The eclipse / Ολική έκλειψη (2009) **1/2

 

88min

Genre:  Drama, Horror, Romance

Σκηνοθεσία:  Conor McPherson

Σενάριο:  Conor McPherson, Billy Roche

Πρωταγωνιστούν:  Ciaran Hinds, Aidan Quinn, Iben Hjejle

 

Ο Michael (Ciaran Hinds) είναι ένας φιλήσυχος καθηγητής ξυλουργίας.  Χήρος εδώ και δύο χρόνια, μεγαλώνει μόνος τα παιδιά του.  Προσπαθεί να γεμίσει τη μοναξιά του, κάνοντας ερασιτεχνικές, συγγραφικές απόπειρες και εργαζόμενος εθελοντικά στο τοπικό, ετήσιο φεστιβάλ Λογοτεχνίας.  Εκεί γνωρίζει τον Nicholas (Aidan Quinn), εγωκεντρικό και δημοφιλή συγγραφέα, και τη Lena (Iben Hjejle), συγγραφέα ιστοριών του μεταφυσικού.  Το τρίγωνο που σχηματίζεται μεταξύ τους παίρνει παράξενες διαστάσεις όταν ο Michael άρχίζει να δέχεται τις αιφνιδιαστικές επισκέψεις φαντασμάτων.

Ένα φίλμ που μας έρχεται κατευθείαν από τη gothic ατμόσφαιρα των υγρών ιρλανδικών παραλίων.  Μουχλιασμένα αββαεία, εγκαταλελειμμένα νεκροταφεία και απέραντες, κατάφυτες εκτάσεις κάτω από δυσοίωνους, κατάμαυρους ουρανούς.  Το γνώριμο ντεκόρ της πατρίδας του επιλέγει ο καταξιωμένος στην παγκόσμια – κατά βάση – θεατρική σκηνή McPherson (βραβεία από Laurence Olivier Theatre Awards και London Critics Circle Theatre Awards, 3 υποψηφιότητες για Tony) για να χτίσει την απροσδόκητη έμπνευσή του: να παντρέψει τον τρόμο με το ρομάντζο.  Εκεί, λοιπόν, που παρακολουθούμε τη νωχελική, σχεδόν νανουριστική ροή μιας ατμοσφαιρικής ρομαντικής θλίψης, πέφτουν 3-4 σκληροπυρηνικά boo από το πουθενά και γίνεται το έλα να δεις, χάνουμε το κάθισμα και αυτό εμάς στην αίθουσα.  Η πλοκή επιστρέφει γρήγορα στην προτέρα κατάσταση, οι καρδιακοί παλμοί μας όμως, δεν λένε να επανέλθουν ούτε καν στο ανώτατο φυσιολογικό.  Είναι σαν να παρακολουθούμε δυο ταινίες στην οικονομική συσκευασία της μιας (μόλις και φτάνει τα 88 min) και μάλιστα χωρίς η μία να συνεπικουρεί στο ελάχιστο την άλλη.

Τη θεσπέσια φωτογραφία – υποπτεύομαι μεγάλες χαρές στα τουριστικά πρακτορεία  της νήσου Eire – ακολουθεί το συστατικό του πραγματικού ενδιαφέροντος της ταινίας, που δεν είναι άλλο από τις ερμηνείες.  Ο γενικά παραγνωρισμένος Hinds αποδεικνύεται ηθοποιός με χίλια πρόσωπα, υπαινισσόμενος εδώ – ένα του βλέμμα είναι αρκετό – αυθεντικό βάθος πόνου και τρυφερότητας, κερδίζοντας έτσι και το βραβείο Best Actor από το Tribeca Film Festival.  Ο Quinn είναι μεγάλη απόλαυση στο ρόλο του επίμονου «ενοχλητικού» και η δανέζα Hjejle αποπνέει μια γήινη γλυκύτητα.  Οι παρουσία και των τριών τους, επιτρέπει στο κινηματογραφικό εγχείρημα να αναπνεύσει, να επιβιώσει κάτω από την ταμπέλα του «συμπαθητικού» και ίσως, κατά ένα περίεργο τρόπο, να μείνει στη μνήμη για το ιδιόρρυθμο στυλ του και όλα αυτά που ήθελε να μας μεταφέρει.

Οι τρεις ήρωες αντιμέτωποι με τα προσωπικές εκλείψεις της ζωής τους, χάνουν για λίγο – ή περισσότερο – την εικόνα του εαυτού τους και βρίσκονται να παλεύουν στα τυφλά.  Το αβίωτο πένθος του Michael, η έπαρση του Nicholas, οι λάθος επιλογές της Lena, στοιχειώνουν τον καθένα τους χωριστά σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας και κατήφειας.  Και όταν όλα σκοτεινιάζουν, ο μόνος δρόμος να προχωρήσεις είναι αυτός που οδηγεί μπροστά, εκεί που πάντα βρίσκεις ξανά το φως.

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s