis Osokin

Πρωταγωνιστούν:  Yuliya Aug, Igor Sergeev, Viktor Sukhorukov

Τα πανάρχαια έθιμα της ξεχασμένης στο χρόνο προ-ρωσικής φυλής των Μέρια αναβιώνουν, όταν ο Μiron συνοδεύει τη νεκρή γυναίκα του στον τόπο που θα την αποχαιρετήσει για πάντα.  O φίλος και υπάλληλός του Aist, ως μακρινός απόγονος της ίδιας φυλής, συμμετέχει στο τελετουργικό, που μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει τον «καπνό»: το μοίρασμα ιδιαιτέρως προσωπικών αναμνήσεων με το άτομο που έχει φύγει.  Οι δύο άντρες μπαίνουν στο αμάξι, μαζί με τη σορό και ένα κλουβί με ένα ζευγάρι μικρά πουλιά και ξεκινούν ένα ταξίδι δίχως χάρτη.

Με τρία βραβεία στο Φεστιβάλ Κανών (καλύτερης φωτογραφίας Ozella – για τον Mikhail Krichman που έχει μείνει στη μνήμη από την παρόμοια δουλειά του στον εκπληκτικό «Γυρισμό» του Zvyagintsev, Nazareno Taddei και FIPRESCI) οι «Σιωπηλές ψυχές» μίλησαν στους Ανοιχτούς Ορίζοντες του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.  Ανάμεσα στα παγωμένα, αχανή ρωσικά τοπία, ο Fedorchenko (First on the moon (2005)) σε οδηγεί στα ίχνη που άφησε ο Tarkovsky πάνω στο φρέσκο χιόνι και σε ακουμπά απαλά πάνω στον ελεγειακού τόνου λήθαργό του.  Με αφήγηση αβίαστα αργόσυρτη και μεστή – υποβοηθούμενη από το voice over – και με πανοραμικά πλάνα που γεμίζουν από δεκάδες λέξεις μακροσκελείς, βουβές σκηνές, το στοιχειώδες χρονικό ενός παράδοξου ερωτικού τριγώνου, θαρρείς σε ρουφά.  Μόνο για λίγο σε σκουντά, όταν η κάμερα καταγράφει, πολλές φορές, σοκαριστικές λεπτομέρειες από απρόσμενες καταστάσεις, για να σε υπνωτίσει ξανά.

Όσο και αν googlάρεις τους Μέρια, δεν πρόκειται να βρεις τίποτα.  Είναι απλά το όχημα, για να πάρει μπρος το παραμύθι.  Ο Miron αναπνέει μέσα από το πάθος του για τη γυναίκα του, την Tanya.  H Tanya, χωρίς να βγάλει λέξη, είναι διαρκώς ανοιχτή και πλήρως υποταγμένη στις επιθυμίες του συζύγου της.  Ο Aist, ο υποτιθέμενος συγγραφέας της ιστορίας, έχει το ρόλο του παρατηρητή της σχέσης τους, καθώς πλημμυρίζεται από τις αναμνήσεις του πεθαμένου, ποιητή πατέρα του.  Ο καθένας τους, περπατά στη μοναχική πορεία της ζωής, με τη βαθιά γνώση της αναπόφευκτης λήθης που ακολουθεί, όχι μόνο τις παραδόσεις και τα ήθη ενός τόπου, αλλά κάθε γήινη παρουσία.  Ο μόνος τρόπος αντίστασης για τους λιγομίλητους αυτούς ανθρώπους γίνεται η αγάπη, η απόλυτη αγάπη.  Ο θρήνος της απώλειας και ο ίδιος ο θάνατος μετατρέπονται και αυτοί σε αγάπη απέραντη, που κερδίζει την αιωνιότητα μέσα από την ένωση με το νερό που βρίσκεται παντού και κατακλύζει τα πάντα.  Σε μόλις σε 1 ώρα και κάτι, όλα τα μυστηριακά μονοπάτια της ύπαρξης και η απόδειξη πως ο κινηματογράφος είναι (και) ποίηση.

(Για το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s