The social network (2010) ****

121min

Σκηνοθεσία:  David Fincher

Σενάριο:  Aaron Sorkin, Ben Mezrich (βασισμένο στο βιβλίο του «The accidental billionaires»)

Πρωταγωνιστούν:  Jesse Eisenberg, Andrew Garfield, Armie Hammer, Justin Timberlake

Μια φαινομενικά απλή κουβεντούλα με την κοπέλα του καταλήγει στο χωρισμό και εκείνος βρίσκεται παρέα με τις μπυρίτσες του στο μόνο χώρο που αισθάνεται πραγματικά οικείο: την οθόνη του υπολογιστή του.  Το αλκοόλ μαζί με την ανάγκη του για εκδίκηση, δημιουργούν ένα ακαριαίο brainstorm ιδεών στον δευτεροετή πληροφορικής του Harvard.  Η πρώτη του δημιουργία ονομάζεται facemash.com, έχει στη βάση δεδομένων της όλες τις φωτογραφίες των φοιτητριών του πανεπιστημίου και φτάνει τις 22.000 επισκέψεις μέσα σε μια βραδιά.  Η εποχή του facebook έχει ανατείλει.

Κεφάλαιο Fincher:  όνομα που συνήθιζε να φιγουράρει στα credits διαφημίσεων και videoclips, με το που αποφάσισε να αναμετρηθεί με το cinema, σφήνωσε στο μυαλό μας δύο τίτλους «Seven» και «Fight club».  Ακόμη και οι πιο αδύναμες – σε στιγμές – ταινίες του (The game, Panic room, The curious case of Benjamin Button) φέρουν τα σημάδια της μοναδικότητας της σύγχρονης οπτικής του.  Αυτή τη φορά έχει πάρει φόρα να πιάσει από τα κέρατα το φαινόμενο της κοινωνικής ηλεκτρονικής δικτύωσης και μας αποκαλύπτει ένα φιλμ που ακολουθεί, λες, τους ρυθμούς μανιώδους χρήστη keyboard.  Μαζί με το σενάριο, που με χειρουργική ακρίβεια σπάει χωρίς αντισηπτικό όλα τα πυώδη αποστήματα των ηρώων του, στήνουν ένα παρτάκι με πολλά beat για τη βραδιά των Όσκαρ.  Από κοντά και η τετράδα των νεότατων ερμηνευτών, με τον Eisenberg να αριστεύει στο ρόλο του Zuckerberg, τον Garfield να διαλύει όλες τις αμφιβολίες για την ανάθεση του επόμενου μεγάλου ρόλου του (Spiderman), τον Hammer (ναι, είναι διπλός ο ρόλος του) να καταφέρνει να υπερισχύει άνετα της εξωπραγματικής εμφάνισής του και τον Timberlake (αν είναι δυνατόν!) να είναι απλά εξαιρετικός.

Τρεις οι εμπλεκόμενες πλευρές, τρεις και οι εκδοχές γύρω από τη γέννηση του site που έχει καταρίψει όλα τα ρεκόρ στα χρονικά του internet.  Ο Fincher αμέτοχος, ξεκινάει την ενδελεχή καταγραφή και παραθέτει τις σκηνές μιας φιλίας στην αρχή του τέλους της, καθώς παλεύει με τα μαχαιρώματα των προσωπικών φιλοδοξιών, αφήνοντας το μύθο και την ιστορία να μπλεχθούν, αλλά ποτέ να κουράσουν.  Η νέα τάξη πραγμάτων είναι εδώ:  στα ανώριμα πρόσωπα με τον υψηλό δείκτη ευφυίας να δίνει τα χέρια στον εγωκεντρισμό και την αλαζονεία, με unknown word, στο υπερπλήρες λεξικό τους, την «τρυφερότητα».  Σκέτο sex, κιλά από ναρκωτικά και νιάτα, που ναι μεν εφευρίσκουν νέους δρόμους για την αναγνωρισιμότητα και τα χοντρά φράγκα – παρακάμπτοντας με δικαιολογημένη ευχαρίστηση την εδραιωμένη ιεραρχία – μα με καρδιά, που έχει εκπαιδευτεί να μιλάει μόνο στα 64 bits.  Χαμένοι σε διαγράμματα ροής, παραδομένοι στην ερημιά του αλγοριθμικού αυνανισμού, όπως και όλοι οι υπόλοιποι:  τα 500.000.000 profiles του facebook, που στη συντριπτική πλειοψηφία τους, ξημεροβραδιάζονται να στηρίξουν αυτήν την «θεόσταλτη» δεύτερη ευκαιρία για έναν αψεγάδιαστο new self.  Μια μαζική συμπεριφορά που προσπερνάται σχεδόν ενοχλητικά από τις προθέσεις της ταινίας, που εκτός αυτού, επιμένει σε συναισθηματική ψυχρότητα προς τον θεατή, αφαιρώντας μας ατυχώς την αφορμή να μιλάμε για αριστούργημα .

Στα ελάχιστα secs του φινάλε όμως, για πρώτη και τελευταία φορά κάτι αισθανόμαστε.  Είναι το κενό του συνεχόμενου πατήματος του F5, μια σωτηρία σε αναμονή, για εκείνον που μπέρδεψε το «σ’ αγαπώ» σε χιλιάδες strings, γι’ αυτό και το έχασε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s