Piranha 3D / Πιράνχα 3D (2010) *

88min

Σκηνοθεσία: Alexandre Aja

Σενάριο: Pete Goldfinger, Josh Stolberg

Πρωταγωνιστούν: Elizabeth Shue, Steven R. McQueen, Ving Rhames, Jerry O’ Connell, Richard Dreyfuss

Κάθε χρόνο η μικρή κωμόπολη στις όχθες της λίμνης Victoria, πλημμυρίζει από χιλιάδες νέους και το ξέφρενο πάρτυ ξεκινά. Οι αστυνομικές αρχές βρίσκονται σε επιφυλακή για παντός είδους παρεκτροπές, έτσι η σερίφης Julie Forester έχει πάρει και πάλι τα μέτρα της. Φέτος όμως, η τοπική τουριστική attraction έχει και κάτι το απρόβλεπτα εξωτικό: μεταλλαγμένα, νηστικά πιράνχα, που έχουν να γευτούν ανθρώπινη σάρκα εδώ και αιώνες!

Ως γνωστό μέλος του Splatter Pack, ο Aja, βρίσκεται στα λημέρια του. Μετά τα επιτυχημένα και αρκούντως τρομακτικά «The hills have eyes» και «Mirrors», και παραγωγό τον Mark Canton (τον θυμόμαστε από τους «300»), επιλέγει να χαλαρώσει λιγάκι. Δίνει ένα splatter συνεπές σε όλα του. Ανέμελα pump it up γυμνά στήθη και ζουμερά butts, ανάμεσα σε εφηβικά χαμουρέματα, γραμμές κοκαίνης και tequilίτσες με αλατάκι και λεμονάκι στα σωστά σημεία, διακόπτονται από απίθανους ακρωτηριασμούς και τόνους – χωρίς υπερβολή – αίματος. Gore b-movie: o απόλυτος ερεθισμός για το teenager (και όχι μόνο), που σέβεται τον εαυτό του από τα ‘70ς και έπειτα – όταν η ομώνυμη σειρά ταινιών τρόμου αποτελούσε την υπέρτατη αμαρτωλή απόλαυση – και πανηγύριζε κάθε φορά που περνούσε με επιτυχία το υποτυπώδες age control στις αίθουσες. Σεξ, τρόμος και διάθεση για πλάκα: Το τρίπτυχο αναβιώνει με πρωταγωνιστές τα κακάσχημα αιμοβόρα ψαράκια που φέρνουν περισσότερο σε Aliens και μοιάζουν με συνέχεια του Jaws – με τον Dreyfuss, νικητή στα Σαγόνια, να αποτελεί εύκολο appetizer εδώ.

Η επιστροφή των δολοφόνων με λέπια είναι καλά διαβασμένη, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί και επιτυχημένη. Ούτε μια ανατριχίλα, μια ταχυπαλμία, έστω μια αίσθηση αβεβαιότητας, δεν μας διαπερνά. Πάνε οι ημέρες που κοίταζες τη λεκάνη της τουαλέτας με καχυποψία μήπως και βγει από εκεί μέσα ο γιγαντιαίος λευκός καρχαρίας και σε χλαπακιάσει μονομιάς. Όλα προβλέψιμα και απλοϊκά. Χαβαλές υπάρχει, αλλά και αυτός μετρημένος. Τέσσερις – πέντε φορές ηχηρού γέλιου και αυτό είναι όλο, γκρεμίζονται τα όνειρα της παρωδίας. Οι ηθοποιοί εσκεμμένως θεατρικοί, ίσως προσφέρουν λίγα ίχνη αγωνίας: μα, πότε επιτέλους τα πιρανχάκια θα τους λιανίσουν; Η τρισδιάστατη τεχνολογία, για ακόμη μία φορά, δεν πρόσφερε κάτι το αξιόλογο, πέρα από πονοκέφαλο σε αυτούς με μυωπία. Υπάρχει όμως, μία μοναδική στιγμή που αποθεώνεται: ένα πέος πραγματικό έπος!

Εσείς που γουστάρετε τη φάση τρέξτε όσο πιο γρήγορα μπορείτε, όσο εμείς οι υπόλοιποι θα πέσουμε στα… depon maximum για να το ξεπεράσουμε.

(Για το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s